Episode 3 : เมื่อไหร่จะมีแฟน

น้อยหน่า

"นอนกับหน่า"

ฉันหันไปถามคนที่เดินอยู่ข้างฉัน ให้ตายเถอะหน้าตายได้อีกพ่อคุณเอ้ย ที่ฉันถามนี่คือฉันไม่ได้ตกใจกับสิ่งที่พี่คีย์บอกฉันหรอกนะ เพราะพี่คีย์ไปนั่งเล่นและนอนที่ห้องฉันบ่อย เวลามาส่งพี่แกน่ะชอบไปนั่งเล่นเกมส์ที่ห้องฉัน และฉันไม่ได้กลัวพี่เขาหรอกเพราะพี่เขาไม่ทำอะไรอยู่แล้ว

"ดึกแล้วขี้เกียจขับรถ พี่ต้องการพักผ่อน"ฉันเบะปากกับคำตอบของพี่เขา ต้องการพักผ่อนหรอพี่เขาต้องการแกล้งฉันต่างหากล่ะ

"ก็เข็นเอาดิ"ฉันหันไปตอบ

"เดี๋ยวจะโดนนะน้อยหน่า"

หลังจากนั้นฉันกับพี่คีย์ก็เดินเข้าคอนโดคือกูง่วงจนจะเดินหลับอยู่แล้ว ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้างฉันคือนิ่งและจะนิ่งไปไหนวะ ฉันแตะคีย์การ์ดก่อนจะชี้ไปตรงโซฟาเพื่อบอกพี่คีย์

"ฝันดีนะคะ"

ฉันพูดจบก็เดินเข้าห้องนอนทันทีโดยไม่สนใจพี่คีย์เลย เพราะถ้าพี่เขาอยากจะกินหรือเล่นเกมส์คือเขารู้หน้าที่เขาอยู่แล้ว น้ำเนิ้มไม่ต้องอาบแล้วแหละถ้าใจเราสะอาด

"ฝันดีครับ"เสียงที่ฉันได้ยินจากข้างนอกก่อนที่ตาของฉันมันจะปิดลง

.

.

.

เช้า

ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นก่อนจะมองไปรอบๆ ห้อง ให้ตายเถอะหกโมงเช้านี่กูตื่นมาทำเวรอะไรวะ วันนี้วันหยุดกูควรจะตื่นบ่ายสองมั้ยล่ะ ฉันดีดตัวขึ้นมานั่งแล้วหยิบมือถือขึ้นมาดู

"เพื่ออะไรวะกูจะตื่นมาเพื่ออะไร"ฉันบ่นกับตัวเองก่อนจะก้าวลงจากเตียงเข้าห้องน้ำ

ฉันแปรงฟันอาบน้ำอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงก่อนจะออกมาแต่งตัว วันหยุดนี่ยิ่งกว่าวันทำงานไหนจะเสื้อผ้าที่ต้องซัก ห้องที่ต้องทำความสะอาดอีกเฮ้อ....

หลังจากที่แต่งตัวเสร็จฉันเดินออกมาก่อนจะมองไปที่โซฟา หลับสบายเลยนะพ่อคุณฉันเดินอ้อมมาแล้วหยุดอยู่ตรงหน้าที่พี่คีย์ที่หลับสนิทอยู่ อย่างที่ฉันเคยบอกไปพี่คีย์เป็นคนหล่อระดับนึงเลย แต่พี่เขาชอบทำหน้านิ่งทั้งที่เวลาพี่เขายิ้มมันมีเสน่ห์มาก กับคนอื่นฉันไม่รู้หรอกว่าพี่เขาเป็นยังไงแต่สำหรับฉันพี่คีย์เหมือนพี่ชายคนนึงเลยก็ว่าได้

"จ้องขนาดนี้พาพี่เข้าห้องเลยก็ได้นะ พี่พร้อม"พี่คีย์ไม่ได้หลับหรอกหรอวะ

"ก็อยากมองไม่ได้หรอคะ หรือมองได้เฉพาะคนที่พี่คีย์ถูกใจ"ฉันบอกก่อนจะเดินเข้าครัว

"พูดเหมือนน้อยใจพี่"

"หน่าจะเอาอะไรมาน้อยใจพี่คีย์ไม่ทราบคะ"ฉันถามพี่เขากลับไป

คีย์

ผมบอกแล้วไงว่าน้อยหน่าเป็นผู้หญิงที่ประชดเก่งมาก และที่ผมมานอนให้ห้องน้อยหน่าได้เพราะผมเคยมาและมาบ่อยด้วย เวลาผมว่างหรือไม่ได้ไปไหนผมชอบมานั่งเล่นเกมส์ ผมสบายใจทุกครั้งที่อยู่ห้องนี้

"แล้วตื่นมาทำไมแต่เช้า วันนี้วันหยุด"ผมถามไปเพราะเมื่อคืนกว่าจะนอนก็ดึกแล้วไง

"แล้วพี่คีย์ตื่นทำไมแต่เช้าล่ะ"แล้วดูเธอย้อนผมดิ

"ถ้าไม่ตื่นเช้า พี่ก็คงไม่เจอคนจ้องหน้าพี่"ผมบอกไป ตามจริงผมพึ่งจะหลับตาลงเมื่อน้อยหน่าเปิดประตูออกมานี่เอง

"หล่อตายแหละ ใครเขาอยากจะมองหน้าพี่คีย์กัน"

ผมมองดุน้อยหน่าที่เดินไปเอาผ้าเข้าเครื่อง คือแต่งตัวปกติก็แต่งเป็นนะแต่ทำไมชอบโชว์ผมก็ไม่เข้าใจ

"ซักให้ด้วยดิ"ผมถอดเสื้อตัวเองก่อนจะโยนให้น้อยหน่าที่ยืนอยู่

"พี่คีย์จะโยนทำไมเนี่ย"

ผมไหวไหล่ให้ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ ไม่ต้องห่วงเรื่องเสื้อผ้าหรือของใช้หรอกนะเพราะในห้องน้อยหน่ามันมีของผมอยู่ทั้งเสื้อผ้าแล้วของใช้ส่วนตัว

"หน่าแปรงสีฟันพี่ไปไหน"ผมถามเสียงดุเมื่อไม่เห็นแปรงตัวเอง

"หน่าเก็บทิ้งอ่ะ"

"โอเคงั้นไปซื้อมาคืนพี่ด้วย"ผมบอก

เก็บทิ้งหรอ ได้หน่าได้ ผมหยิบแปรงของน้อยหน่าขึ้นมาก่อนจะบีบยาสีฟันใส่ ผมใช้เวลาอาบน้ำไม่นานก็เสร็จ ผมเดินออกมาก็เจอน้อยหน่าเก็บของอยู่ในห้อง เอาจริงนะผมว่าน้อยหน่าแต่ตัวแบบนี้น่ารักกว่าอีก

"แต่งตัวเหมือนคนปกติก็แต่งเป็นนะ"ผมพูดประชด

"คนสวยจะใส่อะไรมันก็สวยค่ะ"อันนี้ผมไม่เถียงเพราะเธอสวยอยู่แล้วไง

"พอดีนี่คนไม่สวย"ผมยิ้มเยาะใส่ทันที

"รอยสักรูปพระจันทร์สวยจังค่ะ"ผมหันกลับมามองน้อยหน่าที่ชี้มาตรงรอยสักผม

"ก็เพราะพี่ชอบพระจันทร์"

ผมเดินเข้าห้องแต่งตัวและหวังว่าน้อยหน่าคงไม่ได้เก็บเสื้อผ้าผมทิ้งด้วยหรอกนะ บทอารมณ์ดีก็ดีจนเหมือนคนบ้าแต่ถ้าวันไหนอารมณ์ไม่ดีผมเองยังไม่อยากจะเข้าใกล้เลย

"พี่คีย์เอาแปรงไหนแปรงฟันอ่ะ"

ผมตกใจที่น้อยหน่าโผล่หน้ามาถาม ผมมองดุเธอที่ยังมองผมอยู่จนเธอต้องเดินกลับออกจากห้องไป ความอายอย่าได้ถามหาเลยนะยิ่งกับไอ้โบว์ด้วยแล้วยิ่งขุดหาไม่เจอ

"ก็แปรงหน่าดิ มีอยู่อันเดียวและใครให้เก็บของพี่ไปทิ้งวะ"ผมถาม

"ก็มันตกพื้นไง"

น้อยหน่าเป็นคนเจ้าระเบียบนะครับซึ่งต่างจากนิสัยมาก การจัดเก็บห้องไหนจะเสื้อผ้าคือหาโคตรง่ายเลยแถมยังแบ่งเป็นสัดเป็นส่วนอีกต่างหาก ผมมองแล้วยิ้มให้กับเสื้อผ้าตัวเองที่มันแขวนอยู่ในตู้ซึ่งน้อยหน่าแบ่งฝั่งให้เรียบร้อย

"คุยกับใครอยู่ไม่ทราบ"ผมแย่งมือถือของน้อยหน่าที่นอนเล่นอยู่ที่โซฟามาดู

"เอาคืนมานะคะ"

ถึงว่ายิ้มไม่หุบเลยคุยกับผู้ชายนี่เอง ผมโชว์มือถือให้น้อยหน่าดูก่อนจะตอบกลับข้อความให้เรียบร้อย คุยกับผู้ชายแต่ละคนคือไม่สแกนเลยนี่ถ้าผมไม่คอยช่วยนะป่านนี้ได้นั่งกินข้าวกับน้ำตาไปแล้ว

"นิสัยไม่มดีนะ กลับคอนโดตัวเองไปเลย"น้อยหน่ารีบเดินมาแย่งมือถือจากผม

"พี่บอกว่าไงหน่า เวลาคุยกับใครให้ดูด้วย"ผมถามเสียงดุ

"ก็ดูไง นี่หล่อถึงได้คุย"นี่ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นมาพูดแบบนี้กับผมนะผมลากเข้าห้องไปแล้ว

"พี่หล่อกว่าตั้งเยอะเถอะ"ผมบอกพรางนั่งลงข้างๆ

"หลงตัวเองไปมั้ยคะ"เธอหันมาถามผม

"พี่หิวข้าวแล้วอ่ะ ไปทำกับข้าวให้กินหน่อยครับ"ผมรีบเปลี่ยนเรื่องเพราะถ้าเถียงกับน้อยหน่าชาตินี้ก็ไม่มีวันชนะหรอก

"เมื่อไหร่จะมีแฟนกับเขาสักทีคะ ทำไมชอบทำตัวเป็นภาระน้อง"ผมหันมองน้อยหน่าที่จ้องหน้าผมอยู่

"พี่ก็รอหน่าอยู่นี่ไง"