Episode 5 : เจ้าของรอยสัก

คีย์

"จะเป็นมั้ยเมียพี่น่ะ"ผมถามเสียงดุคนที่ยืนนิ่งอยู่

ขี้บ่นเป็นที่หนึ่งแล้วบ่นแค่กับผมนะ ทีกับไอ้โบ๊ทไม่เคยจะบ่นหรอก ทั้งไปกินข้าวทั้งไปเดินซื้อของปากนี่จะฉีกถึงหูอยู่แล้ว แต่พอเจอหน้าผมเท่านั้นแหละสายตานี่แทบจะเหยียบผม

"ไม่เป็นอ่ะ ไม่อยากกินน้ำตาแทนข้าว เพราะมันไม่อร่อยเหมือนกินเหล้า"น้อยหน่าตอบผม

"เป็นเมียพี่แล้วทำไมหรอหน่า พี่ไม่ดีตรงไหนหรือเพราะว่าพี่ไม่ใช่ไอ้โบ๊ท"ผมถามกลับไป

"ก็อาจจะใช่มั้งคะ"

"แล้วพี่จะคอยดู"ผมบอกก่อนจะเดินเข้าห้อง

ที่ผมกล้าพูดแบบนี้เพราะเราสนิทกันหรอก และอีกอย่างเรื่องระหว่างผมกับน้อยหน่ามันมีทางน้อยมากที่เราจะเป็นแบบนั้น คือหนึ่งเลยน้อยหน่าไม่ได้ชอบผมและสองผมยังไม่ได้รู้สึกอะไรกับน้อยหน่า

"อย่ามาชวนหน่าทะเลาะเหมือนคนเป็นแฟนกันนะพี่คีย์ แค่ทุกวันนี้คนที่คอนโดเขาก็เข้าใจผิดกันหมดแล้ว"น้อยหน่าบ่นผม

"ทำไม หน่าจะบอกพี่ว่าไม่ให้พี่มาค้างด้วยว่างั้น"ผมถามก่อนจะเดินมาจัดของเข้าตู้เย็นช่วยคนที่ยืนบ่นผมอยู่

"ถ้าใช่พี่คีย์จะยอมมั้ยล่ะ"หึ...

"ไม่อ่ะ ทำไมพี่ต้องยอมด้วยล่ะ"ผมไหวไหล่ให้ก่อนจะเดินมานั่งดูทีวี

"เพื่ออะไรวะ เพื่ออะไรโว้ย!!!"

ผมหันไปมองดุน้อยหน่าที่ตะโกนลั่นห้อง ผมบอกแล้วไงว่าผมชอบมาห้องน้อยหน่าเพราะผมสบายใจทุกครั้งที่อยู่ห้องนี้ ผมไม่ต้องคิดอะไรมากมายด้วย

"หยุดบ่นแล้วไปทำกับข้าว เพราะถ้าหน่ายังบ่นอยู่แบบนี้พี่จะหยุดหน่าด้วยปากของพี่นะ"ผมบอก

หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ยินเสียงของน้อยหน่าอีกเลย ผมหันไปมองคนที่กำลังทำกับข้าวให้ผม แม่คุณบ่นแบบไม่มีเสียง

"ซื้อแปรงมาให้ใคร"ผมถามเสียงดุเมื่อเห็นแปรงสีฟันวางอยู่บนโต๊ะ

"หมามั้งคะ"

"น้อยหน่าพี่ไม่อยากกินแล้วข้าว พี่จะกินผลไม้แทน"ผมบอกก่อนก้าวเท้าเข้าหา

"ผลไม้อะไรของพี่คีย์อีกเนี่ย"

"น้อยหน่าไง น่าจะอร่อยนะพี่ว่า"ผมบอกก่อนจะยกยิ้มให้

"ง่ะ...ก็แปรงของพี่คีย์ไงหน่าซื้อมาแทนอันเดิม ออกไปเลยเหม็นบุหรี่"น้อยหน่าผลักผมออก

"ก็แค่นั้นมั้ย ถ้าวันไหนพี่ไม่ทนขึ้นมานะหน่านะ"

น้อยหน่า

ให้ตายเถอะทำไมฉันต้องมาเจอคนอย่างพี่คีย์ด้วยเนี่ย ขู่เก่งเป็นหมาเลย นี่ถ้าไม่ติดว่าสนิทกันนะฉันจะโทรแจ้งตำรวจมาจับถึงห้องเลยด้วย ใช้น้องยังกับทาส พ่อกับแม่ฉันยังไม่ทำให้ขนาดนี้เลยนะเว้ย

หลังจากที่ฉันทำกับข้าวให้พี่คีย์เสร็จฉันก็เดินเข้าห้องทันที วันหยุดเหมือนไม่ได้หยุดแถมพรุ่งนี้กูต้องตื่นแต่เช้าอีก อยากจะตายวันหลายรอบ

"อ่ะ..แปรงซื้อมาคืนค่ะ"ฉันหยิบแปรงใส่แก้วก่อนจะพูดเสียงเบา

ฉันรีบอาบน้ำและออกมานอนเพราะตอนนี้มันจะสี่ทุ่มแล้วไง และพรุ่งนี้วันจันทร์คือแม่งรถติดและมันจะติดไปไหนก็ไม่รู้

แกร๊ก

"มาอาบน้ำครับ"ฉันมองพี่คีย์ที่เดินเข้าห้องน้ำ

"ตามสบายค่ะ คิดสะว่าเป็นบ้านตัวเองเนาะ"ฉันบอกแค่นั้นแหละ คือพูดอะไรไปพี่แกก็ไม่สนใจหรอกเพราะฉะนั้นทางที่ดีคือกูปล่อยวางค่ะ

.

.

.

"มะ...ไม่เป็นไรนะเจ้ามึงยังมีกูนะ"

ตอนนี้ฉันอยู่ที่คอนโดของจันทร์เจ้าซึ่งเป็นเพื่อนรักของฉัน คือแม่งโดนแฟนบอกเลิกทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด เมื่อวานก็กว่าจะโทรหาติดแถมวันนี้มันยังนั่งร้องไห้เหมือนคนบ้าอีก

"กูเจ็บ ฮึก หน่ากูเจ็บ"

"ปล่อยมันไปเถอะคนเลวๆ แบบนั้น"

คือฉันปลอบจนไม่รู้ว่าจะปลอบยังไงแล้วนะเว้ย ไอ้โบว์กับคิตตี้ก็ยังไม่มา มีแค่ฉันกับจันทร์เจ้าอยู่สองคนนี่ถ้าเพื่อนฉันมันอาละวาดขึ้นมาคนที่ตายคือกูนี่แหละ

"หยุดร้องได้แล้วมึง กูจะร้องตามมึงแล้วนะ"ฉันพูดกับเพื่อนเสียงสั่น

ครืด ครืด

ฉันมองมือถือตัวเองที่ดังก่อนจะหยิบขึ้นมารับสาย

"ค่ะ"

(เจ้าอยู่ไหนหน่า)

"คอนโดค่ะ ตอนนี้ไม่มีใครเข้าเจ้ามันติดแล้วพี่คีย์"

(เดี๋ยวพี่ไปหา)

ฉันวางสายพี่คีย์ที่โทรมาถามก่อนจะกลับมานั่งข้างเพื่อนตัวเอง เมื่อคืนจันทร์เจ้าก็ไม่รู้ว่ามันไปนอนที่ไหนมา ตอนแรกที่ฉันมาหามันก็ปกตินะแต่พอสักพักก็อย่างที่เห็นนี่แหละ

"กูไม่ดีตรงไหนหน่า ทำไมมันถึงทำกับกูแบบนี้"จันทร์เจ้าถามฉัน

"มันต่างหากที่ไม่ดี"

หลังจากนั้นทุกอย่างในห้องก็เงียบลง ฉันนั่งจับมือจันทร์เจ้าไม่กล้าลุกไปไหนเพราะฉันกลัวเพื่อนรักของฉันมันจะทำร้ายตัวเอง

"อย่างที่เห็นค่ะ"ฉันเดินมาบอกพี่คีย์

พี่คีย์ไม่ได้ตอบอะไรฉัน แต่พี่คีย์รีบเดินเข้าไปนั่งข้างจันทร์เจ้า สายตาแบบนี้ฉันไม่เคยเห็นพี่คีย์มองใครเลยแม้แต่กับฉันหรือกับไอ้โบว์ มันเป็นสายตาของผู้ชายมองผู้หญิงที่ตัวเองรัก

"เจ้าเจ็บ ฮึก"

"ไม่ต้องร้องแล้วเจ้า"พี่คีย์พูดก่อนจะจับมือจันทร์เจ้าไว้

"เจ้าไม่ดีใช่มั้ยคะ เจ้าเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้เรื่องใช่มั้ยมันถึงได้ทิ้งเจ้าไป"

"ร้องไห้พอนะ พี่อยู่ตรงนี้"

ฉันยืนมองพี่คีย์ที่ดึงเพื่อนฉันเข้าไปกอด ยิ่งฉันได้มองได้ฟังมันยิ่งทำให้ฉันเกิดคำถามกับตัวเองมากมาย ทำไมพี่คีย์ถึงได้ทำแบบนี้ทำไมกัน

"เจ้าไม่เหมาะที่จะให้ใครรักใช่มั้ยคะ ฮึก"

"ไม่จริงหรอก อย่างน้อยก็ยังมีพี่ที่รักเจ้าไง"

ระ...รักหรอพี่คีย์พูดว่ารักอย่างนั้นหรอ ทำไมฉันฟังแล้วมันไม่เหมือนคำปลอบใจแต่มันเป็นประโยคบอกรักมากกว่า

"รักหรอคะ"ฉันพูดเสียงเบาแต่เหมือนมันจะเบาไม่พอเมื่อพี่คีย์หันมามองฉัน

"ร้องแค่วันนี้พอนะเจ้า พรุ่งนี้พี่ต้องเห็นเจ้ายิ้มนะ"หลังจากนั้นพี่คีย์ก็เดินออกมาที่ระเบียง

"เจ้าของรอยสักคือ........"ฉันพูดพรางชี้ไปที่รอยสักรูปพระจันทร์

"อืม..จันทร์เจ้าคือเจ้าของรอยสักรูปพระจันทร์"ฉันยืนนิ่งเมื่อได้ยินสิ่งที่พี่คีย์พูดออกมา เจ้าของรอยสักอย่างนั้นหรอ

"พี่คีย์แค่ชอบจันทร์เจ้า พี่คีย์ไม่ได้ชอบพระจันทร์หรอกหรอคะ"ฉันถามเสียงเบา

"เพราะจันทร์เจ้าคือพระจันทร์ของพี่ไง"พี่คีย์พูดพรางมองเข้าไปที่เพื่อนรักของฉัน

"อ้อ...หน่าก็พึ่งรู้"ฉันยิ้มตอบ

"พระจันทร์ของพี่มีแค่ดวงเดียว ก็คือจันทร์เจ้า"