Chapter 4: Not A Transaction

Sinulyapan ni Tanashiri ang sobre, nakaramdam ng matinding pagkatalo. This man…he really knew how to rub salt into the wound, huh. 

“What does it mean?”

Binawi ni Jacob ang kanyang kamay, marahang tinatapik ang mesa gamit ang dalawang daliri. “It means…”

He paused, lowering his eyelashes, his gaze landing on her collarbone.

Kahit na wala itong makita dahil sa concealer na perpekto niyang naipatong, ngunit ang tingin nito ay para bang alam nito kung ano ang nasa ilalim nito. 

“You said last night that you didn’t regret it. I don’t regret it either.” 

“You’re only twenty-two. May dapat ka bang pagsisihan?”

“Yes.” Humakbang si Jacob palapit, ang kanilang mga sapatos ay halos nagkakadikit na. He tilted his head, his lips close to her ear. “Pinagsisihan kong hindi kita pinigilan kagabi para alamin ang pangalan mo, kung saan ka nakatira, o kung saan ka nagtatrabaho. Otherwise, I wouldn’t have spent the whole night asking people to investigate.” 

“You…you investigated me?” Bahagya niyang nilayo ang ulo para iwasan ang mukha nito.

Pagkatapos ng dalawang segundong katahimikan, agad nitong iniba ang usapan. "Talagang hindi na ako naaalala, Miss."  

Natigilan si Tanashiri, hawak ang tasa ng kape, at lumingon para tingnan ang binata. “Anong sinabi mo?”

Tumuwid ng tayo si Jacob at bahagyang ngumiti. “Wala. Want to have a lunch together? I think you still have an obligation to tour me around since I’m a new intern.” 

Saglit itong tinitigan ni Riri saka binuksan ang p***o. “Twelve o’clock. Downstairs cafeteria. Bring your own meal card.”

Isang mahinang tawa ang nagmula sa likuran, parang wolf cub na sa wakas ay ipinakita ang buntot kagabi.

NAKATAYO pa rin si Jacob doon, nandoon pa rin ang sobre sa mesa. Kinuha niya ito pabalik, tinupi muli, at inilagay sa bulsa.

Sa loob ng kanyang bulsa, sa isang nakatagong kompartamento malapit sa kanyang dibdib, may isa pang bagay.

Isang nagkulay-dilaw na tiket sa tourist spot, sira-sira at punit ang papel, na may petsang walong taon na ang nakalipas, that summer.

He gently pressed the outline of the ticket with his thumb through the fabric of his suit.

“She really don’t remember anything at all.”

TANASHIRI eturned to her workstation and turned her phone over.

Nagpadala pa si Ava ng ilang mensahe, ang huli ay [Ava: Anong balak mong gawin??? Say something!!!]

Nag-isip sandali si Tanashiri at nag-reply: [Tanashiri: Twenty-eight years old na ako. Matatakot ba ako sa twenty-two years old? Tingnan mo kung paano ko i-train ang asong ito.]

Pagkatapos maipadala ang mensahe, ibinato niya ang kanyang phone sa drawer, binuksan ang kanyang email, at nagsimulang magtrabaho.

Bumalik si Jacob sa bakanteng upuan sa tabi niya, nakatitig sa mga dokumento. The two were separated by a workstation, seemingly just ordinary colleagues. Pero malinaw na naaamoy ni Tanashiri ang kakaibang amoy ng isang binata, eksaktong pareho sa amoy sa kotse kagabi.

She stared at the densely packed tables on the screen for a long time, unable to concentrate on a single word.

Nang lunchtime, isinara ni Jacob ang folder, naglakad patungo sa kanyang workstation, inilagay ang sobre sa sulok ng kanyang mesa, pagkatapos ay umatras at magalang na nagtanong, “Miss Jimenez, sa aling floor ang cafeteria?”

Sinulyapan ni Tanashiri ang sobre, pagkatapos ay sa binata, saka ni-lock ang computer, at tumayo.

“Second floor. Stay close.”

Puno ang cafeteria tuwing lunch break. Kumuha si Tanashiri ng plato ng fried rice at naghanap ng upuan sa tabi ng bintana.

Si Jacob, bitbit ang kanyang plato, sumunod at umupo sa tapat niya.

“How did you find out it was me?”

“Nalaman ko kagabi.” Binuksan ni Jacob ang kanyang chopsticks. “Kinuhaan ko ng litrato ang plate number mo pagbaba mo ng kotse. Then I had someone check and found out you work at Redmond. It just so happens to be the company where I'm interning. Pwede sana akong pumili ng ibang department.”

“Kung ganon, bakit mo pinili ang eighth floor?”

Tumingin si Jacob sa kanya. “Dahil pagkatapos suriin ang plate number, tiningnan ko ang work schedule at nakitang nagkataong nasa eighth floor ka.” Kinuha nito ang mga bell peppers. “Then I went to my dad and said I would only go to the eighth floor, nowhere else.” 

Ibaba ni Tanashiri ang kanyang hawak na kutsara. “Jacob.”

“Hmm.”

“Let's leave last night's events behind. Do you understand what I mean?

Dahan-dahang pinili ni Jacob ang mga bell peppers mula sa sariling plato, inilagay ito sa napkin, at nag-angat ng tingin sa kanya. Bakas sa mga mata nito ang…pagtatampo? And perhaps…a little angry. Bahagya pang nagkasalubong ang makapal nitong kilay. 

"What you say doesn’t count. What I say about last night counts." Bigla itong tumayo bitbit ang tray. “After all, hindi ko tinanggap ang perang binigay mo. Kaya hindi ito transaction, it’s that you owe me. Kailangan mong bayaran.” 

With that, he gave her a docile smile, turned, and walked away.

Mahinang napabuntong hininga si Riri. Mag-isa na lang siyang nakaupo sa sulok ng cafeteria, dahan-dahang kumakain ng fried rice. Ngunit nagtaka siya nang biglang mag-vibrate ang kanyang phone sa bulsa. 

Kinuha niya ito at nakita ang isang friend request. Ang verification message ay nagsabing, “Hello, Miss Jimenez.”

She accepted it, and immediately a message came in.

[Message: Your silk shirt looks really nice today, Miss. But the buttons are a little tight. Are you afraid someone will see something?]

Wala sa sarili siyang naaptigin sa kanyang kwelyo at bumilis ang tibok ng kanyang dibdib. She gritted her teeth and flipped her phone face down on the table. 

The little rascal didn't seem as well-behaved as he appeared.

But wait…

Bahagyang kumunot kanyang ang noo. Ang ilang malaswang imahe kagabi ay pumasok sa kanyang utak. Paano niya naisip na well-behaved ito? Her legs were still a little weak! Calling him wild wouldn't be an exaggeration...

Pinindot ni Tanashiri ang kanyang mga sentido, forcibly suppressing all her romantic thoughts. 

Feeling niya ay mababaliw na siya. Or no.

Nababaliw na siya. 

Ano ba itong mga iniisip niya?! 

Binuksan niya ang chat window kay Ava at mabilis na nag-type.

[Tanashiri: I’m speechless! Inimbestigahan talaga ako ng intern na ‘yon nang magdamag! He specially transferred to work under me, and even said I owed him something. How can a 22-year-old male college graduate be so cunning?!"

Agad na nag-reply si Avalon. [Ava: Eh? Hindi kaya na-fall siya sa’yo? Riri, you’re so done. Hindi ka na makakatakas!]

Ngumisi si Tanashiri. Pwede namang panandaliang paghanga lang ito ng bata. Makakalimutan din siya nito kinalaunan. At isa pa, boss siya nito. Bakit naman siya matatakot dito?

[Tanashiri: Bullshit. Binayaran ko siya, pero binalik niya ang pera.]

[Ava: Binalik? Anong ibig sabihin niyan? Ayaw niya sa pera?]

[Tanashiri: He said taking the money was a transaction, and he doesn't want a transaction.]

[Ava: Oh my god?? E anong gusto niya?]

[Tanashiri: Idk.]

Hindi agad nakapag-reply si Ava, ngunit matapos ng ilang segundo ay nagpadala ito ng voice message. Agad niya naman itong plinay at tinapat sa kanyang tenga. 

“Tanashiri Jimenez, you’re doomed! Pakiramdam ko mas sophisticated pa ang batang ito kaysa sa'yo. He doesn’t want money! He wants you!” 

Binagsak ni Riri ang phone sa mesa at humugot ng malalim na hininga. 

Nagpatuloy si Ava sa isa pang mensahe: [Ava: Pero sa totoo lang, kamusta kayo kagabi? Kung okay naman, baka pwede mong i-consider? Pagkatapos ng lahat, ang gagong Sandro na 'yan ay burado na, perfect transition ito.”

Riri stared at the message, her ears burning again.

Mabilis siyang nag-type: [Tanashiri: Kumain ka na lang nga.]

[Ava: Hahahahahaha. Okay, okay. Hindi na ako magtatanong. Pero mamayang gabi, you have to tell me everything from beginning to end. Walang pwedeng makaligtaan na kahit isang salita.]

Inilagay pabalik ni Tanashiri ang phone sa bulsa, kinuha ang lemonade, at uminom.

Just then, there was a small commotion at the cafeteria entrance, and someone walked in…