Kabanata 7

Lahat ng takot at pagkataranta ko ay biglang naglaho. At sunod na bumuhos lahat ng hinanakit na pinagdadaanan ko sa buhay kaya para akong bata na mahigpit na kumakapit sa pader na ayaw ko nang bitiwan pa.

And this is the first time in my life na emosyonal akong umiiyak sa bisig ng isang lalaki, not even Red kahit pa sa loob ng dalawang taong pinagsamahan namin. Red only saw me as a happy and supportive woman. Ni hindi niyon alam ang mapait na pinagdaanan ko sa buhay dahil gusto kong masaya lang kami sa tuwing magkasama. Na ang sakit at pait ay tinatago ko lamang sa isang ngiti.

But now, I am willingly crying on the shoulder of this stranger.

Hanggang sa hindi ko namalayan na ilang minuto na pala akong emosyonal na nakayakap sa kanya habang umiiyak. Na para bang nakalimutan kong babae ako at ang lalaking ito ay hindi ko man lang kilala maging sa pangalan.

Jusko!

Kaya nang bigla akong natauhan ay mabilis akong umurong at napatingin sa kanya.

Saka ko biglang naisip ulit, paano nga kung may girlfriend siya? O baka may asawa at pamilya na tapos ako itong parang linta na dumidikit ng walang paalam?

Agad akong pinamulahan ng mukha saka nahihiyang nagbaba ng tingin.

“Pasensya na…” Mabilis kong sambit saka bahagyang lumayo. “Salamat ulit… sobrang salamat.” Turan ko.

At bago pa siya makasagot ay tumalikod na ako at patakbong umalis. Hindi ko na siya hinintay na magsalita pa at hindi ko na rin siya nilingon. Dumiritso na ako sa kwarto ko. At pagkapasok na pagkapasok ko ay halos ibagsak ko ang sarili ko sa kama.

“Ano itong ginagawa mo Iya!?” Halos isigaw ko sa sarili ko. Tinakpan ko ng unan ang mukha ko at paulit-ulit na nagpaikot ikot sa kama dahil sa kahihiyan.

 “Hindi mo alam kung may sabit siya tapos yayakap-yakap ka? Diyos ko, nakakahiya ka!”

Kulang na lang ay ipalo ko ang ulo ko sa dingding. Para akong tangang natauhan. Sa edad ng lalaking yon na sa tingin ko ay matanda sa akin ng ilang taon, siguradong committed na yon! 

At saka oo na, aaminin ko ng napakagwapo niya naman talaga at napakalakas pa ng sex appeal kaya imposibleng wala iyong karelasyon. Kung ang kagaya nga ni Red na gwapo lang ay nagawa pang mag two timer, ang estrangherong iyon pa kaya na halos perpekto ang pisikal na anyo?

Pero infairness, sulit pa rin ang first time ko dahil walang kasing gwapo at kasing kisig na lalaki ang nakakuha ng bataan ko.

“Hoy shit ka Iya! Nababaliw ka na! Sinuwerte ka lang kung tutuusin dahil nagkataong ganoon kagwapo ang nasa tabi mo nung gabing iyon.” Palatak ko sa sarili. Dahil sa nararamdaman kong init ng katawan nung gabing iyon, baka kahit pangit ay mapapatos ko na.

Goodness! Mabuti nalang nakatsamba. Yon nga lang ay maling mali pa rin yon.

Kaya bago pa ako tuluyang madala sa kabaliwan kong ito ay kinailangang tapusin ko na ang bakasyong ito sa lalong madaling panahon.

At dahil sa nangyari ay inabot ako ng madaling araw bago nakatulog dahil hindi na napakali ang isipan ko.

Kaya naman kinabukasan ay halos ayaw ko ng bumangon. Ang sakit ng katawan ko sa kakapiga ng unan kagabi at ang bigat pa rin ng pakiramdam ko dahil sa kahihiyan. Akala ko magiging normal lang ang umaga ko ngayon, na walang kakaiba.

Hanggang sa bigla na lang…

DING DONG!

Napakunot ang noo ko nang marinig ang pagtunog ng doorbell. Sino ba naman itong nang iistorbo ng maaga? Pero dahil gusto ko pang matulog ulit ay tinakpan ko nalang ng unan ang dalawang tainga ko. Inisip ko na baka room attendant lang ito. Binalot ko pa ang sarili ko ng kumot.

Pero hindi tumigil….

DING DONG! DING DONG! DING DONG!

“Arghhh! Shit! Sino ba ‘to?! Istorbo!” Reklamo ko habang pinilit na lamang na bumangon. Magulo pa ang buhok ko at nakapantulog pa na puro cartoon characters.

Nayayamot kong binuksan ang pintuan. At ganoon na lamang ang biglaang pamimilog ng mga mata ko nang mabungaran ang mukha ng lalaking naglalaro sa isipan ko kagabi.

Jusko! Ang estranghero!

Muntik ko nang mabitawan ang doorknob sa lubhang pagkagulat.

“Hi! Good morning.” Nakangiting bati niya kaya hindi ko mapigilan ang sariling suyurin ito ng tingin. Halatang bagong ligo ito dahil sa mamasa masang buhok at talagang sumuot sa ilong ko ang napakabango at expensive nitong amoy. Suot nito ay isang simpleng grey shirt pero ang lakas ng dating.

Shit!

“I brought you breakfast. Naisip ko lang na baka hindi ka pa kumakain. And I guess, I’m right.” Sunod na salaysay nito kaya bumaba ang mga mata ko sa hawak nitong tray ng pagkain, may pancakes, bacon at orange juice.

Napaawang ako at sunod na napalunok ng mariin.

“A—a— anong…?” Hindi ko maituloy ituloy ang sasabihin. Para akong naubusan ng hangin at kinakapusan ng hininga sa biglaang pagwawala ng dibib ko.

Tumaas ang kilay niya kasabay ng isang pilyong ngiti sa labi. 

“Anong ano? Anyway, It’s already too hot outside pero mukhang bagong gising ka pa lang.” Sambit pa niya kaya napatingin ako bigla sa suot kong pajamas na may prints ng unicorn.

Jusko!

At dito na ako labis na pinamulahan ng mukha dahil sa pagkapahiya. Kung may butas lang sa sahig ay doon na ako magtatago.

“Ay—ah— ka– kasi….” Hindi ko na alam ang idadahilan ko. Ang tanging naisip ko lang ay mabilis kong tinakpan ang sarili ko ng kumot na dala ko pa mula sa pagbangon sa kama.

Shit! Nangangamoy laway pa ata ako habang ang lalaking ito ay sobrang fresh na!

Bigla na lamang ito tumawa. Iyong tipo ng tawa na malakas pero hindi nakakaasar.

Parang nakakakilig!??

What!?

“Relax, I didn’t mean to offend you.” Sabi niya kasama ng isang simpleng ngiti.

Nagsalubong ang mga kilay ko. “Talaga lang ha?! Parang hindi nga sa tipo ng tawa mo.” Nayayamot na reklamo ko nang sa wakas ay makapagsalita din. But honestly, I also lost my words, halos wala ng ibang mga salitang lumalabas sa bibig ko dahil sa pagwawala ng damdamin ko. At ramdam na ramdam ko ang pamumula ang buong mukha ko.

“Okay, fine.” Kumunot ang noo niya niya at ngayo’y biglang naging seryoso ang mukha nito. 

“May I come in now? Breakfast na tayo?” Aniya sabay taas ng tray.

Pero nakaharang pa rin ako sa pintuan. I even cleared my throat bago tinanong ang katanungang kanina ko pa gustong itanong.

“At bakit mo naman ako dinadalhan ng pagkain aber? Tsaka paano mo nalaman na dito ang kwarto ko?” Kunot- noong tanong ko pa kahit ang totoo ay nagwawala na ang kaloob looban ko sa nararamdamang kilig na hindi ko kayang pigilan.

He sighed. “Paano nalaman? Obviously you knew the answer. And I just want to eat with you. Ayaw mo ba?” Seryosong sagot niya, diretsahan at walang paligoy ligoy. Oo nga pala, talagang malalaman nito kung nasaan ang room number ko dahil sa nangyari last time, naalala kong ibinigay ko nga pala sa kanya ang susi ko pero sa kwarta niya ako dinala.

Ehhhh!

Parang biglang may sumabog na confetti sa loob ng dibdib ko nang maalala ang kaganapang iyon, idagdag pa ang pagiging sweet nito ngayon. Ang init init lalo ng pisngi ko. Hindi ko alam kung saan ako titingin saka nakagat ang ibabang labi ko nang di sadya.

“I’ll go inside, ayokong masayang ang pagkaing dala ko.” Aniya tapos walang paalam na pumasok sa loob ng kwarto ko, nilampasan pa niya ako dahil para akong biglang naging estatwa na hindi makakilos.

“Hoy! Hindi ka puwedeng basta pumasok!” Tarantang wika ko hindi dahil ayaw ko kundi dahil nahihiya pa ako lalo pa at masyado pang makalat.

Umupo siya sa maliit kong mesa at maayos na inilapag ang tray. “Why not? Don’t worry, hindi ako magnanakaw at mas lalong hindi ako masamang tao. Kakain lang tayo.” Baritono at mariing wika niya kaya natameme ako.

Para akong biglang inatake ng guilt dahil nga sa ginawa nitong pagtulong sa ‘kin kagabi. Kung hindi siya dumating ay baka wasak na ang pukelya ko sa tatlong manyakis na yon. So, anong karapatan kong tumanggi at mag inarte pagkatapos niya akong iligtas?

“C’mon on now!” Aya niya ulit kaya para akong zombie na napilitang umupo sa harap niya. Siya pa ang nagsalin ng juice sa baso ko.

At nang mapatapat na sa akin ang plato ng pancake na may nakapatong na smiley face na gawa sa syrup at bacon strips, muntik na akong mapahalakhak.

“Teka… bakit may paganito?” Natatawang tanong ko, nanunukso ang tono.

“Effort ‘yan. I just want you smile after what happened last night.” Marahan at puno na sensiridad niyang sagot kaya parang hinaplos ang puso ko.

Jusko!

Sinong mag aakala na sa kabila ng pagiging seryoso niya ay marunong pa pala siya ng mga paganito? At first time ko pa ito naranasan dahil nasanay ako na ako ang nag- eeffort noon sa relasyon namin ni Red.

Para tuloy ayaw kong kumurap habang ito ay nagsimula ng sumubo. It seems like a dream at ang lalaking ito sa harapan ko ay para lang ding isang karakter sa panaginip ko. Karakter na hindi kapani- paniwalang nag- eexist!

“Busog ka na ba?” Tanong nito bigla kaya para akong natauhan.

“Huh!?”

“Kasi, parang busog na busog ka na habang nakatitig sa akin.” Aniya sa seryoso pa ring boses kaya agad akong nag iwas ng tingin saka isinubo ang isang buong pancake sa pagkapahiya.

At dahil nga sa kagagahan ko ay nabulunan ako. Mabuti nalang at to the rescue naman kaagad ito. Mabilis nitong ipinainom ang juice sa ‘kin saka tumayo sabay haplos ng likuran ko kaya napaubo ako.

“Are you okay?” Nag aalalang tanong nito. At nang makaramdam ng ginhawa ay parang mas lalo akong nilamon ng kahihiyan.

Jusko! Ano na ba itong pinagagawa ko sa buhay ko!? Bakit ako natataranta ng ganito?

Pero hindi ko rin maitatanggi ang gaang hatid nito sa aking puso. Na para bang sa tuwing magkasama kami ay palagi akong safe.

“Pa–pasensiya na sa katakawan ko.” Tanging nasabi ko lang at agad na sumilay ang ngiti sa labi nito.

At sa gitna ng ngiti at pagkain, bigla akong napaisip, paano pala kung siya ang gamot sa lahat ng pinagdadaanan kong sakit at hirap?

Pero upang makasigurado ay lakas loob ko ng tinanong ang katanungang una palang ay bumabagabag na sa akin.

“Are you single!?”