Kabanata 6

“Shit!”

 Gusto kong iwaksi ang kamay nitong nakahawak sa akin para makatakbo ako papalayo—- kaso, literal na parang namanhid ang buong katawan ko, lalong lalo na nang maramdaman ko kung gaano kainit ang palad nito.

 “Why are you in so much hurry huh?” Malalim at baritono ang boses niya ng magsalita at dito’y tuluyan na akong nataranta.

“Oh my Goodness!” Bulong ko saka bahagyang umubo.

 “Si— sino ka ba? Pwede bang bitawan mo ako? Hindi kita kilala!” Pagkukunwaring sambit ko habang nananatiling nakatalikod pa rin na ngayo’y pinipilit na nagpupumiglas.

 Pero syempre hindi ako sinuwerte. Sa laking lalaki nito at sa laki pa ng muscles, parang hangin lang siguro ang lakas ko kumpara sa kanya.

 Rinig ko ang pagpakawala nito ng malalim na buntong hininga. “Should I laughed for that corny jokes?” Sarkastikong tanong niya kaya mas lalo akong nairita.

 “At sino bang may sabi sayo na nagbibiro ako ha?” Anas ko pa pero bigla na lamang itong natawa, iyong tipo ng tawa na sarkastiko ang tunog.

 “Hindi ba biro ang pagdeny na hindi mo kilala ng isang lalaki after giving yourself to him?” Diretsahan at walang paligoy ligoy na sagot niya kaya namilog ang mga mata ko at dito ay hindi ko na napigilang mapalingon sa kanya.

 “Excuse me? Anong sabi mo!?” Asik ko at ramdam ko ang labis na pag iinit ng aking mukha habang nakatingin sa kanya.

 Nakakunot lang ang noo niya at ang mukha ay nanatiling seryoso.

 “Do I need to repeat it Miss?” Sarkastikong sagot pa niya kaya pakiramdam ko pulang pula na ang mukha ko sa magkahalong kahihiyan at pagkairita.

 “Uhmmmmp!! Ahhhhhh!” Napasigaw na lamang ako sabay duro ng hintuturo ko sa noo nito. I even tiptoed para makaabot ang kamay ko dahil napakatangkad nitong lalaki. Wala man lang panama ang height kong 5 feet and 5 inches.

 “What happened was just a mistake, literally one of the biggest mistake of my life! Kung alam mo lang kung gaano ko iyon pinagsisihan. Kaya sana kalimutan mo na rin ang nangyari at huwag na huwag mo na akong lapitan o gambalain! Understood!?” Buong loob na tugon ko pero hindi ko man lang mabasa ang emosyon nito maliban sa napakaseryoso nitong mukha na hindi man lang natinag.

 Kinuha ko na ang pagkakataon, dahil lumuwag na rin naman ang pagkakahawak nito sa akin kaya mabilis akong kumawala at tumalikod. 

Ngunit bago pa ako makahakbang paalis ay narinig ko ang baritonong sagot nito.

“If that’s what you want then fine! Sino ka nga naman para paglaanan ng panahon. You’re not even my type.” Sarkastikong sagot niya kaya napamaang ako.

A— anong sabi niya!?

At sa muli kong paglingon ay tuluyan na rin itong tumalikod saka mabilis na naglakas papaalis.

“Ahhhhh shit!”

Pakiramdam ko ay umakyat lahat ng dugo ko sa ulo sa sobrang pagkainsulto. At ang masaklap ay hindi ko man lang nagawang ipagtanggol ang sarili ko.

Ang kapal niya! Hindi niya ako type!? Aba mas lalong di ko siya type! At kung sino man ako para paglaanan ng atensyon niya, sino rin ba siya para bigyan ko ng pansin!?

Nanggagalaiti akong naglakad papalayo. Nakailang pakawala pa ako ng malalim na buntong hininga para pakalmahin ang sarili.

Kung alam ko lang na ganito ang magiging takbo ng gabing ito sana hindi nalang ako lumabas ng kwarto. Yon nga lang ay hindi ko naman pwedeng pagsisihan ang nalaman ko kung bakit ako nagkaganun! Shit! Kaya hindi na talaga ako basta basta iinom pa.

Hanggang sa dinala ako ng mga paa ko sa isang bonfire party. Maraming mga turista ang nagkakasiyahan kaya naupo ako sa may buhangin habang nakatanaw sa kanila para aliwin ang aking sarili.

 Ang dagat ay kalmado at ang buwan ay bilog na bilog sa itaas na siyang nakadagdag ng liwanag na tila ba nakikipagsabayan sa mga ilaw ng resort. 

Di ko mapigilang makaramdam ng inggit sa mga nagkakasiyahan na animo’y walang mga problemang dinadala. Habang ako? Magmula pa man nuun ay hindi na tinantanan ng mga pasanin sa buhay. Saka pa nga lang ako nakaramdam ng ginhawa noong tuluyan akong umalis sa puder ng ama ko. At nung nakilala ko si Red, akala ko tuloy tuloy na ang kasiyahan ko. Pero heto at nalugmok na naman ako ulit dahil sa panloloko niya. At ang malala pa ngayon ay nawala na sa akin ang pinakainiingatan kong puri dahil sa kagustuhang makalimot na agad sa sakit at hinagpis.

Nangilid na ang mga luha ko at hinayaan ko lang ang pag agos nito. Nagbakasyon nga ako para mawala ang kung anumang sakit at pagdurusa pero parang nadagdagan pa ata dahil sa isang gabing pagkakamali na iyon.

Ilang oras din akong nanatili sa kinauupuan, pinagsawa ang sarili sa panonood hanggang sa napagdesisyonan kong bumalik na sa kwarto para matulog.

Ngunit, habang naglalakad ako ay may nakasalubong akong tatlong kalalakihan na paluray luray na halatang mga nakainom.

“Ui, Ang ganda!” Rinig kong sambit ng isa na nakaturo pa sa mismong direksyon ko kaya bahagya akong napatigil at napalingon sa likuran ko. Napakurap ako ng wala akong makitang ibang tao.

So ako ang tinutukoy ng lalaking ‘to?

“Aba, jackpot nga!” Bulalas naman ng isa pa. Nakangisi ito at pula na ang mga mata. N*******d pa ang pang itaas na suot nito na animo’y tambay na maton sa kanto.

Nakaramdam bigla ako ng kaba pero pinilit kong kumalma.

“Ma— magandang gabi,” Mahina kong wika sabay tuloy tulog ng lakad. Shit! Ang bilis ng tibok ng puso ko.

Pero bago pa man ako makalayo ay narinig kong sumigaw ang isa. “Hoy Miss, saglit lang. Sama ka muna sa amin. Huwag kang suplada.”

Sigaw nito at narinig ko ang tawanan ng dalawa pa. Mas lalong nag-init ang mukha ko sa kaba. Hindi ko sila kilala at wala akong kasama. At kahit nasa loob kami ng resort, hindi iyon garantiya ng kaligtasan lalo pa at wala akong ibang nakikitang tao ngayon dito.

Jusko!

Hindi ako sumagot at mas binilisan ko pa ang paghakbang ko. Pero sa bawat mabilis kong galaw ay nararamdaman kong sumusunod sila.

At kung kanina ay parang paluray luray ang mga ito, ngayon ay ang bibilis na maglakad.

“Miss, halika na! Huwag ka ng magpakipot. Sayang naman ang gabi.”

“Pabebe pa, eh kanina ko pa siya nakikita na mag isa lang at halatang naghahanap din ng kasama.”

Kanya kanyang sambit ng mga ito kaya halos madapa na ako sa bilis ng paglalakad ko habang kagat kagat ko ang ibabang labi. Ramdam kong nagsisimula na ring manginig ang kamay ko.

Jusko! Kailan ba ako tatantanan ng kamalasan?

At sa isang iglap, bago pa man ako makatakbo ay nahawakan na ng isang lalaki ang braso ko.

“Sandali lang naman—”

“Bitawan mo ako!” Malakas na sigaw ko at pilit na kumakawala sa malakas na pagkakahawak nito. Nagwawala na ang dibdib ko sa sobrang kaba at pagkataranta.

“Tu—- tulong!! Tulungan niyo ako!” Malakas na sigaw ko ngunit dahil sa katahimikan ng lugar at medyo madilim pa ang parteng ito ay parang kami kami lang din ang nakakarinig ng pagsigaw ko.

Jusko!

Tumawa ang isa, amoy alak ang hininga nito nang lumapit sa akin. “Relax ka lang, Miss. Hindi naman namin intensyong saktan ka. Pasarapan siguro, Oo.” Anito sa hayok na boses kaya ramdam ko na ang panginginig ng tuhod ko. 

“Ahhh bastos! Tu—” Sinubukan ko pang sumigaw pero mabilis natakpan ng isa ang bibig ko gamit ang palad nito.

Buong pwersa akong nagpumiglas ngunit dalawang lalaki na ang nakahawak sa mga braso ko habang ang isa ay nakatakip pa sa bibig ko.

Naglandasan na ang luha sa mga mata ko dahil sa labis na takot at pagkabahala.

Jusko! Di– dito na ba magtatapos ang buhay ko? Sa mga walang kwentang manyakis na ito? Ni hindi ko pa naranasang sumaya ng tuluyan tapos magiging ganito lang ang kahihinatnan ng buhay ko?

Ahhhhhh!

“Ang kinis ng kutis! Ang sarap nito!” Hayok na usal ng isa.

Napapikit na lamang ako ng mariin habang patuloy sa pagragasa ang mga luha sa aking mga mata. Hanggang sa unti unti kong naramdaman ang paghaplos ng kamay nito sa mukha ko pababa sa aking leeg, braso—

Pero bago pa man ako tuluyang lamunin ng takot at kawalang pag- asa ay isang malakas na tinig ang bumasag sa paligid.

“BITAWAN NIYO SIYA!”

Parang biglang bumagal ang paghinga ko kasabay ng pagdilat ko ng aking mga mata. Ang boses nito ay baritono,matapang at puno ng pagbabanta. 

At hindi ko kailangang lumingon para malaman kung kanino ito galing dahil kilala ko ang tinig na ito!

At sa isang iglap lang ay para siyang bagyong dumating. Nasa harapan ko na siya bago pa makagalaw ang mga manyakis na lalaki.

Ang mga mata niya’y nanlilisik. At ang panga niya’y nakaigting. Para siyang ibang tao ngayon sa paningin ko. Parang hindi siya yong estrangherong kilala ko. Ang dating niya ay napakaseryoso at parang nakakatakot.

“Get your dirty hands of her!” Ma-autoridad niyang asik sabay hawak sa braso ng mga lalaking humahawak sa akin. At sa lakas ng pagkakahatak niya ay agad na napabitaw ang mga ito.

“Pare, chill ka lang,” Depensa ng isa, pero halata ang sobrang pagkataranta. “Nagbibiro lang kami.”

“Biro ba yang panghaharass niyo?!” Singhal niya. “Biro ba ‘yong tinatakpan niyo ang bibig niya para hindi siya makasigaw?!” Nanggagalaiting asik pa niya.

Tahimik. Walang kumibo. Ramdam kong kumurap-kurap ang mga lasing pero hindi nila masagot ang tanong.

Hanggang sa isang iglap lang ay isa isa niyang binigyan ang mga ito ng sipa, suntok at tadyak kaya walang kalaban laban na humandusay ang mga ito sa buhangin.

Napakagaling niyang makipaglaban at hindi man lang makabuwelo ang mga ito. Para siya isang magaling na martial artist.

“Subukan niyo pang lumapit o mambastos sa kanya o sa kung sinumang babae at sisiguraduhin kong hindi na kayo makakalakad.” 

Mariin at puno ng pagbabantang asik niya kaya halos gumapang na ang mga ito papalayo hanggang sa tuluyan silang naglaho sa dilim.

“Are you okay?” Tanong niya sa baritonong boses ngunit ramdam ko ang pag aalala.

Nanginginig pa rin ang mga kamay ko hanggang sa hindi ko na napigilan ang sariling mapahagulhol.

“Pssssh, it’s alright. Ligtas ka na.” He uttered kasabay ng marahan niyang paghaplos sa aking likuran. At dala ng bumuhos kong emosyon ay basta na lamang ako napayakap sa kanya.

At sa dibdib ng isang estrangherong gusto kong iwasan at layuan ay ipinagpatuloy ko ang pagluha.

[ Comments and votes po are highly appreciated! Salamat sa inyo. ]