Chapter 5

      Muling namayani ang katahimikan sa pagitan nila. Dahil hindi naman ganoon kalaki ang laboratory center, naririnig ng iba sa mga naroon ang pinag-uusapan nila. Nakatingin ang mga ito kay Samantha na para bang nanonood ng pelikula sa totoong buhay. Samantala, ramdam ni Samantha ang mainit na haplos ng kaniyang ina sa kaniyang likod. Inaasahan na niya ang maluha-luhang ekspresyon ng kaniyang mga magulang pero ngayon na hindi na maitago ng mga ito ang kalungkutan, lalo siyang hindi makapag-desisyon.

      “Bakit hindi tayo mag-usap sa bahay niyo?” suhestiyon ni Peterson.

      Naririnig nila ang alingasngas mula sa mga nagtsitsismisan sa kanilang tabi kaya naman mabilis na pumayag ang pamilya Reyes sa suhestiyon nito. Naunang sumakay si Peterson sa sasakyan at inimbitahan ang mag-asawa na ihahatid na sumakay na rin. Dahil mainit na at baka tumaas pa ang presyon ng mga magulang kapag naglakad sa initan, pumayag na rin si Samantha sa suhestiyon ni Peterson. Sa loob ng mamahaling limousine, nakaupo si Peterson sa pinakahulihang bahagi, katabi ang bodyguard na si Romeo. Nakaharap naman si Danny, Samantha at Nora sa mga ito.

      Walang imik ang mag-asawa habang nasa loob ng sasakyan. Noon lang sila nakasakay sa ganoon kagarang kotse, nakaranas makaupo sa mamahaling seat cover at makitang may kotse pala na may mini-refrigerator na sa loob. Binigyan ng malamig na bote ng mineral water si Nora dahil tila namumutla na ito. Awtomatiko naman na kinuha iyon ni Samantha at pinainom sa kaniyang ina. Malamig ang aircon ng sasakyan na nagbibigay ng kakaibang kilabot sa kanila. At nang magsimulang umandar iyon, halos hindi nila narinig ang ingay ng makina. Doon napagtanto ni Samantha kung gaano kalayo ang estado ng kaniyang tunay na ama sa kinalakhan niyang buhay.

      Nang makarating sila sa bahay ng mga Reyes, nagmamadali ang mga magulang niya na magbigay ng kahit na anong pwedeng ihain sa kanilang bisita. May mamon at softdrinks silang binili para sana sa miryenda nila mamayang alas-tres ng hapon pero inihain na nila ang mga iyon kay Peterson bilang pasalamat sa paghahatid nito sa kanila.

      Si Samantha naman ay tahimik na nakaupo sa sofa, kaharap ng puwesto ni Peterson. Habang tumatagal, lalo niyang napapansin ang mga maliliit na detalye na nagsasabing kamukha nga niya ang lalaking nakaupo sa kaniyang harapan. Bukod sa kanilang parehas na kulay at kulot na buhok, parehas sila ng kilay -- tamang-tama ang haba at hindi na kailangan pang ayusin. Ang mga pilikmata nito ay nakakurba kagaya no’ng sa kaniya. Mas manipis ang labi nito sa itaas kumpara sa ibaba, kagaya ng kaniyang mga labi. Kahit wala ag resulta ng paternity test, masasabi naman talaga na malaki ang pagkakahawig niya kay Peterson.

      “Pumapayag na ko… Sasama ako sa inyo, pero may kondisyon din ako.” Tiningnan ni Samantha nang diretso sa mga mata si Peterson. Naguguluhan pa siya sa mga nangyayari pero kung sakali man, nandito sa kanilang harapan ang isa sa pinakamayamang bilyonaryo sa Pilipinas at kinukuha siya bilang anak nito. Sino siya para tumanggi sa grasya, ‘di ba? “Bukod sa tatlumpung milyon na makukuha ng mga magulang ko, gusto ko rin na tulungan niyong makatapos ng pag-aaral ang Kuya Tyron ko. Isang taon na lang at makakatapos na siya bilang Civil Engineer. Sayang ang talino at abilidad niya kung magiging foreman lang siya habang buhay.”

      “Iyon lang ba? Walang problema. Sasagutin ko ang tuition fee niya at pati na rin ang allowance niya.” Ngumiti si Peterson dahil pumapanig na sa pabor niya ang sitwasyon.

      “Gusto ko rin na masigurong may titingin sa mga magulang ko. Gusto kong magbigay kayo ng makakatulong nila rito sa bahay, lalo na sa mga gawaing-bahay. Saka… Gusto ko rin ng bagong bahay para sa mga magulang ko, ‘yong mas malaki kaysa rito. At saka gusto ko rin na magbigay kayo ng negosyo para sa kanila.” Hindi inaalis ni Samantha ang kaniyang tingin kay Peterson. Pinag-aaralan niya ang bawat kibot ng mukha nito. “Bilyonaryo kayo kaya alam kong barya lang sa inyo ang hinihiling ko, hindi ba? Hindi naman siguro masamang magbigay kayo sa mga taong nag-alaga sa ‘kin ng halos tatlong dekada.”

      Mula sa ngiti, bahagya pang natawa si Peterson. Doon nito napatunayan na nagmana talaga rito ang anak. “Iyon lang ba? Huwag kang mag-alala. Hindi naman kita aalisan ng karapatan na makausap at makita ang mga nagpalaki sa iyo. Ang gusto ko lang, sumama ka sa ‘kin at gamitin ang iyong bagong pangalan -- ang totoo mong pangalan: Marion Jade Viray.”

      “Anak, hindi naman namin kailangan ang lahat ng iyon. Sapat na samin na makita at makasama ka paminsan-minsan.” Muli na namang naluluha si Nora habang hinahawakan ang dulo ng suot na tshirt ni Samantha. Ramdam ng Ginang ang papalapit nilang paghihiwalay kaya naman para itong bata na ayaw mawalay sa minamahal.

      “Tama siya, Sam. Hindi namin kailangan ang kahit na ano.” Tumingin saglit si Danny kay Peterson bago muling tumingin kay Samantha. “Gusto lang namin na makita ang libingan ng batang sinasabi ni Peterson kung saan nakalibing ang totoo naming anak.”

      “Kung ganoon, pwede ko kayong dalhin doon kung kailan niyo gustong pumunta. Kailan niyo balak --”

      “Ngayon na po sana.” Hindi na pinatapos ni Danny ang sinasabi ni Peterson. “Gusto naming malaman kung anong nangyari sa anak namin.”

      Hinawakan ni Danny ang balikat ng asawa nito, bahagya namang pinisil ni Samantha ang kamay ng kaniyang ina. “Sasama po ako. Gusto ko rin siyang makilala… Ang totoong Samantha Reyes.” Buo na ang loob ni Samantha na tanggapin nang maluwag sa kaniyang puso ang lahat ng mga pagbabagong nararanasan niya ngayon.

      “Kung ganoon, sumama kayo sa ‘kin. Pupunta tayo ngayon sa sementeryo. Huwag kayong mag-alala. Kahit nalaman kong hindi siya ang totoo kong anak, hindi ko pinabayaan ang puntod niya at siniguro kong dinadalaw siya sa kaniyang kaarawan taon-taon.” Iyon lang ang alam ni Peterson na pwedeng magpalubag ng loob sa mga Reyes kaya sinabi niya kaagad iyon.

      “Salamat po… Maraming salamat.” Sa unang pagkakataon, ngumiti si Nora sa harapan ni Peterson. “Bakit hindi po muna kayo mag-miryenda? Magpapalit lang po muna ako ng damit.”

      Tumango si Peterson bilang pagsang-ayon. Sumama naman si Danny sa asawa para magpalit din ng damit. Kahit paano, gusto nilang maging maayos ang itsura nila kapag pumunta sila sa puntod ng kanilang anak. Pagkakataon na rin iyon para masabi nila sa kanilang anak na si Tyron ang lahat ng mga nangyari, at mga posibleng mangyari sa hinaharap. Samantala, nanatili naman si Samantha sa salas, binabantayan si Peterson habang kumakain ito ng mamon na binili niya kaninang umaga sa panaderya.

      “Wala na po rito ang mga magulang ko. Pwede niyo na bang sabihin sa ‘kin ang totoong dahilan kaya gusto niyo kong kunin mula sa mga kinalakhan kong magulang?”

      “Anong ibig mong sabihin? Hindi kita maintindihan.”

      Ramdam ni Samantha na ka-ugali niya ang ama kaya alam niyang may itatago ito sa kanila. “Hindi ko alam kung anong parte ng mga sinasabi niyo ang hindi totoo. Pero… Hindi nasasagot ng mga iyon ang mga tanong sa utak ko. Una, kung matagal niyo nang alam na nawawala pala ang anak niyo, bakit ngayon lang kayo lumapit sa akin? Hindi ako naniniwalang hindi niyo makukuha ang mga impormasyon na gusto niyo lalo na kung may pera kayo para ipantapat sa kahit kanino. Kung gusto niyo talaga akong mahanap, dapat, noon pa kayo pumunta sa ospital na iyon para malaman ang totoo. Pangalawa, bakit kailangan kong sumama sa inyo? Alam ko kung ano-ano ang posible kong makuha mula rito pero hindi ko makita kung ano bang makukuha niyo mula sa ‘kin. Pangatlo, bakit kailangan kong baguhin ang pangalan ko? Hindi pa ba sapat na nakita niyo ko? Bakit kailangan niyong mag-aksaya ng oras at pera para sa legal na proseso samantalang pwede niyo naman akong pamanahan na lamang at kalimutan pagkatapos?”

     “Romeo, kita mo na? Sabi ko naman sa iyo… Carbon copy ko talaga ang batang ito.” Binuntutan ni Peterson ng masiglang halakhak ang kaniyang sinabi.

      Sa unang pagkakataon, ngumiti si Romeo sa harapan ni Samantha. “Tama po kayo, Sir.”

       Kumunot ang noo ni Samantha. Hindi iyon ang inaasahan niyang reaksyon mula sa mga ito. “Hindi ko maintindihan…”

      “Tama lang na itanong ang mga iyon. Pero huwag kang mag-alala, may sagot naman ako sa mga gusto mong malaman.” Itinigil ni Peterson at seryosong tumingin kay Samantha. “Marion, anak, alam kong may hinala ka na rin at gusto mo lang na marinig mula sa bibig ko ang sagot. Bueno… Una, hindi ko kaagad nalaman ang lokasyon mo dahil may ahas na tumutulong pala sa asawa ko para hindi kita mahanap. Hindi ko alam kung ayaw nilang mahanap kita dahil sa sama ng loob o dahil sa katotohanan na ikaw ang nag-iisang tagapagmana ko.”

      Napalunok si Samantha. Bago sa kaniyang pandinig ang pangalang iyon ngunit madali lamang para sa kaniya na masanay sa maliliit na pagbabago. “Tama… Wala nga pala kayong anak bukod sa akin. Para sa ibang tao, ako ang nag-iisang sagabal para makuha nila ang pera at kumpaniya niyo.” May kakaibang kamandag ang ngiti niya, nagiging interesante na ang lahat para sa kaniya.

      Parehas sila ng uri ng ngiti ni Peterson, para silang mga nilalang na nababasa ang iniisip ng isa’t isa kahit wala pang sinasabi ang isa sa kanila. “Sa pangalawa mong katanungan, personal na kagustuhan ko ito. Hindi ako nagkaroon ng masayang pamilya kahit noong nagkaroon na ko ng asawa. Gusto kong maranasan na mag-alaga ng isang bata, isang masaya at kumpletong pamilya. At ikaw, Marion, ikaw ang nag-iisang pag-asa ko para makuha iyon. Kapag nagkaroon ka ng asawa at anak --”

      “Teka, sinong may sabi sa inyo na gusto kong magkaroon ng anak?” putol ni Samantha. “Wala akong balak na mag-asawa, magbuntis, at manganak. Pass ako riyan.”

      “Talaga? Kahit bigyan kita ng isandaang bilyong piso kapalit ng pagbibigay sa ‘kin ng hinihiling kong apo?” diretsong tanong ni Peterson.

      Tila nanuyo ang lalamunan ni Samantha nang marinig ang sinabi ng kaniyang totoong ama. Isandaang bilyong piso para sa sarili niya... Kapalit lamang ng isang bata. Kumpara sa perang iyon, ano na lang ba ang takot niya sa panganganak? “Papayag ako kung IVF o In Vitro Fertilization ang mangyayari. Wala akong balak na magkaroon ng boyfriend o kahit asawa. Kung gusto niyo ng apo, bibigyan ko kayo, basta pumayag kayo sa mga kondisyon ko.”