Paid to Say I Do

Cyanne’s POV

“Kailangan na agad ma operahan ng nanay mo, dahil kung hindi ay mas lalo lang lulubha ang kanyang kalagayan. Hindi biro ang sakit ng nanay mo kaya kailangan niyo itong ma agapan”

“Magkano ho ba ang kailangan para maoperahan na po ang nanay ko?” naiiyak kong tanong, halos mawala ang boses ko sa kaba at takot.

“Hindi ko pa masabi ang eksaktong halaga,” mahinahon niyang sagot. “Bukod sa operasyon, may doctor’s f*e pa, mga gamot, at hiwalay ang bayad sa kwarto na gagamitin ng nanay mo.”

Maingat na nagbuntong-hininga ang doktor bago tumingin sa hawak niyang papel.

“Hindi ko pa masasabi ang eksaktong total na halaga,” paliwanag niya. “Pero base sa kondisyon ng nanay mo at sa magiging procedure, posibleng umabot ito ng mga isa hanggang dalawang milyon. Bukod pa riyan ang doctor’s f*e, mga gamot, at hiwalay pa ang bayad sa kwarto.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Saan ako kukuha ng ganun kalaking pera?

Nanlambot ang tuhod ko at napahawak ako sa gilid ng mesa para hindi matumba.

“Ganoon po ba…” mahina kong bulong, nanginginig ang boses.

Naalala ko si Mama, mahina pero pilit na ngumiti sa akin kanina. Siya lang ang meron ako. Siya lang ang pamilya ko.

Hindi ko siya pwedeng mawala. Kahit ano pa ang kailangan kong gawin.

Tahimik ang hallway ng ospital, pero para sa akin, parang napakaingay ng lahat. Ang tunog ng mga hakbang, ang mahinang usapan ng mga nurse, ang tuloy-tuloy na pag-beep ng mga makina lahat iyon parang dumadagdag sa bigat ng dibdib ko.

Umupo ako sa malamig na bangko. Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatulala roon, hawak ang cellphone na parang may hinihintay na himala.

Isang milyon. Dalawang milyon. Kahit mag-ipon ako ng buong buhay ko, hindi ko pa rin maaabot iyon.

Napatingin ako sa pintuan ng kwarto ni Mama. Nakita ko siyang nakahiga, mahina pero payapa ang itsura. Nang mapansin niya ako, pilit siyang ngumiti at kumaway.

“Anak, kumain ka na ba?” mahina niyang tanong.

Tumango ako kahit hindi totoo.Hindi ko masabi sa kanya ang totoo. Hindi ko kayang sabihin na hindi ko alam kung saan kukuha ng pambayad ng operasyon niya.

Lumipas ang ilang oras, hanggang sa dumating ang kaibigan kong si Lexie, ang matalik kong kaibigan mula pa sa trabaho. May dala siyang kape at sandwich, pero mas mabigat ang itsura ng mukha niya.

“Kamusta? Kinausap ka na ng doktor?” tanong niya.

Tumango ako at agad tumulo ang luha ko.

“One to two million daw… hindi pa kasama lahat,” bulong ko.

Napamura siya sa ilalim ng hininga.

“Grabe… ang laki.”

“Lex di ba natry mo na mag escort? Magkano ba kitaan doon?” Nag aalinlangan kong tanong

“50,000 sa isang gabi, minsan higit pa depende sa magiging clients mo. Bakit gusto mo ba itry?”

“Wala na kasi ako ibang naiisip na sideline na mabilis ako makakaipon ng pang opera ni Mama. Ano ba kadalasan mga clients niyo?”

“High-end clients. Safe naman. Walang pilitan, ikaw pa rin ang may control. Pero… alam mo na, mas malaking ang kikitain mo kung papayag ka sa mga gusto nila” 

Parang tumigil ang mundo ko.

“Escort,” bumulong ako sa sarili. Parang isang salita na dati’y kinatatakutan ko, pero ngayon ay parang ilaw sa gitna ng kadiliman.

Pinikit ko ang mata at nagdasal.  “Panginoon… sana may paraan. Sana hindi ko na kailangan gawin ito…”

Ngunit alam ko sa sarili ko ang katotohanan: walang magic. Walang pera na kusang lalabas mula sa hangin. Kung gusto kong gumaling si Mama, kailangan kong gumawa ng bagay na dati ay hindi ko maisip.

“Hindi kita pipilitin,” sabi ni Lexie, bahagyang nanginginig ang boses niya. “Pero isipin mo, kung hindi mo susubukan ito… baka ma-delay ang operasyon ni Tita. Ito lang din ang naiisip kong paraan para kumita ka agad. Pero sa huli… ikaw pa rin ang may desisyon.”

Tumigil ang oras sa loob ng utak ko. Iniikot-ikot ko ang mga daliri, pilit inaayos ang mga iniisip ko. “Pwede ba talaga… kaya ko ba?” Tanong ko sa sarili.

Naalala ko si Mama, mahina pero nagtitiyaga, nakahiga sa hospital bed, nakangiti pa rin sa kabila ng sakit na nararamdaman niya.

Ngunit takot pa rin ang bumabalot sa akin. Takot sa mundo na hindi ko kilala, takot sa sarili kong hangganan, takot sa kung paano ko haharapin ang bago at madilim na mundong ito.

Napatingin ako sa malayo, sa sikat ng araw na sumasalamin sa mga bintana ng ospital. Huminga ako ng malalim, at sa puso ko, may halo ng luha, hiya, at determinasyon.

“Sige… susubukan ko,” bulong ko, halos hindi marinig.

“Sige… kung talagang nakapag desisyon ka na,” sabi ni Lexie, tumitig sa akin nang matagal. “Ite-text ko sa’yo ang lahat ng details para handa ka pagpunta mo sa bar. Huwag kang mag-alala hindi kita iiwan doon. Sasamahan kita.”

Huminga ako ng malalim, sinusubukan pakalmahin ang nanginginig kong mga kamay. Agad din naman nag paalam sa’kin si Lexie na mauuna na siya dahil may lakad pa daw siya.

Nakatitig ako sa pintuan ng kwarto ni Mama, ramdam ang kaba, takot, at kakaibang pangungulila. 

Para bang bigla akong nalagay sa isang mundo na puno ng dilim at uncertainty, at ang tanging liwanag ay ang pangakong ginagawa ko ito para sa nanay ko.

Huminga ako ng malalim, pinilit kontrolin ang sarili.

“Kaya ko ito… kailangan ko lang…” bulong ko, halos naiiyak sa pangungulila at takot.