Paid to Say I Do

Cyanne’s POV

“Hello po, Tita,” putol ni Javier. “Ako po si Javier… fiancé ni Cyanne.”

Parang may humatak sa dibdib ko. Natigilan ako sa sarili kong paghinga. Hindi ko inakalang magpapakilala siya agad kay Mama hindi lang bilang boyfriend, kundi bilang mapapangasawa.

“A-anong fiancé?” Halatang nabigla si Mama. “Wala pa ngang napapakilalang boyfriend sa’kin ’tong si Cyanne, tapos sasabihin mong ikaw ang mapapangasawa ng anak ko?”

“Ma…” mabilis kong singit, pilit hinahabol ang tamang paliwanag. “Totoo ’yung sinabi ni Javier. Hindi ko lang siya agad napakilala kasi naging busy ako sa trabaho. Tapos naospital ka pa… kaya, ewan, nawala na sa isip ko.”

Tinitigan ako ni Mama na parang hinahanap sa mukha ko ang bitak ng kasinungalingan.

“Bakit naman kayo agad magpapakasal? Gaano na ba kayo katagal?”

Sumagot si Javier nang hindi natitinag. “Hindi naman po sa tagal nasusukat ’yon, Ma’am. Kung totoo po ang pagmamahalan, hindi na kailangan ng mahabang paghihintay para magdesisyon.”

Saglit na tumahimik si Mama at sa katahimikang ’yon, mas lalo akong kinabahan.

“Teka,” mariing sabi niya. “Huwag mong sabihing nabuntis mo ang anak ko kaya mo siya pakakasalan.”

Halos malaglag ang panga ko. Agad akong napalingon kay Javier pero imbes na magulat, napangiti pa siya na parang nakakatawa ang akusasyon. Siniko ko siya nang marahan pero may diin.

“Naku, Ma,” inis kong sabi, “tumigil ka nga diyan. Hindi ako buntis, okay? Ang bata ko pa para magbuntis.”

“Ayun na nga eh.” Hindi pa rin bumababa ang kilay ni Mama. “Ang bata mo pa. Bakit ka agad magpapakasal? Sigurado ka na ba sa kanya?”

Ramdam kong humigpit ang hawak ni Javier sa kamay ko, parang sinasabing nandito lang ako. O baka huwag kang bibitaw.

“Oo, Ma,” sagot ko, mas buo ang boses kaysa sa nararamdaman ko. “Sigurado na ’ko. Hindi naman ako papayag ikasal kung hindi ako sigurado, ’di ba?”

Huminga nang malalim si Mama, saka bahagyang tumango.

“Hm. Sige. Maupo na kayo.” Nagbago ang tono niya, pero may nananatiling pag-iingat. “Bakit ka nga pala napadalaw? Wala ka bang pasok ngayon?”

“Naka-leave po ako,” sagot ni Javier bago pa man ako makapagsalita. “Pumunta po kami rito kasi magbabayad na po kami sa ospital… para ma-operahan na po kayo.”

Nanlaki ang mata ni Mama. Alam niya alam naming lahat na hindi gano’n kadaling maglabas ng halagang kailangan para sa operasyon niya.

“T-talaga ba, anak?” Nanginginig ang boses niya. “Totoo ba ’yan?”

Hindi ko napigilan ang luha. Lumapit ako at naupo sa gilid ng kama niya, hinawakan ang kamay niyang malamig.

“Opo, Ma,” sabi ko, pilit pinipigilan ang hikbi. “Gagaling ka na. Makakauwi na tayo.”

“Sandali.” Pinisil niya ang kamay ko, mas mahigpit kaysa sa inaasahan ko. “Saan ka kumuha ng pambayad? Hindi kalakihan ang sahod mo para makapag-ipon ng milyon. May inutangan ka ba? Kung nangutang ka lang, anak, huwag mo na muna akong pa-operahan. Kaya ko pa naman.”

“Hindi ako nangutang, Ma.” Napalingon ako kay Javier, at nakita kong ngumiti siya ’yung ngiting kalmado, parang may kontrol siya sa lahat. “Si Javier, Ma. Siya ang magbabayad ng operasyon mo.”

Sumunod ang tingin ni Mama sa kanya, nag-iba ang anyo mula sa pagkabigla, papunta sa pag-unawa.

“Gano’n ba…” Marahan niyang tumango. “Salamat, Javier. Sigurado akong mahal mo nga talaga ang anak ko, dahil hindi biro ang presyo ng operasyon ko.”

“Mas mahal ko po ang anak n’yo,” sagot ni Javier, nakangiti.

Kung hindi ko lang alam ang totoong dahilan sa likod ng lahat ng ito, baka kinilig na ’ko. Baka hinayaan ko na lang ang sarili kong maniwala.

“Mabuti naman,” sabi ni Mama. “Maraming salamat dahil hindi mo pinabayaan ang anak ko. Sige… dahil diyan, hindi na ’ko tutol sa kasal n’yo.”

Sa mga sumunod na sandali, nagkuwentuhan lang kami sa kwarto. Masaya akong nakikitang magaan ang dibdib ni Mama, na para bang pansamantalang napalitan ng pag-asa ang bigat ng sakit. Mabilis ding naging komportable si Javier ngumingiti, sumasagot, nakikisabay. Masyadong natural.

At doon ako kinabahan lalo.

Dahil habang tumatagal, mas nagiging mahirap isipin kung paano ko sasabihin kay Mama ang totoo. Ayokong magsinungaling… pero wala rin akong pagpipilian.

Naputol ang tawa namin nang pumasok ang isang nurse.

“Ms. Cyanne, ito na po ’yung mga papeles na kailangan n’yo sa Billing Section,” sabi niya. “Pagkatapos n’yong mabayaran ang partial payment ng operation, pupunta na raw po si Doc dito.”

“Sige po, salamat,” sagot ko, kinuha ang mga papel.

“Babe, ako na,” biglang sabi ni Javier.

“Ako na,” mariin kong tanggi, kahit alam kong wala akong laban sa bilis niya. “Ikaw na nga magbabayad, tapos ikaw pa mag-aasikaso.”

“Dito ka na lang.” Banayad ang boses niya pero hindi mapipigilan. “Bantayan mo si Mama. Akin na.”

Natahimik ako sa kung gaano kadaling lumabas sa bibig niya ang salitang Mama, na parang matagal na siyang may karapatan. Napangiti si Mama sa reaksyon ko. At bago pa ako makipagtalo, nahablot na ni Javier ang papel at lumabas ng kwarto na parang sanay na sanay.

Pagkaalis niya, dahan-dahang nagsalita si Mama.

“Alam mo, anak… nakikita kong mahal ka talaga ni Javier.”

Napatingin ako sa kanya. “Paano mo nasabi, Ma? Ngayon mo lang naman kami nakitang magkasama.”

“Ayun na nga.” Malambot ang tinig niya. “Ngayon ko lang kayo nakita, pero kita ko sa mata niya kung paano ka niya tinitingnan. Puno ng pagmamahal. Hindi lahat ng lalaki kayang gawin ang ginagawa niya.”

Kung alam mo lang, Ma. May kapalit ang kabaitan niya. May presyo ang bawat ngiti at bawat “para sa’yo.” Pero hindi ko puwedeng sabihin.

Ngumiti na lang ako.

Pinatulog ko muna si Mama. Mukhang matagal pa ang operation niya, at kailangan niya ng pahinga. Umupo ako sa sofa at hinintay si Javier, habang ang isip ko’y bumabalik sa nangyari kagabi.

Wala lang kaya ’yon sa kanya?

O baka ngayon lang siya ganito kaingat dahil sa nangyari kagabi?

Napapailing ako sa sarili ko. Para akong baliw na bigla na lang napapangiti sa alaala ng mga halik niya na parang naroon pa rin sa balat ko ang init, ang bigat ng mga sandaling ayokong aminin na hinanap ng katawan ko.

Kung sana lang totoo ang lahat.

Pero alam kong hindi. May katapusan ang palabas na ’to kapag nakuha na niya ang mana niya.

Natigil ang pagda-daydream ko nang bumukas ang pinto. Pumasok si Javier, nakangiti pero hingal, parang galing sa mahabang habol.

“Sorry, natagalan,” bungad niya. “Ang haba ng pila sa billing. Pero okay na nabayaran ko na. Tapos nakasalubong ko si Doc. Susunod na raw siya rito.”

Inabutan ko siya ng tubig. Ininom niya agad, saka tumabi sa’kin.

“Patingin.” Kinuha ko ang resibo, at nanlaki ang mata ko.

Binayaran niya nang buo.

“Huy,” bulalas ko, “akala ko partial payment lang? Bakit binayaran mo na lahat?”

Nakangiti lang siya, parang wala lang. “Naisip ko, gano’n din naman. After operation, babayaran din ’yung balance. Why not pay it in full para wala nang hassle pagkatapos at para asikasuhin agad nila si Mama.”

“Mama ka diyan,” natatawa kong sabi, kahit may bigat sa lalamunan ko. “Pero… salamat. Hindi ko akalain na buo mo nang babayaran ngayon.”

Humaplos ang kamay niya sa kamay ko. Nagulat ako sa lambot, sa init.

“Basta para sa’yo,” mahinang sabi niya, “lahat gagawin ko.”

Tumingin siya sa mga mata ko, hindi kumukurap, parang gusto niyang lunurin ako roon. Unti-unti siyang lumapit at sa halip na umatras, nanatili ako. Parang may parte sa akin na naghihintay.

Nakita kong bumaba ang tingin niya sa labi ko.

Teka… hahalikan niya ba ako?

Hinawakan niya ang pisngi ko at lalo pang lumapit. Konti na lang, dadampi na ang labi niya sa akin. Dahan-dahan kong ipinikit ang mga mata ko, hinintay ang sandaling magtatagpo ang dalawa naming hininga.

Hindi ko alam kung bakit… pero parang gusto ko ring mangyari.