Kabanata 4

Tumalikod nang mabilis si Chantelle, halos natatakot. Ang pagiging malapit ni Collen Wilkerson, ang kanyang matalas na tingin, ang kanyang napakalaking presensya... lahat ng ito ay sumakal sa kanya. Ngunit higit sa lahat, isang malalim na takot ang kumagat sa kanya: si Mégane, ang kanyang maligalig na kapatid sa ama, ay maaaring sumulpot anumang sandali. Hindi niya kailangan ng maraming dahilan upang isipin na siya ay tinalikuran, lalo na pagdating sa isang lalaking napagpasyahan niyang pagmamay-arian.

— Paumanhin... bulong niya, nang hindi tiyak, mabilis ang paghinga.

Tumalikod siya, determinado na lumayo, ngunit ang kanyang paa ay nadulas sa isang basang tile. Tumibok nang malakas ang kanyang puso at bago siya mahulog sa lupa, isang matatag at mainit na kamay ang sumalo sa kanya sa baywang.

Isang elektrikong pagkislap ang tumagos sa kanya. Halos nakadikit ang kanyang ilong sa dibdib nito, at nang hindi maiwasan, huminga siya... ang bango. Ang parehong bango. Ang bango na bumibisita sa kanya, sa gabi. Ang bango ng misteryosong estrangherong kanyang nakasama sa labindalawang gabi.

Tila bumagsak ang mundo.

Dahan-dahang tumingala siya sa mga mata ni Collen, na tinitigan siya nang walang anumang makitang emosyon.

— Mag-ingat ka, sabi nito, sa isang neutral na tono.

Biglang tumalikod si Chantelle, na para bang napaso. Tinanggal niya ang kanyang kamay, nalilito, nahihiya, nawawala.

Tiningnan siya nito nang ilang sandali, at pagkatapos ay nagtanong, sa isang matigas na boses:

— Ganoon ba ako nakakadiri sa iyo?

Ibinaba niya ang kanyang mga mata, nilulunok ang kanyang mga emosyon.

— Gusto ko lang maiwasan ang anumang hindi kinakailangang hindi pagkakaunawaan...

Isang malamig na ngiti ang humila sa mga labi ni Collen.

— Ni hindi man lang isang salamat? Talaga, kulang ka ng kaunting asal...

Ang puna ay parang isang sampal. Tumitingala siya, galit. Namula ang kanyang mga pisngi, naging matalas ang kanyang tingin.

— Salamat, Ginoong Wilkerson, ang singhal niya, ang boses ay nanginginig sa galit.

Nang hindi naghihintay ng sagot, tumalikod siya at umalis nang may malalaking hakbang.

Sa balkonahe, malayo sa mga pekeng ngiti, mahigpit na hinawakan ni Mégane ang braso ng kanyang ina. Halos tumusok ang kanyang mga kuko sa balat, napakalaki ng kanyang galit.

— Nanay, nakita mo ba iyon, ang putang iyon?! Ginagawa niya ang lahat para lumibot sa nobyo ko! Tinitignan niya siya na para bang sa kanya! Hinahamon niya siya, nagpapanggap siyang inosente, pero kilala ko siya!

Si Rhonda, matatag sa kanyang ivory na suit, ay uminom ng isang lagok ng alak na parang walang nangyari. Gayunpaman, ang kanyang mga mata ay nagniningning ng malamig na pagkaalerto. Dahan-dahang inilapag nito ang kanyang baso, at pagkatapos ay hinawakan ang namumutok na kamay ng kanyang anak upang payapain ito.

— Anak ko, kumalma ka. Bawasan mo ang iyong boses.

Hindi na nakikinig si Mégane, galit na galit na siya.

— At paano kung matuklasan nila na ang kontrata ng kasunduan ay para sa kanya? Ano ang gagawin natin, ha?! Babagsak ang lahat!

Isang nakakalason na ngiti ang lumitaw sa mukha ni Rhonda, karapat-dapat sa isang ahas na dahan-dahang gumagapang sa likod ng kanyang biktima. Dahan-dahang hinimas nito ang kamay ni Mégane, halos may pagmamahal.

— Nakalimutan mo kung kanino ka nagsasalita, anak ko. Ang babaeng iyon... isa lamang maliit na bato sa ating sapatos. Ako ang bahala sa problemang iyon. Pangmatagalan. Magtiwala ka sa akin.

Tiningnan siya ni Mégane nang may bahid ng paghanga na halo ng takot.

Mabilis na pumasok si Chantelle sa sala. Nandoon ang kanyang ama, nag-iisa, nakatayo malapit sa bar, may hawak na basong walang laman. Nang hindi naghihintay na magsalita ito, tumayo siya sa harap nito, sarado ang mukha.

— Papa, sa tingin ko oras na para umuwi ako.

Tumaas ang kilay nito, nagulat.

Sa sandaling iyon ay dumating sina Rhonda at Mégane, bahagyang nahihirapang huminga.

— Kaya, Chantelle? Nagsaya ka ba ngayong gabi? sabi ni Mégane sa isang matamis na tono, may mapanuksong ngiti sa mga labi.

Hindi pinansin ni Chantelle. Tinitigan niya ang kanyang ama nang walang paligoy, ipinagkrus ang kanyang mga braso sa dibdib at ipinahayag, sa isang neutral ngunit matalim na tono:

— Sa tingin ko mahusay kong ginampanan ang aking papel ngayong gabi. Uuwi na ako ngayon.

— Bakit hindi ka manatili nang sandali? sabi ng kanyang ama, ang boses ay mahigpit.

— Dahil wala akong pakialam dito, papa. Magandang gabi.

Tumalikod siya, ngunit hindi napigilan ni Mégane na magsalita nang may galit:

— Oo, mas mabuting umuwi ka na. Maaari kang makasira ng maraming bagay kung mananatili ka.

— Mégane, tumahimik ka! putol ni Rhonda, ang panga ay namumutok.

Mabilis niyang tiningnan ang hagdanan. Nasa bahay pa rin si Collen. Maaari siyang sumulpot anumang sandali. Hindi siya pwedeng makasaksi sa isang away. Alam ni Rhonda kung gaano niya kinamumuhian ang mga away at higit sa lahat, ayaw niyang matuklasan nito ang tunay na kapaitan sa pagitan ng mga babae.

Lumingon siya sa kanyang anak at bumulong nang mahina:

— Magpakita ka ng mabuting mukha, Mégane. Baka nandito pa si Collen. Dapat walang maghinala.

Nilunok ni Mégane ang isang komento, ngunit nanatiling lason ang kanyang tingin.

Si Chantelle, sa kabilang banda, ay hindi nagsalita ng isang salita. Kinuha niya ang kanyang bag sa sopa, lumabas nang may dignidad, tuwid ang likod, mabigat ang puso.

---

Pagkatapos umalis sa bahay ng kanyang ama, naramdaman ni Chantelle na may buhol ng pagkabalisa na humihigpit sa kanyang tiyan. Inilabas niya ang kanyang telepono at binuksan ang Uber. Walang magagamit na sasakyan. Sinubukan niya nang maraming beses, nang walang kabuluhan. Binalot siya ng katahimikan ng gabi, ang mga kalye ay tila walang tao, ang mga poste ng ilaw ay nagpapakita ng maputlang ilaw. Pinabilis niya ang kanyang hakbang, humihigpit ang lalamunan.

Biglang bumagal ang isang itim na kotse sa kanyang tabi, dahan-dahang huminto. Ang salamin sa pasahero ay bumaba nang may bahagyang pag-klik. Tiningnan siya ni Collen, kalmado at malamig.

— Sumakay ka, sabi nito nang simple.

Tumalikod siya ng isang hakbang, nanlalaki ang mga mata, nabigla.

— Hindi, salamat, sagot niya, ang boses ay nanginginig sa kawalan ng katiyakan.

— Nagpaplano kang maglakad hanggang sa pagsikat ng araw? sabi nito, ang mga mata ay matalas. Tumingin ka sa paligid mo... Wala ni isang opisyal na taksi, mga kotse lamang na dumadaan nang hindi humihinto.

Isang pangingilabot ang tumagos sa kanya, dahil sa lamig at sa napakalaking presensya sa harap niya.

— Hindi, hindi ako sasakay sa iyong sasakyan, iginiit niya, ang tingin ay hamon ngunit ang boses ay mahina kaysa sa nais niya.

Nanatili ang katahimikan sa isang sandali. Tiningnan siya ni Collen, ang kanyang madilim na mga mata ay nakatutok sa kanya, na parang tinatasa ang bawat salita.

Pagkatapos ay idinagdag nito, sa isang malamig at tiyak na tono:

— Napipilitan kitang pilitin na sumakay sa aking sasakyan, dahil ikaw na ngayon ang aking magiging bayaw. Maaaring saktan ka ng mga taong may masasamang intensyon sa kadilimang ito.

Hirap huminga, mabilis siyang tumingin sa paligid. Sinisikil siya ng kalungkutan sa kanyang dibdib.

Pagkatapos ng pag-aatubiling tila walang hanggan, dahan-dahang lumapit siya, binuksan ang pinto.

— Sa pagkakataong ito lamang, bulong niya habang umuupo.

Dahan-dahang nagsara ang pinto. Umiugong ang makina, at muling nagpatuloy ang kotse sa tahimik na gabi.

Patuloy na tumingin si Chantelle sa bintana ng kotse, ang mga ilaw ng lungsod ay mabilis na dumaan nang hindi niya ito binibigyan ng pansin. Ang kanyang isip ay naguguluhan, nahahati sa pagitan ng galit at kalungkutan.

Biglang nanginig ang kanyang telepono. Ibinaba niya ang kanyang mga mata mula sa tanawin upang makita kung sino ang tumatawag. Ito ang kanyang ama.

Mabilis niyang sinagot ito.

— Bukas ng tanghali, pumunta ka sa hotel Le Grand para maglunch kasama ang anak ng pamilyang Paterne, utos ng matigas na boses ng kanyang ama. Magandang partido siya. Siya ang dapat mong pakasalan. Dapat mo siyang maakit, naiintindihan mo? Ito ay magiging napakabuti para sa ating mga negosyo.

Naramdaman ni Chantelle ang isang tahimik na galit na tumataas sa kanya. Sa isang matatag na boses, sumagot siya:

— Hindi ako pupunta, papa. Hindi ako isang bata na pinag-uutosan. Ako ay isang malayang babae, may kakayahang gumawa ng aking sariling mga desisyon. Alam ko kung ano ang mabuti para sa akin.

Ang tono ng kanyang ama ay naging nagbabanta, nagpapalamig sa hangin sa paligid niya:

— Kung tumanggi ka, kalimutan mo ang iyong lola. Hindi mo na siya muling makikita.

Bago siya makasagot, biglang naputol ang linya.

Hinawakan ni Chantelle ang telepono sa pagitan ng kanyang mga kamay, namumuti ang kanyang mga buko ng daliri sa presyon. Isang mapait na pagkabigo at pakiramdam ng kawalan ng kapangyarihan ang sumakop sa kanya.

Sa loob ng kotse, ang katahimikan ay mahigpit, halos nakakasakal.

Pinapanatili ni Collen ang kanyang mga mata sa kalsada, nakatuon sa manibela, ang mukha ay nakapako sa isang perpektong kawalang-interes.

Narinig niya ang lahat.

Gayunpaman, biglang tumunog ang kanyang boses, kasing lamig ng aircon sa loob ng sasakyan:

— Gustung-gusto ng iyong ama na ipagbili ang kanyang mga anak, sa nakikita ko.

Nagtigil si Chantelle. Umakyat ang dugo sa kanyang mukha. Nang hindi lumilingon, bumulong siya sa isang malamig na boses:

— Wala iyon sa iyo.

Isang halos hindi mahahalatang ngiti ang humila sa mga labi ni Collen. Itinaas nito ang kanyang mga balikat nang may maliit at walang ingat na kilos ng kanang kamay, habang nakatingin sa kalsada sa harap niya.

— Oo, siyempre... sagot nito nang mahinahon, na para bang walang halaga ang kanyang puna.

Ngunit sa kanyang tingin, ang irony ay nagniningning. Hindi siya naghihintay ng anumang sagot.

Hindi nagtagal ay nakarating sila sa harap ng gusali ni Chantelle. Halos nagmadali siyang kunin ang kanyang bag, binuksan ang pinto, at pagkatapos ay lumingon sa kanya nang sandali, matigas ang tingin.

— Salamat, Ginoong Wilkerson.

Bumaba siya nang hindi naghihintay ng sagot at isinara nang mahigpit ang pinto. Si Collen, na hindi gumagalaw, ay sumunod sa kanyang silweta na papalayo. Hindi siya gumalaw, ang kanyang mukha ay sarado tulad ng isang armadong pinto.

Pagkatapos, sa isang halos hindi marinig na buntong-hininga, muling nag-start ang kotse, na para bang walang umabot sa kanya o na pinipilit niya na walang umabot sa kanya.