Kabanata 3

Ang mukha ng lalaki ay nanatiling walang ekspresyon habang tumango lamang ito bilang tugon sa pagbati ni Chantelle. Ang kanyang tingin ay dumulas sa kanya nang sandali, walang makitang emosyon, na para bang sinusubukang siya'y tayahin... o marahil ay kalimutan.

Ang hindi alam ni Chantelle, ang lalaking iyon, na nakaupo ngayon sa salas ng pamilya bilang opisyal na nobyo ni Mégane, ay para sana sa kanya.

Sa kanya.

Ilang linggo bago nito, si Gérard, ang kanyang ama, ay nagpakita sa malawak at tahimik na opisina ni Collen Wilkerson, sa gitnang tore ng grupo.

Ang negosyante, matigas sa likod ng kanyang mesa, ay tumaas ang kilay nang marinig si Gérard na nagsimula sa isang kunwaring nahihiyang boses:

— Nagsisisi po ako, G. Wilkerson. Ang aking bunso... ang dapat na ikakasal sa inyo...

Huminga siya nang malalim, na para bang sinusukat ang epekto ng kanyang mga salita.

— Talagang tumanggi siya sa kasal. Hindi siya kooperatibo. Hindi matatag. Magiging pagkakamali ninyo kung hihintayin pa ninyo siya.

Tiningnan lamang siya ni Collen. Walang salita. Walang tanong.

Kaya't ngumiti si Gérard, magalang, nagmamadaling magmungkahi ng solusyon:

— Mayroon akong isa pang anak. Ang aking panganay. Si Mégane. Maganda, masunurin, napakatalino. Alam niyang tuparin ang inyong mga inaasahan.

At tinapos niya, na para bang isinasara ang isang kaso:

— Sa totoo lang, siya ang mas magandang pagpipilian.

Walang sinabi si Collen. Tiningnan niya ang lalaking umalis, pagkatapos ay itinuon ang kanyang mga mata sa kondisyon ng testamento ng kanyang lolo na naka-frame sa dingding:

"Hindi mo mapapakinabangan ang mana maliban kung ikakasal ka sa isang anak na babae ni Gérard Lemoine. Hindi sa iba."

Bagay ito sa kanya.

Hindi ito tungkol sa damdamin.

Hindi sa pagkagusto.

Tungkol lamang ito sa kontraktwal na katapatan sa isang patay at sa pag-iingat ng mana.

Kaya't tinanggap niya si Mégane.

Pagkaraan ng ilang minuto, bumaba si Mégane mula sa kanyang silid, na nakasakay sa mga takong na masyadong mataas para sa pagiging simple. Ang kanyang masikip na damit na nakabukas ang mga balikat ay nagbigay sa kanya ng hitsura ng isang maliit na bituin, at ang ngiti na nakalagay sa kanyang mukha ay ng isang babaeng sigurado sa kanyang tagumpay.

Ang kanyang mga mata ay sumulyap sa sala, at pagkatapos ay nagliwanag ng isang pekeng init nang makita si Chantelle, na nakaupo nang bahagyang nakahiwalay, tuwid at tahimik sa isang upuang yari sa ratan sa dulo ng sala, may tasa ng tsaa sa kanyang kamay.

Sa isang magandang ngunit sinadya na hakbang, lumapit siya.

— Ah, Chantelle! sabi niya nang may halos magiliw na sigla. Narito ka, napakasaya ko! Halika, hayaan mong ako ang magpakilala sa iyo sa aking nobyo... si Collen Wilkerson.

Dahan-dahang hinawakan niya ang braso ni Chantelle, na para bang ang simpleng ugnayang ito ay nagpapatunay ng isang buong pagkakaunawaan sa pagitan nila. Ngunit sa ilalim ng kanyang perpektong manicured na mga daliri, naramdaman ni Chantelle ang pagpilit, ang pagmamay-ari, at marahil isang bahid ng hindi gaanong naitagong pagtatagumpay.

Dahan-dahang tumingala si Chantelle sa kanya. Ang kanyang tingin ay hindi mapoot o magiliw. Neutral lamang.

— Oo, ipinakilala na ako sa kanya ng iyong ina. sagot niya nang simple, nang hindi gumagalaw, at bahagyang tumungo kay Collen.

Ang kanyang boses ay malambot ngunit walang init, na para bang bawat salita ay may bigat ng kaliwanagan.

Napangiti nang bahagya si Mégane, bago tumalikod kay Collen. Dahan-dahang lumipat siya sa tabi nito sa sopa, ang kanyang hubad na balikat ay dumampi sa madilim na manggas ng perpektong tahing damit ng CEO. Isinandal niya ang kanyang sarili dito, na para bang malinaw na minamarkahan ang kanyang teritoryo, at dahan-dahang ipinagkrus ang kanyang mga binti.

Ngunit si Collen, sa kabilang banda, ay hindi tumugon. Ang kanyang tingin ay nanatiling nakatutok, nang mas matagal kaysa sa dapat, kay Chantelle, bago bumalik nang malamig sa gitna ng silid.

Inihain ang hapunan. Ang mga umuusok na pagkain ay inayos nang maingat sa mahabang mesa na yari sa makintab na akasya, pinalamutian ng matatayog na kandelero at pinong porselanang plato. Nais ng kapaligiran na maging mainit-init, halos solemne.

Lumapit si Gérard sa maliit na sala kung saan ang kanyang anak ay nalulong sa screen ng kanyang telepono.

— Chantelle, halika. Inihain na ang hapunan.

Tumingala siya sa kanya nang walang salita. Pagkatapos, nang may parehong malayong karangyaang nagpapakilala sa kanya, tumayo siya nang walang kibot.

Sa dining room, tila nakatakda na ang mga puwesto. Sa isang kakaibang pagkakataon, ang puwestong nakaharap kay Collen ay nanatiling bakante. Nang walang salita, umupo doon si Chantelle, itinuwid ang kanyang likod, tuwid ang tingin, nakasapin ang mga kamay sa kanyang mga tuhod.

Si Mégane, sa kabilang banda, ay umupo na mismo sa kanan ni Collen. Nang hindi pa gaanong nakaupo, nagmadali siyang dumikit sa kanya, inilagay ang kanyang braso sa palibot ng kanyang braso nang may diin na pagiging pamilyar. Ang kanyang malakas na tawa ay sumasabay sa bawat pangungusap na para bang paraan upang punan ang katahimikan ng lalaki sa kanyang tabi.

— Gusto mo bang tikman ang aking gratin? Tinulungan ko itong ihanda. Sa katunayan, kaunti... nangungulit siya habang inilalapit ang tinidor sa kanyang bibig, na itinulak niya nang magalang nang hindi ito binibigyan ng pansin.

Si Collen, tapat sa kanyang sarili, ay nanatiling walang ekspresyon, makinis ang mga katangian, walang kapintasan ang ugali. Hindi niya ito itinulak, ngunit hindi rin siya tumingin dito. Dahan-dahang ngumunguya, ang kanyang mga mata ay nawala sa mantel o... paminsan-minsan, nakakatagpo ng mga mata ni Chantelle.

Si Rhonda, natutuwa sa eksena, ay yumuko kay Gérard, ang mga mata ay kumikinang.

— Tingnan mo ang dalawang iyon. Para bang sila ang ginawa para sa isa't isa, hindi ba?

Si Gérard, na may baso ng alak sa kanyang kamay, ay may pilit na ngiti, isa sa mga ngiting nagsasabi ng marami:

— Talaga. Si Collen ay isang pambihirang lalaki, ng isang bihirang klase, isang tunay na negosyante. Napakasuwerte ni Mégane. Ang alyansang ito ay magpapataas sa aming pamilya tulad ng dati. Alam mo, Chantelle, ito ay isang malaking oportunidad para sa ating lahat.

Pagkatapos, lumingon sa kanyang anak, ang kanyang boses ay naging malambot, halos matamis:

— Ipinagmamalaki ko na narito ka ngayong gabi. Mahalaga ito para sa akin, at para sa iyong kapatid na babae. Alam kong naiintindihan mo na ang ilang mga bagay ay higit sa mga sama ng loob. Ang pamilya muna, palagi.

Si Chantelle, sa kabilang banda, ay nakaramdam ng paninikip sa kanyang tiyan. Hindi niya kailanman tinanggap ang mala-komedya ng pamilyang ito. Mula nang mamatay ang kanyang ina, dinala ng kanyang amang si Gérard sa kanilang bahay si Rhonda ang kanyang bagong "asawa" at si Mégane, isang babaeng dalawang taong mas matanda sa kanya, na ipinakilala niya sa kanya bilang kanyang bagong "ina" at bagong "kapatid na babae." Ang lahat ng ito ay nagpalakas lamang sa kanyang hinala: tiyak na dinaya sila ni Gérard bago pa mamatay ang kanyang ina.

Hindi na matiis ang komedyang ito, inilapag ni Chantelle ang kanyang mga kubyertos nang may bahagyang matunog na pagkakalampag, at pagkatapos ay ipinahayag nang may matatag na boses:

— Busog na ako. Mag-iikot lang ako sandali sa labas.

— Manatili ka diyan! Wala ka bang modo?! galit na sabi ni Gérard, ang mga mata ay nagsasabog ng kidlat.

Si Rhonda, kunwaring mabait, ay nakialam nang may malamig na ngiti, halang-halang nang-uuyam:

— Hayaan mo siya, hindi naman masama. Pagkatapos ng lahat, hindi siya lumaki sa amin. Hindi nakakagulat na kulang siya ng kaunting asal...

Ang mga salitang ito ay nagpalamig sa puso ni Chantelle, na parang isang hindi nakikitang talim na tumatagos sa kanyang dibdib. Pinapangilo niya ang kanyang mga ngipin, nakakapit ang mga kamay, at pagkatapos nang walang tingin, umalis siya sa dining room, mahirap huminga, nasasakal sa lason na kapaligiran ng pamilya, kasing bigat ng isang bagyong handang sumabog.

Sa labas, naiinis si Chantelle at gusto na niyang bumalik para bisitahin ang kanyang lola. Ang kanyang naranasan ngayong gabi ay sapat na. Mabilis siyang naglakad sa hardin, ang kanyang apurahang mga hakbang ay nagbubunyag ng kanyang kawalan ng pasensya.

Nang hindi tinitingnan kung saan siya tumatapak, bigla siyang bumangga sa isang matigas na dibdib.