Share

Kabanata 26

Penulis: Léo
last update Terakhir Diperbarui: 2026-03-05 15:49:44

Katatapos lang maligo ni Chantelle, ang kanyang pagod na mga kalamnan ay dahan-dahang nagre-relax habang siya ay nag-iinat, ang kanyang mga paa ay dumadampi sa malamig na sahig. Dahan-dahan siyang naglakad sa loob ng kanyang maliit na apartment, ang kanyang mga kilos ay mabigat dahil sa pagod. Pagdating sa sala, inilapag niya ang kanyang mga kamay sa mesa, hinawakan ang kanyang telepono at binuksan ito.

Agad na napunta ang kanyang tingin sa isang notification na nakakuha ng kanyang atensyon. Bi
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • One Hundred Nights with a Black Band   Kabanata 30

    Kinaumagahan, dahan-dahang nagising si Chantelle mula sa kanyang pagtulog, ang kanyang mga mata ay mabigat pa rin sa pagod at lagnat. Nang marealize niyang nasa mga bisig pa rin siya ng misteryosong Mr. Mask, isang panginginig ng gulat at hiya ang dumaan sa kanya. Hindi siya agad kumibo, tumatangging tanggalin ang kanyang piring: hindi ito kasama sa kontrata at wala siyang karapatang makita ang kanyang mukha.Sinubukan niyang tumayo, ngunit bago pa siya makakilos nang tuluyan, marahan siyang hinawakan ng lalaki, hinila siya palapit sa kanya.— Dito ka lang… kailangan mo pang magpahinga, bulong nito, ang boses ay bahagyang binago, malambing ngunit matatag.Mabilis na kumabog ang puso ni Chantelle, isang kakaibang init ang kumalat sa kanyang dibdib. Nagulo ang kanyang isip at sunud-sunod na tanong ang dumaan sa kanya: Ha? Hindi pa siya umaalis? Buong gabi siyang nandito sa tabi ko? Bakit? Nakaramdam siya ng hiya at pagkalito na may halong kuryosidad na hindi niya inaasahan.Naglinis siy

  • One Hundred Nights with a Black Band   Kabanata 29

    Wala nang narinig na anumang ingay si Chantelle sa suite. Ang kakaibang katahimikan na ito ay nagpabigat sa kanyang puso.— Sir… ano pong ginagawa ninyo? tanong niya sa nag-aalangan na boses, ngunit walang sumagot.Lalong lumala ang kanyang pag-aalala. Mahigpit niyang hinawakan ang mga kumot, ang kanyang mga daliri ay kumakapit sa tela para bigyan ng lakas ang sarili.Makalipas ang ilang saglit, umalingawngaw ang tunog ng seradura, sinundan ng pagbukas ng pinto. Ngunit hindi iyon yabag ng isang tao lamang ang narinig niya… hindi, may dalawa. Mas mabibigat, mas marami.Bumilis ang kanyang paghinga. Bigla siyang tumuwid sa kama, nakapiring pa rin ang mga mata.— Pero… sir, ano pong ginagawa ninyo? Sinabi ninyo pong mag-isa lang kayo. Hindi… hindi ako gumagawa nito nang dalawa, wika niya, may tono ng panic. Lumabas kayo!Si Collen, nakatayo ilang hakbang ang layo, ay napakagat na lang sa loob ng kanyang pisngi para hindi matawa. Bahagyang nanginginig ang kanyang balikat, nagtataksil sa k

  • One Hundred Nights with a Black Band   Kabanata 28

    Buong magdamag na nakipaglaban si Chantelle sa matinding lagnat. Basang-basa ng pawis ang kanyang mga kumot at bawat galaw ay may kasamang masakit na panginginig. Pagsapit ng umaga, mabibigat ang kanyang mga kalamnan, mabagal ang paghinga, at ang kanyang mga talukap ay sobrang bigat kaya halos hindi niya maigalaw ang kanyang mga mata.Sinubukan niyang tumayo, inilapat ang isang paa sa sahig… ngunit agad na nanlambot ang kanyang mga tuhod. Bumagsak siya pabalik, hingal na hingal, masyadong mabilis ang tibok ng puso para sa ganoon kaliit na pagsisikap.— Ang sama… ng pakiramdam ko… Hindi ako makakapasok sa ganitong kalagayan, bulong niya, halos hindi marinig.Sa nanginginig na kilos, hinanap niya ang kanyang telepono sa tabi ng kama. Ilang beses dumulas ang kanyang mga daliri bago niya ito mahawakan. Nag-type siya ng maikling email sa kompanya, humihingi ng sick leave.Pagkapadala, ibinalik niya ang telepono, pagkatapos ay hinila ang kumot hanggang sa itaas ng kanyang ulo.— Sana… masay

  • One Hundred Nights with a Black Band   Kabanata 27

    Dahan-dahan niya itong inakay papunta sa passenger seat, tiniyak na kumportable itong nakaupo, pagkatapos ay umikot siya sa sasakyan, umakyat sa driver's seat at pinaandar ito, hinayaang dahan-dahang umusad ang sasakyan sa madilim na kalsada. Ang makina ay tahimik na umuugong habang ang mga ilaw ay mahinang nagbibigay liwanag sa dinadaanan.Paminsan-minsan, sumusulyap siya kay Chantelle nang may pag-aalala, napapansin ang kanyang mga daliring mahigpit na nakahawak sa kanyang bag, ang maputla niyang mukha at ang mga patak ng tubig na nasa kanyang basa pang buhok.— Ano pong ginagawa ninyo nang mag-isa sa desyertong kalyeng iyan sa ganitong oras? tanong niya sa mahina ngunit matatag na boses, sinusubukang intindihin nang hindi siya minamadali.Si Chantelle, ang tingin ay nakatutok pa rin sa umuusok na bintana, ay sumagot sa nanginginig na boses, halos bulong:— Nagdala po ako ng dokumento sa boss ko… Pinapunta niya ako rito ngayong gabi.Umiling ang binata, isang halo ng galit at pag-aa

  • One Hundred Nights with a Black Band   Kabanata 26

    Katatapos lang maligo ni Chantelle, ang kanyang pagod na mga kalamnan ay dahan-dahang nagre-relax habang siya ay nag-iinat, ang kanyang mga paa ay dumadampi sa malamig na sahig. Dahan-dahan siyang naglakad sa loob ng kanyang maliit na apartment, ang kanyang mga kilos ay mabigat dahil sa pagod. Pagdating sa sala, inilapag niya ang kanyang mga kamay sa mesa, hinawakan ang kanyang telepono at binuksan ito.Agad na napunta ang kanyang tingin sa isang notification na nakakuha ng kanyang atensyon. Binuksan niya ang mensahe nang may kunot ng noo, nagulat sa natuklasang nilalaman:« 'Yung dokumentong ibinigay ko sa 'yo kahapon? Dalhin mo sa address na ito ngayong gabi. Urgent. »Natigilan siya sandali, hindi makapaniwala.— Ano? Hindi puwede 'yan... Kakahiwalay lang natin, bulong niya, ang tono ay puno ng frustration.Isang halo ng inis at galit ang umakyat sa kanya.— Paano siya makakahingi ng dokumento sa ganitong oras? At saka, sa address na 'yan, sobrang layo!Nag-aapoy ang mga salita sa

  • One Hundred Nights with a Black Band   Kabanata 25

    Sa sala, si Alex ay nakababad sa kanyang sopa, may hawak na baso, tahimik ang anyo. Tumingala siya nang marinig itong dumating.— Hoy, Mégane… Matagal na 'yung huli, alam mo. Miss na miss kita.Ngunit hindi niya ito pinatapos. Walang imik, dumaan siya sa tabi nito, nagdikit ang mga bagang, at dumiretso sa cellar. Makalipas ang ilang segundo, lumabas siyang may dalang isang bote ng alak, mahigpit na hinawakan na para bang ito lang ang tanging bagay na makakapagpatayo sa kanya.Tumuwid si Alex, naintriga:— Hoy! Anong problema?— Anong problema? Para kang… wasak na wasak.Tumingala siya, basag ang boses:— Hayaan mo lang akong uminom, Alex. Pakiusap. Wala ako sa mood makipag-usap.Dahan-dahan siyang lumapit, pinagmasdan siya nang may pag-aalala.— Sandali lang, sabihin mo sa akin kung ano'ng naglagay sa 'yo sa ganyang estado.Napangiti siya nang mapait, walang saya, habang tumitingala sa kanya:— Sino pa ba… kundi 'yang si Collen na 'yan?Nagtaas ng kilay si Alex, nagkrus ang mga braso:

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status