Kabatana 5

Um-uwi si Chantelle. Ang kanyang maliit na apartment, simple ngunit mainit-init, ay bumabalot sa kanya tulad ng isang mapagkakatiwalaang bahay. Ang mga dingding, pininturahan sa malalamyos na kulay, ay nagpapakita ng tatak ng kanyang personalidad - mga maliit na frame, ilang halaman, mga libro na nakasalansan sa isang murang istante. Walang mamahalin, ngunit ang lahat ay may kaluluwa. Hindi tulad ng bahay ng kanyang ama, malamig at nakakaimbiyerna, dito, nararamdaman niya na siya ay nasa bahay. Ligtas. Payapa.

Tinanggal niya ang kanyang sapatos, huminga nang malalim, at pagkatapos ay umupo sa sopa. Nang ilapag niya ang kanyang telepono sa maliit na mesa, may lumitaw na notification sa screen. Isang mensahe, walang lagda. Tulad ng dati.

«Ngayong gabi, 11 PM.»

Kumurap siya. Ito ay hindi pangkaraniwan. Ang lalaking ito na bumibili sa kanya sa dilim ay hindi kailanman nagmamadali. Kinokontak niya siya sa malalayong pagitan, na para bang nais niyang panatilihin ang isang malamig at maayos na distansya. Ngunit ngayong gabi, tinawag niya siya muli, dalawang araw lamang pagkatapos ng kanilang huling pagkikita.

May kakaiba, ngunit pumunta pa rin siya.

Nang 10:50 PM, umalis siya sa kanyang apartment, tulad ng isang robot, tiyak ang mga galaw, mabilis ang paghinga, pinipigilan ang mga pag-iisip. Tahimik ang mga kalye, madilim, puno ng katahimikan na bumabalot sa mga sinadyang pagkakamali. Naghihintay na ang isang itim na kotse, umaandar ang makina, sa karaniwang sulok. Binuksan pa lang niya ang pinto ay may lumapit na nakaguwantes na kamay para iabot sa kanya ang benda. Ibinigkis niya ito nang kusa, dahan-dahan, sunud-sunuran. Hindi nagbago ang mga patakaran.

Tahimik, siksik, at puno ng mapanganib na katahimikan ang biyahe. Walang nakikita si Chantelle. Hindi nagsasalita. Hindi nagtatanong. Tulad ng dati.

Binuksan ang pinto. Pinasok siya nito nang walang salita, ang kanyang kamay ay matatag na nakadikit sa ibabang bahagi ng kanyang likod. Walang malambing na kilos. Walang pag-aatubili. Itinulak siya nito sa loob ng silid at isinara ang pinto nang may malakas na pagkilos, walang hinay. Agad niyang nakilala ang mabangong halimuyak ng kahoy, pamilyar. Ngunit ngayong gabi, iba ito. Mas mabigat. Halos nakakasakal.

Biglang pinaikot siya nito, idinikit ang kanyang tiyan sa malamig na dingding.

Dinampot ng kanyang mga kamay ang kanyang katawan, ngunit hindi ito isang haplos. Ito ay isang pag-angkin. Ibinuka nito ang kanyang mga hita, ibinaba ang kanyang panty, at yumuko sa kanyang tainga. Ang kanyang hininga ay mainit, mabilis, nagbabaga.

Napangunyapit siya, nagulat, naninikip, ang mga braso ay nakadikit sa dingding.

— Sandali... pakiusap... bulong niya.

Ngunit hindi siya huminto.

Pumasok siya sa loob niya nang isang pagkakataon, malalim, at pagkatapos ay nagbigay ng tiyak at walang awang ritmo, humahampas sa kanyang tiyan, umaakyat hanggang sa kanyang lalamunan, na nagpapahinga sa kanya, sumisigaw, nawawalan ng sukat.

Ito ay hindi purong sakit, o tunay na takot. Ito ay ang pagkabigla ng pagkawala ng kontrol, ang pagkahilo ng isang kasiyahan na masyadong malupit, masyadong mabilis. Mabilis siya, may lakas. Ang bawat paggalaw ay parang isang parusa.

Hindi siya makakatakas. Ang bawat pagtatangkang tumingin sa ibang direksyon ay pinipigilan ng kanyang kamay sa kanyang batok. Ang bawat paghinga ay humihiling ng mas malalim na pagpasok. Hindi siya nagsasalita. Nag-uutos siya.

Humihingal siya, nanginginig ang mga hita, ang noo ay nakadikit sa dingding.

— Masyado nang mabilis... bulong niya sa isang naputol na boses.

Bahagya siyang bumagal. Pagkatapos ay bumalik nang mas malakas. Muli. Muli. Hanggang sa hindi na siya makapagpigil, hanggang sa ang kanyang buong katawan ay sumuko sa kanya.

Ang bawat pag-urong ng balakang ay isang pagpapahayag nang walang mga salita, isang malupit na gawa, nilayon upang iukit ang kanyang tatak sa pinakamalalim na bahagi niya, kung saan walang sinuman ang makakapawi.

— Hhn... aaah...

Ang kanyang mga kuko ay dumudulas sa kanyang likod, kumakapit dito, nagkukumamot, nang hindi niya ito sinasadya. Naghahanap siya ng suporta, isang punto ng sanggunian, isang bagay na paghahawakan sa gitna ng bagyong ito. Ngunit siya lang ang nariyan. Ang kanyang balat lamang. Ang kanyang lakas lamang. Ang pangangailangang ito na mayroon siya para sa kanya.

Binuhat siya nito, itinapon sa kama, ibinuka ang kanyang mga hita upang magpatuloy nang walang tigil.

Hindi na niya alam kung umiiyak siya o tumatawa. Lahat ay nasusunog. Lahat ay nanginginig. Kinagat nito ang kanyang balikat, mahigpit na hinawakan siya, muling pinaikot siya. Nakiusap siya sa kanya na huminto, ngunit sa bawat pagkakataon, itinulak siya nito nang mas malayo, hanggang sa siya'y makaranas ng rurok sa pagsigaw, nalilito at nawawala.

Paulit-ulit niyang sinabi ang "huminto ka... pakiusap...", ngunit patuloy siya, na para bang ang bawat pagdaing nito ay nagpapalakas sa kanya, lalo siyang nasasabik.

At pagkatapos, nagbago ang lahat.

Bumagal ang kanyang ritmo.

Naging mas malambot ang kanyang mga galaw.

Hinaplos nito ang kanyang dibdib, ang kanyang lalamunan, at pagkatapos ay hinalikan siya sa labi — sa unang pagkakataon. Matagal. Tahimik. Muli niya siyang pinasok, nang walang karahasan. Dahan-dahan. Malalim.

Dumausot ang kanyang kamay sa kanyang mga tadyang, sa kanyang tiyan. Sinasamahan niya siya sa pagkakataong ito. Halos niyayakap niya siya.

Hindi na siya nakikipaglaban. Ganap na siyang sumuko. Yakap niya ito, nanginginig pa rin ang mga daliri, ngunit payapa na. Hindi pa rin siya nagsasalita. Ngunit nanatili siya. At siya, sa unang pagkakataon, ay hindi na gustong tumakas.

Hindi niya alam kung ilang beses siya kinuha nito.

Dinala siya nito sa ilalim ng shower. Muli niya siyang pinasok, doon, sa malamig na dingding.

Pagkatapos ay sa kama. Muli. At muli.

Sumakay siya sa kanya. Nakiusap siya sa kanya na huminto. Dinampot ng kanyang mga labi ang benda sa kanyang mga mata. Pagkatapos ay sinimulan niyang muli.

Ang kanyang isip ay lumulutang sa isang lugar na malayo sa kanyang katawan. Nawala na niya ang kahulugan ng oras.

Hindi na niya alam kung sumigaw siya.

Hindi na niya alam kung may katapusan.

Naging malabo ang lahat.

Wala siyang sinabi.

At wala siyang tinanong.

Nahulog siya nang hindi namamalayan.

---

Nang muling buksan niya ang kanyang mga mata, tumama ang liwanag ng araw sa dingding sa harap niya. Mabilis siyang bumangon, tumitibok ang puso. Naghanap siya ng orasan, relo, kanyang telepono. Nang matagpuan niya ito, may kumirot sa kanyang sikmura.

12:42 PM.

— Puta... Ang tanghalian kasama ang gagong Paterne na iyon!

Mabilis siyang bumangon, gumagalaw nang pahapyaw. Masakit ang kanyang katawan, may mga marka. Mga halik, mga pulang marka, mga bakas ng daliri sa kanyang baywang, sa kanyang dibdib, sa kanyang mga balakang. Iniwan niya ang kanyang pirma sa kanya. Isang pirma na hindi nakikita ng mundo, ngunit nararamdaman niya sa bawat hakbang.

Kumuha siya ng isang itim na damit na may mahabang manggas, na takip ang lahat. Nag-ayos siya nang mabilis. Itinali ang kanyang buhok upang itago ang batok. Walang oras para kumain. Walang oras para mag-isip.

Ipinakita ng hotel Le Grand ang karangyaan nito nang walang pag-aatubili: kumikinang na marmol, mga kristal na aranya, mga waiter na naka-ayos nang maayos. Nagpatuloy si Chantelle, ang puso ay mabigat pa rin mula sa nakaraang gabi, ang kanyang mga takong ay mahina ang tunog sa makintab na sahig.

Sa nakalaang mesa, nakita niya siya.

Isang pangingilabot ng pagkasuklam ang tumagos sa kanya.

Ang lalaking nakaupo doon na nakasuot ng isang hindi magandang tahing suit, may malaking gintong relo sa pulso — ay maliit, kalbo, ang mga mata ay nagniningning ng isang sobrang matigas na ningas. Ang kanyang malagkit na ngiti ay humaba nang makita siyang lumapit, na para bang nakakita siya ng isang inaasahang dessert.