Kabanata 6

Tumayo siya nang bigla, inilayo ang kanyang upuan nang may eksaherado.

— Binibini Chantelle! Isang karangalan. Kay ganda, kay graysya... Mas kamangha-mangha kayo kaysa sa mga larawan. Lumapit kayo, lumapit kayo...

Pilit na ngumiti si Chantelle. Isang pagngisi na mahusay na naitago.

— Magandang araw.

Umupo siya nang hindi sumasagot, ipinagkrus ang kanyang mga binti nang may malayong karangyaan. Ang lahat sa kanya ay sumisigaw na gustong tumakas, ngunit pinanatili niya ang maskara. Sa ngayon.

Umupo si Raphina Paterne sa tapat niya, ang mga mata ay sabik, na para bang isa-isang pinag-aaralan ang kanyang mga bahagi.

— Alam mo... handa akong gawin ang lahat para pakasalan ka. Talagang lahat. Gusto ng aking ama ang isang prestihiyosong babae sa aking tabi, at nang makita niya ang iyong larawan... alam niya. Ikaw. At ako rin, alam ko. Ikaw ang uri ng babaeng karapat-dapat sa isang lalaking tulad ko. Tagapagmana ng isang imperyo sa real estate. Apatnapung gusali sa aking pangalan, mga pamumuhunan sa ibang bansa... At ito ay simula pa lamang.

Nagsasalita siya nang hindi humihinga, nang hindi siya tinitignan. Ayaw niyang makipag-usap. Gusto niyang makaimpluwensya. Magpakita.

Nanatiling tahimik si Chantelle. Ang kanyang tanging tugon ay isa pang magalang na ngiti, walang laman, masakit na mekanikal.

— Kaya, ano ang gusto mong kainin, aking mahal? tanong niya sa wakas, habang isinasara ang menu nang may kayabangan.

— Kukuha ako ng kung ano ang iyong kukunin, sagot niya nang mahinay.

Kinatok niya ang mesa, natutuwa, na para bang ang sagot na ito ay nagpapatunay sa kanyang kataasan.

— Napakahusay na pagpili. Parehong-pareho ang ating mga gusto, alam ko na iyon. Waiter! Dalawang magret ng pato, sarsa ng honey at thyme, kasama ng gratin dauphinois. At isang bote ng Chassagne-Montrachet. 2018.

Yumuko ang waiter at umalis.

Nagpatuloy sa pagsasalita si Raphina. Muli. Tungkol sa kanyang mga kotse. Tungkol sa kanyang mga ari-arian. Tungkol sa kanyang mga biyahe sa Dubai. Tungkol sa mga babaeng nanliligaw sa kanya ngunit kanyang hinamak. Tungkol lahat sa kanya. Wala tungkol sa kanya.

Si Chantelle, nakapako sa kanyang papel, halos hindi na nakikinig. Minsan ay tumatango siya, inilalagay ang kanyang baso sa kanyang mga labi nang hindi umiinom. Bawat minutong ginugol sa harap niya ay tila walang hanggan sa kanya.

At iniisip niya: Diyos ko, talaga bang gusto akong ipagbili ng aking ama sa ganito?

Habang nagpapatuloy ang pagkain, ang mga salita ni Raphina Paterne ay nagiging mas at mas hindi angkop. Ang kanyang mga papuri ay puno ng pahiwatig, ang kanyang mga tingin ay nananatili sa mga lugar na hindi dapat.

— Nagustuhan mo ba ang pagkain?

Tanong niya na halos puno ang bibig. Gustong sumuka ni Chantelle. Anong lalaking walang pagpipigil? Nagpakita siya ng ngiti bago sumagot:

— Oo, napakasarap, maraming salamat.

— Isang babaeng tulad mo... maganda, eleganteng, sensuwal. Ramdam ang init sa ilalim ng lamig na iyon, 'di ba? Ako, alam kong makita ang mga bagay na iyon...

Hindi sumagot si Chantelle.

Mula pa sa simula ng pagkain, patuloy na naglalabas ng mga malabong pahayag si Raphina, pinag-uusapan ang kanilang kinabukasan, ang kanilang pisikal na "pagiging katugma," ang "swerte" niya na mapili ng isang lalaki ng kanyang ranggo. Tinitignan siya ng kanyang mga mata na parang isang produkto sa bintana, ang kanyang mga salita ay puno ng kabastusan.

— Alam mo, ako, gusto ko ang mga babaeng may paninindigan, bulong niya habang yumuyuko sa kanya. Pero mas gusto ko kapag alam nilang manahimik sa tamang oras... lalo na sa kwarto.

Pinalunok ni Chantelle ang kanyang pagkainis, sinisikap na manatiling kalmado.

Ngunit nagkaroon ng problema nang, sa sandaling umiinom siya ng tubig, dahan-dahang inilapag niya ang kanyang kamay sa kanyang hita, sa ilalim ng mesa. Dahan-dahan. Una sa tela... pagkatapos ay ang kanyang mga daliri ay sumingit nang mas mataas, sinusubukang pumasok sa ilalim ng damit. Mabigat, malagkit, at nakakasagabal ang kanyang hawak.

Isang malaking gulat ang tumama kay Chantelle. Nanlaki ang kanyang mga mata, nahirapang huminga dahil sa kapangahasan. Pagkatapos, sa isang biglaang galaw, mariin niyang itinulak ang kanyang kamay.

— Ano ba ang ginagawa ninyo?! sigaw niya, biglang tumayo, tumitibok nang malakas ang kanyang puso.

Bumagsak ang katahimikan sa mga kalapit na mesa. May mga tumingin.

Iginiya ni Raphina ang kanyang mga balikat, nang walang kahihiyan, at nagsabi nang may pagmamataas na tono:

— Ano? Hindi ka ba ang aking nobya? Sa tingin mo nandito ako para pag-usapan ang panahon? Ang ama mo ang nagsabi sa akin na handa ka na. Dapat ko bang subukan ang aking ikakasal, 'di ba?

Malakas siyang natawa.

— Alam mo ba kung gaano karaming kababaihan ang mangarap na nasa iyong posisyon? Tinanggap ko ang planadong kasal na ito para pasayahin kayo. At ikaw, naglalaro ka ng biktima? Bumaba ka nang kaunti, ganda...

Nanginginig sa galit si Chantelle. Namula ang kanyang mukha. Huminga siya nang malalim, sinusubukang hindi sumabog, ngunit ang kanyang boses ay nanginginig sa galit:

— Nakakadiri kayo! Bastos! At sa tingin nyo maaaring tratuhin ang mga babae tulad ng mga hayop?!

Tumayo rin si Raphina, pinapalo ang kanyang mga kamay na para binibiro siya:

— Ay, may paninindigan ka pala. Gusto ko 'yan. Nagpapasarap 'yan sa mga bagay.

— Huwag mo na akong hawakan kailanman! sigaw niya.

Nakapako na ang silid. May mga kliyenteng tinitignan sila nang diretso, ang iba ay may pagkainis, ang iba naman ay nahihiya.

— Nakakatawa ka! dagdag niya. Hindi ako isang bagay, at lalong hindi ipagbibili! sabi ni Chantelle nang galit.

— "Dapat kang masiyahan, hindi lahat ng babae ay may pagkakataong kumain kasama ako."

Ang boses ni Raphina ay kumakalat sa silid ng restawran, nakakasuka sa kayabangan. Mukha siyang kuntento sa kanyang sariling kayabangan, nakayuko kay Chantelle, may malagkit na ngiti sa kanyang mga labi.

Si Chantelle, matigas ang tingin ngunit nanginginig sa loob, inilayo ang kanyang upuan, handang umalis. Marami na siyang dinanas na kahihiyan para sa araw na iyon. Gayunpaman, nagpumilit pa rin si Raphina, sinubukang hawakan muli ang kanyang braso.

— "Maganda ka, alam mo 'yan? At saka, tingnan mo ako... magandang partido ako, napakaganda. Nagmamataas ka, pero nakikita ko sa iyong mga mata na gusto mo ako."

Biglang tumayo si Chantelle.

— "Tama na!"

Natahimik ang silid, ang mga tingin ay nakatuon sa kanilang mesa.

At sa sandaling iyon, isang matuwid at napakalaking silweta ang lumitaw sa pintuan. Si Collen.

Nakasaksi sa buong eksena si Collen, nakatayo malapit sa mesa, nakasapin ang mga braso, ang kanyang madilim na tingin ay nakatuon kina Raphina at Chantelle. Ang kanyang mukha, walang ekspresyon sa ibabaw, ay nagtatago ng isang lumalaking tensyon.

Nang tumayo si Raphina nang may pagtawa at sinubukang hawakan muli ang kamay ni Chantelle, mabilis siyang umatras.

— "Sinabi ko sa iyo na huwag mo na akong hawakan!" sabi niya sa isang matatag na boses, ang mga mata ay puno ng galit at pagkasuklam.

Sa sandaling iyon, naramdaman niya ang isang presensya sa likuran niya. Isang anino, matangkad at matuwid, ay nagpakita sa mesa.

Lumingon siya... at biglang tumibok ang kanyang puso.

— "Ikaw?" bulong niya, nabigla. "Ano ang ginagawa mo dito?"

Malamig na sumagot si Collen, nang hindi inililipat ang kanyang mga mata kay Raphina:

— "Aalis tayo sa lugar na ito."

Tumawa nang malakas si Raphina, nang-uuyam, nakabuka ang mga braso na para bang nanonood ng isang masamang komedya.

— "Diyos ko, sino itong lalaki? At para kanino siya?"

Ngunit hindi siya binigyan ni Collen ng paliwanag o tingin.

Hinawakan niya ang kamay ni Chantelle, sa isang tiyak ngunit hindi malupit na galaw, at dahan-dahang hinila ito patungo sa kanya.

— "Halika." utos niya sa isang tuyong tono.

Pula sa galit, sumigaw si Raphina:

— "Sino ka, diyos ko?! At sa anong karapatan ka nakikialam sa AKING MGA GAWAIN?!"

Hindi na kailangang mag-isip si Chantelle. Nang makita si Collen doon, nakatayo sa pagitan niya at ni Raphina, isang kakaibang katiyakan ang pumukaw sa kanya: Ipinadala siya ng Diyos. Parang isang sagot mula sa langit sa kahihiyang kanyang dinaranas.

Kaya, nang walang pag-aatubili, sinundan niya ito.

— "Pagsisisihan mo ito, Chantelle! Naririnig mo ba ako?! Pagsisisihan mo ang pag-alis sa restawran na ito at ang pag-iwan sa akin!" sumigaw si Raphina, pula sa galit, ang mukha ay nabaluktot ng galit.

Ngunit hindi siya lumingon. Kahit isang beses. Ang kanyang kamay ay patuloy na hinahawakan ni Collen, na nagpapatuloy nang may malamig na determinasyon.

Umalis sila sa restawran sa ilalim ng mga mausisa at nang-uuyam na tingin ng mga kliyente. Sa kanilang likuran, si Raphina Paterne, nasugatan sa kanyang pagmamataas, ay nagngangalit, nagmumura sa hangin.