Chapter 1

“I’m getting married again,” malamig na sabi ni Dashiel. “And I won’t repeat myself. Hindi rin ako hihingi ng permiso mo.”

Bigla niyang ibinaba ang tasa ng kape sa mesa, sapat ang lakas para tuluyang tapusin ang almusal na ni hindi man lang niya nahawakan.

Nanatiling nakatayo si Addison malapit sa mahabang dining table na may puting marmol. Hawak pa rin niya ang spatula, pero nagsimula nang manginig ang mga daliri niya. Pinilit niyang maging kalmado ang mukha, kahit pakiramdam niya ay unti-unti siyang nilalason ng bawat salitang binitawan ni Dashiel. Bahagya niyang ibinaba ang ulo, hinayaan niyang tumimo ang sinabi nito, kahit ramdam niyang winawasak siya nito mula sa loob.

“Si Venus ba?” mahina niyang tanong, halos pabulong.

Hindi siya tiningnan ni Dashiel. Huminga lang ito nang mababaw bago sumagot nang walang emosyon. “Yes. Who else?”

Hindi kailanman minahal ni Dashiel Kristian Gutierrez ang asawa nitong si Addison. Ang puso nito ay matagal nang pag-aari ni Venus Mae Bonifacio. Sa totoo lang, ang kasal nila ay malaking hadlang lang sa love story nj Dashiel at Venus. Isang abalang gusto nitong tanggalin. Pero ano ang magagawa ni Addison, kung ang babaeng nag-ayos ng kasal na nangyari ay naging mabuti sa kanya?

Si Eva Gutierrez, ang lola ni Dashiel.

Hindi rin ginusto ni Addison ang kasal na ito. Ang tanging hiling lang niya noon ay isang maayos na libing para sa kanyang ina. Lahat ng sumunod na nangyari, tinanggap na lang niya bilang kapalaran. Sumuko siya, kahit sariwa pa rin ang sakit ng pagkawala ng ina niya. Pero tumanggi si Eva na doon na lang matapos ang lahat. Ipinilit nito kay Addison na pakasalan niya si Dashiel, ang paborito nitong apo, bilang kabayaran sa kasalanang ginawa nito. Dahil si Dashiel ang dahilan ng pagkamatay ng ina ni Addison. Para kay Eva, si Addison ay isang batang babaeng nag-iisa na sa mundo.

Pumayag lang si Dashiel dahil wala siyang choice. Napilitan siya sa kagustuhan ng lola niya. Pero ngayon, patay na si Eva Gutierrez, pumanaw dahil sa sakit dalawang linggo pa lang ang nakalilipas, at nakita ni Dashiel ang pagkakataong makalaya sa kasal na hindi naman niya kailanman ginusto. Wala na siyang dahilan para manatili sa kasal na ito. Wala na.

Isang munting ngiti ang sumilay sa labi ni Addison. Hindi iyon ngiti ng saya, kundi ng mapait na pagtanggap. Pinatay niya ang kalan at marahang inilapag ang spatula. Muli niyang ipinikit ang mga mata, pilit kinokontrol ang unos ng emosyon sa dibdib niya.

“Hindi kita pipigilan,” mahina niyang sabi. Sobrang hina, halos hindi marinig sa lawak ng silid. “Alam naman nating pareho na wala talaga akong lugar sa puso mo.”

Nanatiling tahimik si Dashiel. Hindi niya itinanggi. Hindi rin niya itinama. Pero may bahagyang paggalaw sa mga mata niya habang dahan-dahang lumalapit si Addison. Sa isang iglap, inakala niyang iiyak ito, magmamakaawa, o magpapakita ng kahit kaunting sakit na magdudulot ng konsensya sa kanya.

Pero wala.

Tumayo si Addison nang tuwid. Bahagyang nakatikom ang mga kamay niya sa gilid ng simpleng damit. Malaya ang bagsak ng mahaba niyang itim na buhok sa likod, kabaligtaran ng tahimik na lakas ng tindig niya. Ang maiinit at light brown niyang mga mata ay nakatuon ngayon kay Dashiel, walang emosyon, walang mabasa mula roon ang lalaking matagal na niyang kasama sa iisang bubong, pero kailanman ay hindi niya tunay na nakilala.

Maganda si Addison, sa tahimik at hindi pilit na paraan. Pero hindi iyon kailanman nakaapekto kay Dashiel. Para sa kanya, si Addison ay isang istorbo, isang hindi kilalang tao na ipinilit sa buhay niya. At ngayon na may pagkakataon na siyang alisin ito, gagawin niya iyon nang walang pag-aalinlangan.

“Bigyan mo ako ng isang buwan,” kalmadong sabi ni Addison. “Just one month. Hayaan mo akong maging asawa mo… for real.”

Kumunot ang noo ni Dashiel. “What do you mean?”

“Aalis ako,” diretsong sagot ni Addison. “Gaya ng gusto mo. Pagkatapos mong pakasalan ang babaeng mahal mo.” Masakit ang bawat salitang lumabas sa bibig niya, parang unti-unting hinihiwa ang puso niya. “You can divorce me. I promise, I won’t cause trouble. Mawawala ako sa buhay mo nang tuluyan. Pero bago iyon, hayaan mo akong maramdaman kung ano ang pakiramdam ng maging asawa. Hindi lang ‘yung parang bisita ako sa sarili kong bahay.”

Muling bumalot ang katahimikan sa paligid.

Isang may pangmamaliit na tawa ang kumawala sa labi ni Dashiel. Pinunasan pa niya ang gilid ng mata niya, parang aliw na aliw sa kahangalan ng hiling ni Addison. Ano ba ang iniisip ng babaeng ito?

Isang buwan? Nakakatawa.

Lumapit si Dashiel, binawasan ang distansya sa pagitan nila. Pinagmasdan niya ang mukha ni Addison, tila may hinahanap na nakatagong intensyon. Baka tama ang hinala ng ina niya noon, baka pera lang ang habol ni Addison. Ang apelyidong Gutierrez. Ang yaman. Ang kapangyarihan.

Sino ba ang hindi nakakakilala kay Dashiel Kristian Gutierrez? CEO ng Gutierrez Enterprise, isa sa pinakabatang at pinakamakapangyarihang negosyante sa Mayumi City. Maraming tao ang nag-aagawan para lang mapalapit sa kanya, lalo na ang mga babaeng uhaw sa atensyon niya. Pero iisa lang ang babaeng minahal ni Dashiel.

At hindi iyon ang asawa niya.

Iba ang babaeng iyon, si Venus Mae Bonifacio. Isang rising supermodel na mabilis na sumisikat sa mundo ng fashion.

“Are you serious?” malamig na tanong ni Dashiel, puno ng pagdududa. “Hindi ito cheap soap opera, Addison.”

Bahagyang tumango si Addison. “Hindi ko hinihingi ang pagmamahal mo,” sabi niya, may halong mapait na tawa. “Sino ba naman ako para humingi ng gan’un?” Huminga siya nang malalim. “Gusto ko lang na itrato mo ako nang maayos, bilang asawa mo. Kumain tayo ng sabay. Mag-usap tayo kahit kaunti araw-araw. Show me a little affection… kahit peke lang.”

Napahigpit ang paglunok ni Addison. Kinuyom niya ang mga kamao para manatiling matatag. “Pagkatapos nun, aalis na ako nang tahimik. I’ll walk away. Malaya ka nang pakasalan kung sino man ang gusto mo.”

Napasimangot si Dashiel, hindi malaman kung tatawa pa ba siya o maiirita. Pero sa kabila ng pagdududa niya, may kung anong tumama sa sinabi ni Addison. Isang simpleng hiling, sobrang simple na nakakaintriga.

Ano ba talaga ang pakay niya?

“Bakit hindi ka humingi ng mas… reasonable na hiling?”

Nanahimik si Addison. Mahirap umiwas ng tingin sa mga matang sing-itim ng hatinggabi ni Dashiel ay nakatitig sa kanya, parang inuutos na huwag siyang bibitaw ng tingin hangga’t hindi niya sinasabi ang lahat.

“Kung pera ang gusto mo, sabihin mo lang,” malamig na sabi ni Dashiel. “I’ll give it to you.”

“Hindi,” mariing sagot niya, walang pag-aalinlangan. Desidido na siya. Wala nang atrasan.

“Hindi ka talaga marunong sumuko, ano?” sarkastikong sabi ni Dashiel.

“Sumuko na ako, Dashiel,” mahina niyang sagot. “Pero gusto ko lang magkaroon ng isang alaala. Isang bagay na pwede kong dalhin habang buhay bago ako tuluyang lumayo sa 'yo.”

Wala nang nagsalita pa sa kanila.

Sa pagkakataong ito, hindi na ganoon katalim ang tingin ni Dashiel. Tinitigan niya ang babaeng nasa harap niya, hindi mabasa ang emosyon. Nalilito ba ang ekspresyon ni Dashiel? Naiinis? O… curious?

“Hindi ko ipinapangako na magiging mabait ako,” sa wakas ay sabi ng lalaki.

“Hindi ko rin naman inasahan na magbabago ka,” mahinahong sagot ni Addison. Mas masakit pa ang pagiging kalmado niya kaysa anumang luha.

At doon nabuo ang isang tahimik na kasunduan.

Isang buwan. Tatlumpung araw para maranasan ni Addison ang maging asawa ni Dashiel Kristian Gutierrez. Isang realidad na dapat sana ay nagsimula pa noong araw ng kasal nila. Pero para kay Dashiel, palagi lang si Addison na isang istorbo.

Ngayon, bago tuluyang matapos ang lahat, may isang bagay na ipinagpasalamat si Addison, hindi tinanggihan ni Dashiel ang hiling niya.

“Isang buwan lang, Addison,” babala ni Dashiel. “After that, mawala ka na sa paningin ko.”

“Alam ko kung ano ang hinihingi ko,” mahinahong sagot niya. “Hindi mo na kailangang mag-alala.”

Natawa si Dashiel nang may pangmamaliit, bahagyang umangat ang sulok ng labi niya. “At kapag may in-expect ka na higit sa kaya kong ibigay, hindi ako magdadalawang-isip na palayasin ka.”

Tahimik na tumango si Addison.

“Huwag na huwag mong sisirain ang pangako mo, Addison.” Muling tumalim ang tingin ni Dashiel, parang tumatagos. “Kapag ginawa mo iyon, huwag mo akong sisihin kung sisirain ko ang buhay mo.”