Chapter 2

“Are you out of your mind?” sigaw ni Dianara Gutierrez, mas kilala bilang Diana, habang binabasag ng matinis niyang boses ang katahimikan sa likod-bahay. Mariing humigpit ang perpektong inayos niyang mga daliri sa balikat ni Addison, sapat para mapaatras nang bahagya ang payat na babae. Nabitiwan ni Addison ang magaan na plastik na pandilig na gamit niya sa pagdidilig ng mga white roses. Bumagsak iyon sa matutulis na batong tiles at nabasag nang tuluyan.

Hindi napaatras si Addison. Bahagya lang siyang napangiwi sa sakit ng pagkakapisil, saka agad inayos ang sarili. Kalmado niyang hinarap ang tingin ng biyenan, nakatiklop nang maayos ang mga kamay sa harap niya. Bahagyang gumalaw ang pastel blue niyang house dress sa ihip ng hangin, na lalo siyang nagmukhang marupok, pero matatag pa rin ang mga mata niya.

“Ang kapal ng mukha mo para humiling ng ganyan,” patuloy ni Diana, galit na galit. Nagliliyab ang mga mata niya. “Alam na alam mong papakasalan na ng anak ko si Venus, hindi ba? Of course you know that. Pero kahit gano’n, may lakas ka pa ng loob na humingi ng atensyon kay Dashiel?”

Nagpakita ng bahagyang ngiti si Addison, handa nang magsalita, pero agad siyang pinutol ni Diana, halatang ayaw makarinig ng kahit anong paliwanag.

“Mukha kang desperadong pulubi na uhaw sa pagmamahal.”

Muli, ngumiti si Addison nang mahina. Isang ngiting may lungkot, pero may init pa rin sa gitna ng bagyo. “Hindi ko hinihingi ang pagmamahal ni Dashiel, Mrs. Gutierrez,” mahinahon niyang sagot, magalang pero may katatagan. “Panahon lang po ang hiningi ko. Thirty days lang.”

“At ano sa tingin mo ang magagawa mo sa loob ng tatlumpung araw?” sumugod si Diana, dumadagundong ang takong ng mamahaling sapatos habang tinatapakan ang basag na pandilig ng halaman, na muling umingay sa pagkadurog. “Akala mo ba mapapaibig mo si Dashiel? That will never happen. Itanim mo ‘yan sa isip mo, Addison. Mahal ni Dashiel si Venus. Noon, ngayon, at sa hinaharap. Ikaw, hadlang ka lang sa kaligayahan nila.”

Marahang huminga si Addison, sandaling ibinaba ang ulo habang pinipigilan ang gulo ng emosyon sa dibdib niya. Nang muli siyang tumingala, direkta na niyang hinarap ang biyenan. Kalmado pa rin ang tingin niya, pero may malinaw na lakas na ngayon.

“Hindi ko kailanman ginustong humarang sa kahit kanino,” mahina niyang sabi. “Pero hindi rin naman po ako basurang pwedeng itapon na lang. Asawa ako ni Dashiel halos isang taon na, kahit walang kumikilala ng kasal na iyon. Gusto ko lang tapusin ang kasal na ito… nang maayos. Peacefully.”

Mapang-asar na tumawa si Diana, namumula sa galit ang mukha. “Tapusin ang kasal nang maayos? Talagang nawalan ka na ng bait, Addison.”

Hindi natinag si Addison kahit bawat salita ay tumutusok sa puso niya. Simula pa lang, hindi na siya tinanggap sa bahay na ito. Iisa lang ang naging mabait sa kanya, si Eva Gutierrez, ang matandang babaeng may malambot na puso na itinuring siyang pamilya.

Paano niya hindi mamahalin si Eva? Para sa kanya, naging parang ina na ito, isang presensyang pumuno sa puwang na iniwan ng nawala niyang nanay. Si Eva ang naging lola na hindi niya kailanman naranasan, ang nag-iisang ilaw na nagbigay sa kanya ng lakas para magtiis sa sumpang buhay niya sa loob ng pamilyang Gutierrez.

Dahil ang iba? Tinrato lang siya nang may paghamak. Puro panlalait. Poot. Para bang isa siyang manloloko na pumasok para sirain ang lahat. Na para bang may tinatago siyang masamang balak. Pero kahit minsan, kahit isang beses, hindi niya naisip na gamitin ang sitwasyon niya para sa sariling interest.

Kung may isang hiling lang siya, pipiliin niyang mabuhay nang tahimik kasama ang yumaong ina kaysa sa lahat ng ito. Hindi niya kailanman ginustong manirahan sa malaking, marangyang bahay na ito, lalo na kung kapalit nito ang dignidad niya.

“Ginulo mo na ang lahat, Addison,” galit na galit na sabi ni Diana. “At ngayon, lalo mo pang pinapalala? Si Venus, pinaghandaan na ang lahat, ang dream wedding niya, ang family gathering, ang mga importanteng bisita. Tapos ngayon, dahil sa isang ‘final request’ ng isang babaeng walang pangalan sa lipunan at isang ulila, lahat iyon naantala!”

Ibinaling ni Addison ang tingin sa lupa, kinagat ang ibabang labi para hindi tuluyang gumuho. Nang magsalita siya muli, malinaw ang boses niya.

“Opo, wala po akong kahit ano, walang pera, walang kapangyarihan, walang pangalan. Pero may dignidad pa rin ako, Mrs. Gutierrez. At iyon lang ang gusto kong panghawakan.”

Sinagot iyon ng isang mapanlibak na tawa ni Diana. Hindi makapaniwala ang matandang babae habang tinititigan ang manugang, halatang hindi niya maintindihan ang takbo ng isip nito.

“Pwede mong itabi ang dignidad mo, Addison. Pero at least, dapat alam mo kung saan ka lulugar sa bahay na ‘to.”

“Alam na alam ko po iyon, Mrs. Gutierrez,” kalmadong sagot ni Addison.

Bubuka pa sana ulit ang bibig ni Diana para sumagot, pero naputol iyon ng tunog ng papalapit na mga yabag. Lumabas si Dashiel mula sa likod ng mga glass door ng bahay, maayos pa rin ang suot na suit. Halata sa mukha niya ang pagod mula sa mahabang araw ng trabaho.

Saglit niyang tinignan ang dalawang babae bago magsalita nang walang emosyon. “Is there a problem?”

Humarap si Diana sa kanya at nagpakawala ng dramatikong buntong-hininga. “Of course may problema. Ang mahal mong asawa, sinusubukang sirain ang kasal mo kay Venus. May ginawa siyang napaka-absurd na request, at ikaw—” itinuro niya si Dashiel gamit ang daliring perpektong inayos ang kuko, “—you agreed to it? Honestly, Dash, hindi ko maintindihan kung ano ang iniisip mo.”

Hindi agad sumagot si Dashiel. Nakatitig lang siya kay Addison. Tahimik ito, walang sinasabi, pero alam niyang hindi nito itatanggi ang mga paratang. Hindi tulad ng iba sa bahay na ito, hindi marunong magtago si Addison sa likod ng mga maskara.

“Oras lang ang hiningi niya, Mom. One month lang,” sa wakas ay sabi ni Dashiel. “At pumayag ako. Kinausap ko na rin si Venus at ipinaliwanag ko ang lahat. She agreed to it. Handa siyang ibigay ang panahong iyon.” Bahagya siyang huminto bago magpatuloy. “Our love already stood the test of time. Isang taon na akong kasal sa babaeng ito, at naghintay pa rin si Venus. Hindi siya nagreklamo kahit dagdagan pa ng thirty days.”

Halos hindi makapaniwala si Diana sa naririnig niya. Napahawak siya sa mukha niya sa sobrang inis at frustration. Pero kahit anong galit niya, wala na siyang magagawa. Anak niya si Dashiel, at desisyon nito ang masusunod.

“Siguraduhin mo lang na mawawala na ang babaeng ‘yan sa buhay ng pamilyang Gutierrez pagkalipas ng isang buwan,” madiing sabi ni Diana. “Ayokong maghintay pa ang legitimate future daughter-in-law ko!”

“Yes,” maikli at malamig na sagot ni Dashiel.

Si Addison, na tahimik lang na nakatayo sa pagitan nila, ay nagsalita muli.

“Alam ko po kung saan ako lulugar,” mahinahon niyang sabi. “At aalis ako kapag tapos na ang oras ko. Pero sa ngayon… gusto ko lang sana ng tahimik na natitirang panahon. Iyon lang.”

Suminghal si Diana, saka biglang tumalikod.

“Hinding-hindi kita ituturing na parte ng pamilyang ito,” mariin niyang sabi bago tuluyang maglakad palayo sa hallway, mabilis at matalim ang mga yabag, parang bawat salitang ibinato niya.

Napabuntong-hininga nang malalim si Addison nang tuluyan nang mawala sa paningin niya ang biyenan. Bahagyang nanginig ang mga kamay niya, pero itinago niya iyon sa tiklop ng damit niya. Isa na lang ang natira sa harap niya, si Dashiel. Nakatayo pa rin, malamig ang tingin, parang isa lang siyang bagay na madaling itapon.

“Hindi ko akalaing ganito ka katigas ang ulo ng asawa ko,” sarkastikong sabi ni Dashiel. “Desperada ka talagang maging asawa ko, ano?” Tumawa siya nang mapanlait.

“Nagsisisi ka ba na pumayag ka sa hiling ko?” mahinang tanong ni Addison. Malumanay ang tingin niya, pero puno ng sakit at pagkadismaya.

Sandaling tumitig si Dashiel sa kanya bago umiling. “Hindi. Pero sa tingin ko, ridiculous idea pa rin ang gusto mo.”

“Ayos lang,” sabi ni Addison, pilit ngumiti kahit hindi umabot sa mga mata niya. “Ang mahalaga… hindi ako magsisisi.”

Sandaling katahimikan ang namagitan sa kanila, tanging ihip ng hangin ang maririnig. Tumingin sa ibang direksyon si Dashiel, pero nanatili ang mga mata niya sa pisngi ni Addison, namumula sa sikat ng hapon, o baka dahil sa mga luhang pilit niyang pinipigilan.

Walang sinabi si Dashiel habang tumalikod at naglakad palayo. Pero bago tuluyang mawala sa pintuan, tumigil siya at nagsalita.

“Kung ganyan ka ka-determined… does that mean ready ka nang makasama ako sa kama ngayong gabi, Addison?” malamig niyang tanong. “Hindi ba iyon ang gusto mo? Na maging asawa ko in every sense of the word?”

Namutla si Addison. Siya mismo ang humiling noon, na maging tunay na asawa niya. Ibig sabihin, may karapatan si Dashiel na lapitan siya. Hawakan siya. Kahit kailan, sa loob ng tatlumpung araw.

Mahigpit niyang kinuyom ang mga kamao.

“Yes,” matatag niyang sagot. Hindi na siya pwedeng umatras ngayon, kahit nanginginig ang katawan niya sa takot.

Pero malamig pa rin ang tugon ni Dashiel.

“Too bad,” sabi niya. “Hindi ako interesado.”

“Pero nangako ka na, Dashiel,” sabi ni Addison, diretso at walang bahid ng hiya. Wala na siyang mawawala, lalo na ang dignidad niya.

Tumawa si Dashiel, pero walang kahit kaunting init. “Talagang kapit na kapit ka riyan, ha?” Lumapit siya, hindi inaalis ang tingin. “Sabihin mo nga, Addison. Gusto mo ba talagang maging asawa ko nang ganyan?”

Kusang umatras si Addison. “Hindi ganun—”

“Ah, hindi?” bigla niyang singhal. “Then what is it? Ikaw ang humiling nito. You signed yourself up to be mine, for a month.”

Mababa at kalmado ang boses niya, pero delikado ang tono. Inabot niya ang baba, hindi marahan, pero hindi rin marahas. Sapat lang para mapilitan siyang tumingala.

“Tomorrow night,” sabi ni Dashiel, nakatitig sa mga mata niya, “...uuwi ako hindi bilang lalaking pinakasalan mo lang sa papel. Uuwi ako bilang asawang pinili mong maging ako.”

Napasinghap si Addison. Mahigpit ang kamao niya sa gilid ng damit, pero hindi siya umiwas ng tingin.

“Sana handa ka na,” dagdag ni Dashiel, bahagyang umatras. “Because I won’t stop to ask kung nagbago pa ba ang isip mo.”