KABANATA 7 – Ang Stress na Boss

Habang ipinapasa sa kanya ni Mrs. Joselyn ang lahat ng detalye, masigasig siyang nagtatala ng bawat mahalagang impormasyon. Nakuha nila ang magandang routine sa trabaho, kaya napakabilis ng paglipas ng hapon.

Sinabi sa kanya ni Joselyn na kailangan niyang gumawa ng personal na tawag at lumabas ng silid, sabay bilin na may lalaking manggagawa mula sa information and technology department na maghahatid sa kanya ng isang cellphone na dapat ay palaging nakabukas.

Di nagtagal, pumasok sa silid ang isang matangkad, payat, medyo nerdy ang hitsura na lalaki. Napatingin ito sa kanya nang halata ang gulat:

“Naku! Eh… pasensya, ikaw po ba?”

Tumayo siya upang salubungin ito:

“Elisse Marquez, ang bagong assistant ni Sir Matteo.”

Tiningnan siya ng lalaki mula ulo hanggang paa, tila sinusuri ang bawat detalye.

“Ms. Elisse Marquez?”

Ngumiti siya nang propesyonal at tumugon ng “oo.”

Ngumiti rin ang lalaki at sinabi:

“Para sa iyo mismo ito ang ipapasa ko.”

Iniabot niya ang kamay at ibinigay ang isang bagong cellphone at tablet.

“Ito ang iyong functional na cellphone. Nasa listahan na ng boss ang numero, at naka-save na rin sa agenda niya ang numero ng boss. Nakaset na rin dito ang iyong professional email. Ang tablet naman ay naka-configure na sa sistema ng kumpanya, kasama ang agenda ni Sir Matteo at ang sa iyo. Kailangan mo ba ng tulong para maintindihan kung paano ito gamitin?”

Tumingin siya sa kanya at ngumiti.

“Hindi, salamat. Kaya ko naman. Ano nga pala ang pangalan mo?”

“Derick. Galing ako sa IT. Kung kailangan mo ng tulong, nasa ikalimang palapag lang ako.”

“Salamat, Derick. Napaka-maalalahanin mo.”

Nagpaalam siya, ngunit bago tuluyang umalis, lumingon siya at nagsabi:

“Napakaganda mo, Elisse. May nobyo ka ba, o wala?”

“Talaga ba? May sinusubukan ba siyang ligawan?”

Tugon niya sa lalaki na wala siyang nobyo, dahil sa ngayon ay hindi siya interesado sa anumang romantikong relasyon. Ngumiti siya at sinabi na kung sakaling magbago ang isip niya, gusto nitong malaman. Lumingon siya at umalis. Nanatiling nakatunganga si Elisse, hindi makapaniwala sa nangyari.

Pagkatapos ng hindi propesyonal na sandaling iyon, bumalik siya sa mesa at sumagot sa tumutunog na telepono:

“Melendez group of companies, office of the CEO, magandang hapon, paano ko po kayo matutulungan?”

“Ikaw na naman!” — narinig niya ang kanyang bagong boss na si Sir Matteo, na kahit hindi pa niya kilala, ay nagbuntong-hininga sa kabilang linya. Kaagad naisip ni Elisse kung ano ang nagawa niyang mali at ramdam niya ang takot, parang siya ay harapin ang mismong diyablo.

“Opo, Sir Matteo. Ako na naman! Ako po ang bagong assistant ninyo, naaalala niyo ba?”

“Ah, ang tinig mo ay hindi ko malilimutan!”

“Narito po ako para tulungan kayo, Sir.” — ngunit unti-unti nang nawawalan ng pasensya si Elisse sa pagiging malupit ng lalaki.

“Medyo matapang ka, hindi ba?”

“At medyo bastos ka rin po, Sir!”

“Kailangan mo ba ng paalala na ako ang iyong boss?” — galit na tanong niya. — “Sasabihin ko sa’yo, ms, hindi ako matiyaga at hindi ko tatanggapin ang anumang pagsuway.”

“At hindi rin ako tatanggap ng kabastusan!” — sagot ni Elisse, at pinatigil ang tawag sa telepono. Nanginig siya sa galit!

Anong klaseng lalaki ito? Siya ang bagong assistant niya at ginagawa lang niya ang trabaho. Nanatiling nakatunganga si Elisse sa telepono, gulat na gulat. Hindi niya namalayan na naroon na pala si Mrs. Joselyn sa likod niya. Bigla, narinig niya ang boses nito:

“Tinapunan mo ba ng telepono ang iyong boss?”

“Mrs. Joselyn, patawarin niyo po, pero sobrang bastos at malupit siya!”

Nagsimulang tumawa si Joselyn. Tumawa siya nang todo hanggang sa maagos ang luha sa kanyang mga mata.

“Ah, magiging interesante ito!” — puna ni Joselyn. — “Pero tama ang ginawa mo, huwag mong hayaang maging hangal siya sa’yo!”

“Mrs., hindi niya pa man ako kilala, at parang gusto na niya akong tanggalin!” — bulong ni Elisse, puno ng pagkabigla at kaba.

“Elisse, hindi gusto ni Sir Matteo ang duwag na tao. Kung hindi mo siya sasagutin, iisipin niyang duwag ka at doon ka na talaga matatanggal sa trabaho. Sinusubok ka niya, gusto niyang makita kung paano ka tutugon. Kaya ipinapayo ko, sagutin mo siya nang matalino kapag kina-konfront ka niya. Kailangan kong umalis nang maaga ngayon, kaya kaya mo ba mag-isa?”

“Opo, Mrs. Joselyn,” sagot ni Elisse, at nagpaalam na ito.

Ilang minuto lang ang lumipas, tumunog muli ang telepono sa kanyang mesa. Huminga siya nang malalim at taimtim na nagdasal na sana ay hindi ang stressful boss niya.

“Melendez group of companies, office of the CEO…” — hindi pa niya natapos ang salita nang agad nang magsimula ang kanyang boss sa kabastusan.

“Nasaan si Joselyn?” — huminga si Elisse, alam niyang kakailanganin niyang makitungo sa bastos na iyon.

“Sir Matteo, wala po si Mrs. Joselyn sa opisina sa ngayon. Maaari ko po ba kayong matulungan?”

“Alam mo ba kung nakakainis ka?” — buntong-hininga niya mula sa kabilang linya.

“Sir, ako po ang bago ninyong assistant. Narito ako upang tulungan kayo.”

“Pero gusto kong makausap si Joselyn! Sa pagkakaalam ko, hindi pa siya nakarating sa London!”

“Opo, Sir. Ngunit aalis na po si Mrs. Joselyn, at kailangan po ninyong ipasa ang inyong mga kahilingan sa akin, ang inyong bagong assistant.”

“Ikaw ay isang pakialamera! Hindi ko alam kung tatagal ka sa trabahong ito, at heto pa, dinisconnect mo pa ang telepono sa harap ko, sa harap ng iyong boss!”

Tumigil si Elisse sandali, nagmuni-muni, at bigla’y kumislap ang ideya sa kanyang mga mata. Ngumiti siya nang may bahagyang kapal ng mukha. Kung layunin niyang tanggalin siya, maari namang may dahilan.

“Maaaring pakialamera nga ako, Sir, ngunit tandaan ninyo na binabayaran ninyo ako ng isang disenteng sahod upang maging pakialamera—upang mailigtas kayo sa mga gawaing marahas. Ngunit kung sa palagay ninyo ay kinakailangan, maaari ninyong baguhin ang paglalarawan ng aking tungkulin, at sisiguraduhin kong makakaangkop ako. Tungkol sa nakaraang tawag—hindi ko po iyon idiniskonekta; bumagsak lamang ang linya, Sir!”

Nagkunwari siyang inosente, siyempre. Alam niya na ang boss niya ay isang bastos, ngunit kailangan niya ang trabaho—at hindi siya papayag na agad siyang matanggal.

  “Magandang malaman na handa ka na harapin ang lahat ng aking kahilingan. Sabihin ko na marami ang darating. Pagbalik ko, bibigyan ko kayo ng detalyadong paglalarawan ng inyong mga tungkulin at ang aking mga inaasahan. Tungkol sa inyong ‘makatuwirang’ suweldo, dapat ko ba itong bawasan?”

Tumango si Elisse sa sarili habang pinipilit panatilihin ang propesyonalismo. “Tulad ng sabi, makatuwiran ang suweldo, ngunit kung madadagdagan ang aking mga tungkulin, marahil dapat ring pag-isipan ang pagtaas nito. Lalo na kung kailangan kong maghain ng camomile tea sa inyo tuwing naiinis kayo.”

Ngumiti siya nang bahagya, alam niyang pansamantalang mananahimik siya. Ang bawat boss ay napapaalis sa kanilang sariling salita kapag binanggit mo ang pagtaas ng suweldo. Ngunit sa kabila ng kanyang tapang, isang bahagi niya ay nag-iisip nang seryoso: baka mas mainam na hilingin na lang niyang ibalik ang trabaho sa dating naka assigned dito , dahil sa pakiramdam niya, maaaring maging fired siya ng kanyang bagong boss ngayong araw pa lamang.

“Hindi ko alam kung karapat-dapat ka pa sa kahit makatuwirang suweldo,” galit na wika ni Sir Matteo sa kabilang linya, “dahil tila wala ka namang gaanong ginagawa at may oras ka pa para magpanggap-panggap, at heto, humihingi ka pa ng pagtaas? Tungkol naman sa tsaa ng kamomila, baka kailangan mo pang gawin ang higit pa kaysa doon para ako’y maaliw.”

Tumango si Elisse sa sarili, pinipilit mapanatili ang kanyang propesyonalismo. “Marami akong dapat gawin, Sir, ngunit tungkulin kong sagutin ang inyong mga tanong, bilang aking boss. Sa totoo lang, kayo pa ang pumipigil sa akin na gawin ang aking trabaho! At huwag kayong mag-alala, sanay na akong humarap sa inyong maingay at mainit na ugali.”

“Maghanda ka sa aking pagbalik, Elisse!” binitawan ni Sir Matteo sa isang banta at bigla niyang pinutol ang linya.

Dumampi ang tensyon sa dibdib ni Elisse. Aba, mukhang lalo pa niyang nainis ang lalaking ito. Paanong tila may kasamang aliw ang ideya ni Sir Matteo?