Chapter 1

Hindi niya na maalala kung paano sila napunta sa puntong iyon—kung sino ang unang lumapit, kung sino ang unang humawak. Ang alam niya lang, hindi siya umatras.

Sa loob ng silid, mas tahimik, mas mabagal ang bawat halik, parang huminto ang mundo sa pagitan nilang dalawa. Saglit nitong pinakawalan ang mga labi niya. Nararamdaman niya ang titig nito sa kanya—mabigat, matagal, at parang sinusukat ang bawat paghinga niya.

“Last chance,” mahina nitong sabi, halos dumikit ang boses sa tenga niya. “You can still walk away.”

Napapikit si Luna sandali, pilit hinahanap ang natitirang rason para umatras. Ito na ang punto na pwede pa siyang bumalik, pwede pa niyang piliin ang tama.

Pero pagod na siya—pagod na siyang masaktan, pagod na siyang maging maayos sa mundong paulit-ulit siyang binabasag.

“I won’t,” bulong niya.

At sa sandaling iyon, tuluyan nang nawala ang pagitan sa kanila.

Dahan-dahan siyang hinalikan ni Adrian, parang binibigyan pa rin siya ng oras na magbago ang isip. Ngunit nang hindi siya kumilos palayo, mas nilaliman pa nito ang paghalik.

Napasinghap siya nang maramdaman ang init ng kamay nito sa bewang niya, ang paraan ng paghila nito sa kanya na parang alam na nito na hindi na siya tatanggi.

“Look at me,” utos nito nang muli nitong pakawalan ang mga labi niya.

Napatingin siya, at sa mga mata nito, wala siyang nakitang pag-aalinlangan—kundi isang tahimik na pagnanasa na lalo lang nagpalakas ng kaba sa dibdib niya.

“Don’t regret this,” dagdag nito. Ngunit hindi siya sumagot. Sa halip, ay muli niyang inabot ang mga labi nito.

At doon tuluyan na siyang nawalan ng kontrol sa sarili.

Sa bawat paghalik nito, sa bawat marahang haplos, unti-unting nawawala ang sakit na pilit niyang tinatakasan. Ang galit. Ang hiya. Ang lahat ng iniwan ni Mark sa kanya.

Ipinulupot niya ang mga braso sa malapad nitong balikat, na parang doon niya hinahanap ang sagot sa lahat ng tanong na hindi niya masagot.

“Adrian…” mahina niyang sambit, halos hindi niya namalayan na nasabi niya iyon. Saglit itong tumigil, sapat para maramdaman niya ang bigat ng sandali.

“Say my name again,” bulong nito, mas mababa, mas mabigat.

Napalunok siya, ngunit hindi siya umatras.

“Adrian…” ulit niya, mas malinaw na ngayon.

At sa sandaling iyon, tila may kung anong tuluyang naputol sa pagitan ng tama at mali. Hanggang sa tumilapon ang kani-kanilang mga saplot sa kabuuan ng silid.

Hindi na siya nag-isip. Hindi na siya nagtanong. Hinayaan niya ang sarili na madala sa init ng gabing iyon—sa paraan ng paggalaw nito sa ibabaw niya, sa paraan ng paghawak nito na hindi marahas pero hindi rin mahina, sa paraan ng pag-angkin nito na parang siya lang ang naroon sa mundong iyon.

“You’re shaking,” mahinang sabi ni Adrian, napansin ang bahagyang panginginig niya.

“I’m fine,” sagot niya agad, kahit alam niyang hindi iyon totoo.

Bahagyang ngumiti ang lalaki, halos hindi niya nakita pero naramdaman niya.

“You don’t have to lie,” bulong nito.

Sa gabing iyon, hindi siya si Luna na iniwan. Hindi siya si Luna na niloko. Hindi siya si Luna na nagtiis ng apat na taon.

Sa gabing iyon, siya ay isang babaeng piniling kalimutan ang sakit—kahit panandalian lang. Isang gabi na walang pangalan. Walang bukas. Walang pangako.

Kinabukasan, nagising si Luna sa isang silid na hindi kanya.

Dahan-dahan siyang napadilat, agad nasilaw sa liwanag na tumatagos mula sa bintana. Ilang segundo siyang nakatitig lang sa kisame bago unti-unting bumalik ang alaala ng nakaraang gabi—ang bar, ang lalaki, ang pangalan nito.

Si Adrian.

Nanlaki ang mata niya at mabilis siyang napaupo, hinila ang kumot para takpan ang sarili.

“What did I just do…” mahina niyang bulong.

Napalingon siya sa gilid ng kama—at nandoon ito, mahimbing ang tulog, parang walang kahit anong iniisip.

Mas lalo siyang kinabahan.

Dahan-dahan siyang bumaba ng kama at pinulot ang mga damit niya.

“Okay lang ‘to,” bulong niya habang nagbibihis. “One night lang. Tapos na.”

Ngunit bago pa siya tuluyang makalapit sa pinto—

“Leaving already?”

Nanigas siya.

Dahan-dahan siyang napalingon. Gising na si Adrian, nakatingin sa kanya, at kahit bagong gising, hindi nabawasan ang presensya nito.

“I have work,” sagot niya, pilit itinutuwid ang malapit ng magkandabuhol-buhol niyang pagsasalita.

“You don’t even want to stay?” kalmadong tanong nito.

“No,” mabilis niyang sagot. “Hindi na kailangan.”

Bahagyang ngumiti ang lalaki. “You’re avoiding me.”

“I’m not,” depensa niya.

“Then why are you running?” diretsong tanong nito.

Napahigpit ang hawak niya sa bag.

“Because this was a mistake,” sagot niya.

Natahimik si Adrian sandali. “A mistake?” ulit nito sa mababang boses.

Tumango si Luna. “We agreed. Just tonight. Walang bukas.”

Ilang segundo siyang tinitigan ng lalaki bago ito bahagyang tumango. “Your rules,” sagot nito.

“Good,” sabi ni Luna, pilit ngumiti. “Let’s keep it that way.”

At hindi na siya lumingon pa.

Paglabas niya ng hotel, saka lang siya nakahinga nang maayos. Ngunit hindi iyon kapayapaan—kundi isang kakaibang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag.

At pilit niyang kinumbinsi ang sarili na tapos na ang lahat.