Prolugue

Marahang binuksan ni Luna ang pinto habang humihikab. Hindi planado ang pag-uwi niya nang maaga—gusto pa sana niyang magpalipas ng oras sa trabaho para iwasan ang katahimikan ng condo nila ni Mark, pero dahil sa biglaang ulan at kanseladong meeting, napilitan siyang umuwi.

She’s really tired like hell!

“Mark?” tawag niya habang inaalis ang sapatos, ngunit walang sumagot.

Napakunot ang noo niya. Tahimik ang buong unit—na nagbigay ng munting kaba sa kaniyang dibdib.

“Mark, andito na ako,” dagdag niya, pero lalo lang lumalim ang katahimikan.

Hanggang sa may narinig siya. Isang mahinang ungol. Isang halakhak na hindi pamilyar sa kaniyang pandinig.

Nanlamig ang buong katawan niya.

“Mark…?” mas mahina na ngayon ang boses niya habang papalapit sa kwarto.

Dahan-dahan niyang itinulak ang pinto—at lantaran niyang nakita ang dalawang bulto sa ibabaw ng kaniyang kama.

Si Mark, na walang saplot, at nakaibabaw sa babaeng ngayon lamang niya nakita.

“Luna—” gulat na sabi ni Mark habang nagmamadaling bumangon. Ang kasama nitong babae ay hindi magkamayaw sa pagtakip ng kumot sa hubad nitong katawan.

Hindi agad nakagalaw si Luna. Nakatayo lang siya sa pintuan, nakatitig sa lalaking pinanghawakan niya sa loob ng apat na taon...

“Mali ang iniisip mo,” mabilis na bwelta ni Mark habang nagmamadaling magbihis.

Pagak na natawa si Luna—isang tunog na kahit siya, hindi niya nakilala.

“Talaga?” nanginginig niyang sagot. “Kasi mukhang malinaw naman sa’kin ang nakikita ko.”

“Please, makinig ka—”

“Don’t,” putol niya, itinaas ang kamay sa harapan nito. “Huwag kang lalapit.”

“Luna, nagkamali lang ako. It didn’t mean anything.”

Napailing siya, pilit pinipigilan ang luha. “Mas okay ba ‘yon? Na wala lang sa’yo?”

Tahimik si Mark, at iyon ang pinakamasakit.

“Four years, Mark…” mahina niyang sabi. “Apat na taon… tapos ‘wala lang’?”

“Hindi mo kasi ako naiintindihan,” sagot nito, bahagyang napataas ang boses. “You’ve been distant—lagi kang pagod, lagi kang wala—”

“Ah,” natawa siya ulit, mas mapait. “Kasalanan ko pa?”

“Hindi ko sinasabi na—”

“Pero ‘yon ang ibig mong sabihin!” pagputol niya sa sinasabi nito.

Huminga siya nang malalim, pero hindi iyon naging sapat para pigilan ang sakit na nararamdaman niya.

“Alam mo kung ano ang mas nakakatawa?” dagdag niya. “Pinaplano ko na yung kasal natin.”

Napatingin si Mark sa kanya, pero wala na siyang pakialam.

“Pinipilit kong paniwalaan na kahit pagod ako, kahit nawawala na ako… okay lang. Kasi ikaw ‘yan.”

Saglit siyang napahinto, saka dahan-dahang tumango. “Pero mukhang ako lang pala ang naniniwala.”

“Luna…” mahinang sambit ni Mark

That's it! Hindi na kayang titigan ni Luna ang pagmumukha ng lalaking nanloko sa kaniya.

Tinalikuran niya ito. There’s no point of arguing with him.

“Where are you going?” natatarantang tanong nito.

Huminto siya saglit, pero hindi lumingon. “Kahit saan,” sagot niya. “Basta hindi dito.”

“Luna, please—pag-usapan natin ‘to—”

“Wala na tayong pag-uusapan,” putol niya, at tuluyan na siyang lumabas ng kwarto.

How funny. It's her place. Pero siya talaga itong aalis.

Sa labas, bumubuhos ang ulan, at doon siya tuluyang bumigay. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagwala. Pero habang naglalakad siya nang walang direksyon, pakiramdam niya unti-unting may napuputol sa loob niya.

“Ayoko na,” bulong niya sa sarili, nanginginig ang boses. “Kahit isang gabi lang… ayoko na maramdaman ‘to.”

Hindi niya alam kung saan siya pupunta hanggang sa mapadpad siya sa isang bar—isang lugar na hindi niya naman talaga pinupuntahan.

Umupo siya sa sulok, agad nag-order.

“Another one,” sabi niya sa bartender matapos ubusin ang unang baso.

Tiningnan siya nito. “Sigurado ka, miss?”

Hindi napigilang magtaas ni Luna ng kilay. “Mukha ba akong manloloko? Hindi ako manloloko! Siya ang nanloko sa akin!”

Tuloy ay napakamot ang bartender sa ulo nito.

“Siraulo ‘yon! Buti na lang hindi pa kami kasal!”

“A-Ah, sige. Bibigyan pa kita ng isa,” sambit ng bartender na mukhang naguguluhan na sa kaniya.

“Make it strong.” Sunod-sunod ang inom niya, parang sinusubukang lunurin ang sakit na ayaw siyang pakawalan.

“Hindi ka mukhang sanay dito,” biglang sabi ng isang boses sa tabi niya.

Napatingin siya. Isang lalaki ang nakaupo roon—kalmado, maayos ang pananamit na mukhang galing pa sa business meeting, at may presensyang hindi niya maipaliwanag.

She arched her brow. “At ikaw? Mukha ka bang sanay?”

Bahagyang ngumiti ang lalaki. “I come here when I need to forget.”

Napatawa si Luna nang mahina. “Same.”

“I’m Adrian,” sabi nito.

“Luna,” sagot niya.

Tahimik sila sandali, iyong hindi awkward—parang parehong pagod lang.

“Bad breakup?” diretsong tanong nito.

Napatawa siya nang mapait. “Engaged ako,” sagot niya.

Saglit na natahimik ang lalaki bago sumagot.

“Was.”

Napatingin siya dito, saka dahan-dahang tumango. “Was,” ulit niya sa mahinang boses.

“Then don’t think about it tonight,” sabi ni Adrian, mababa ang boses. “Just forget.”

Napalunok si Luna. Delikado ang alok na iyon, at alam niya iyon.

Hindi siya ganitong klase ng tao. Hindi siya yung basta-basta papasok sa ganito. Pero pagod na siya—pagod na siyang maging tama, pagod na siyang masaktan.

“Just tonight,” sabi niya sa wakas. “Walang bukas.”

Tinitigan siya ni Adrian. “Sigurado ka?” tanong nito. “Kasi hindi ako sanay sa kalahati lang.”

Napakurap siya, bahagyang natawa. “Don’t worry,” sagot niya. “Kaya kong panindigan.”

“Alright,” sagot nito, bahagyang ngumiti. “Your rules.”