Todos los capítulos de One Night, Forever Mine: Capítulo 1 - Capítulo 10

Hindi niya na maalala kung paano sila napunta sa puntong iyon—kung sino ang unang lumapit, kung sino ang unang humawak. Ang alam niya lang, hindi siya umatras. Sa loob ng silid, mas tahimik, mas mabagal ang bawat halik, parang huminto ang mundo sa pagitan nilang dalawa. Saglit nitong pinakawalan ang mga labi niya. Nararamdaman niya ang titig nito sa kanya—mabigat, matagal, at parang sinusukat ang bawat paghinga niya. “Last chance,” mahina nitong sabi, halos dumikit ang boses sa tenga niya. “You can still walk away.” Napapikit si Luna sandali, pilit hinahanap ang natitirang rason para umatras. Ito na ang punto na pwede pa siyang bumalik, pwede pa niyang piliin ang tama. Pero pagod na siya—pagod na siyang masaktan, pagod na siyang maging maayos sa mundong paulit-ulit siyang binabasag. “I won’t,” bulong niya.At sa sandaling iyon, tuluyan nang nawala ang pagitan sa kanila.Dahan-dahan siyang hinalikan ni Adrian, parang binibigyan pa rin siya ng oras na magbago ang isip. Ngunit nang

Hindi mapakali si Luna buong araw matapos ang nangyari sa conference room. Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang boses ni Adrian—“You work for me.” Parang may ibang ibig sabihin ang simpleng linyang iyon, at iyon ang mas lalong nagpapagulo sa kanya. “Focus,” mahina niyang sabi sa sarili habang nakatitig sa laptop. “Trabaho lang ‘to. Wala nang iba.” Ngunit kahit anong pilit niyang mag-concentrate, hindi niya maalis ang bigat sa dibdib niya. “Luna, okay ka lang?” tanong ng katrabaho niya nang mapansin ang pananahimik niya. “Yeah,” sagot niya agad at pilit ngumiti. “Medyo pagod lang.” “Understandable,” sagot nito. “Grabe yung bagong CEO, no Nakaka-intimidate.” Bahagya siyang napangiti. “You have no idea,” bulong niya sa sarili.Hindi pa siya nakakabawi nang biglang tumunog ang telepono sa desk niya. “Ms. Reyes,” boses ng receptionist. “The CEO wants to see you.” Nanlamig ang kamay niya. “Now?” tanong niya.“Yes. Sa office niya.” Ilang segundo siyang natahimik bago sumagot.

Hindi naging madali para kay Luna ang sumunod na mga araw. Kahit anong pilit niyang ituon ang sarili sa trabaho, ramdam niya ang bigat ng presensya ni Adrian—parang bawat galaw niya, bawat salita niya, may nakamasid. “Luna, may naghahanap sa’yo,” tawag ng katrabaho niya isang hapon habang nakatutok siya sa laptop. Napakunot ang noo niya at tumingin dito. “Visitor?” tanong niya. “Oo, nasa lobby. Hindi ko kilala, pero mukhang importante,” sagot nito. Wala naman siyang inaasahang bisita, pero napilitan siyang bumaba. Pagdating niya sa lobby, agad niyang nakita ang lalaking naghihintay—maayos ang suot, may kumpiyansa ang tindig, at halatang sanay makihalubilo. Nang mapansin siya nito, ngumiti agad ito. “Luna Reyes?” tanong nito. “Yes?” sagot niya, medyo naguguluhan. “I’m Daniel Cruz. We met during the presentation last month—partner company?” Saglit siyang napaisip bago niya naalala. “Right… Daniel,” sabi niya, bahagyang ngumiti. “Sorry, I didn’t expect—” “It’s fine,” putol ni

Hindi agad nakabalik si Luna sa desk niya matapos ang nangyari. Pagkalabas niya sa opisina ni Adrian, diretso siyang pumasok sa restroom at doon siya humawak sa gilid ng lababo, nakayuko habang pilit pinapantay ang paghinga niya. Pakiramdam niya parang may humahabol sa kanya—hindi tao, kundi ang sarili niyang emosyon na hindi niya mapigilan. “Ano bang ginagawa mo…” bulong niya sa sarili at mariing napapikit. “You’re better than this.” Ngunit kahit ilang beses niyang ulitin iyon, hindi mawala sa isip niya ang paraan ng paglapit ni Adrian, ang tono ng boses nito, at ang katotohanang hindi siya umatras agad.Kinabukasan, mas maaga siyang pumasok kaysa sa dati. Tahimik pa ang opisina, at iyon ang gusto niya—walang distraction, walang magpapaalala sa kanya ng lahat. Umupo siya at agad nagtrabaho, halos hindi na tumingala. Gusto niyang mapagod, para wala siyang oras mag-isip. “Ang aga mo ah,” bati ng katrabaho niya nang dumating ito. “May hinahabol ka ba?” Napangiti si Luna nang pilit.

Hindi inaasahan ni Luna na ang simpleng paglabas niya para kumuha ng kape ang magbabalik sa isang bagay na pilit niyang tinakasan. Pagkabukas pa lang ng pinto ng lobby, napahinto na siya—parang may kung anong bumigat sa hangin. At nang marinig niya ang boses na matagal na niyang hindi naririnig, tuluyan siyang nanigas.“Luna.”Dahan-dahan siyang napalingon, at sa isang iglap, bumalik ang lahat—ang sakit, ang galit, at ang mga alaala na pilit niyang nilibing. Nakatayo si Mark ilang hakbang lang ang layo sa kanya. Mas pagod ang itsura nito, mas seryoso ang mga mata, pero hindi nawala ang presensya nito na minsan niyang pinanghawakan.“Hi,” sabi nito sa mahinang boses, parang hindi sigurado kung paano magsisimula.Hindi agad nakasagot si Luna. Nakatingin lang siya rito, pilit pinipigilan ang sarili na hindi mag-react.“Ano’ng ginagawa mo rito?” malamig niyang tanong sa lalaki.Bahagyang ngumiti si Mark, pero halatang pilit. “I’ve been trying to see you,” sagot nito. “Hindi ka madaling