Chapter 2

Hindi naging madali ang umaga para kay Luna. Halos wala siyang tulog, at kahit ilang beses niyang sinubukang kumbinsihin ang sarili na tapos na ang lahat, paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip niya ang nangyari kagabi—ang bar, ang alak, at ang lalaking pinili niyang hindi na sana makita ulit.

“You’re fine,” mahina niyang bulong sa sarili habang nakatingin sa salamin, inaayos ang buhok niya. “One night lang ‘yon. Move on.”

Ngunit kahit anong pilit niyang maging kalmado, may kung anong hindi mapakali sa loob niya.

Pagdating niya sa opisina, sinalubong siya ng ingay ng mga katrabaho niya na tila may inaabangan.

“Good morning, Luna,” bati ng isa habang naglalakad siya papasok.

“Ang aga mo ah.”

“May kailangan lang tapusin,” sagot niya at pilit ngumiti.

“Alam mo ba?” dagdag nito at bahagyang bumaba ang boses. “Darating daw ngayon yung bagong CEO.”

Napahinto si Luna. “CEO?”

“Oo,” sagot nito, halatang excited. “Biglaan daw. Hindi pa nga kilala ng karamihan eh, pero sabi nila, sobrang galing at… intimidating.”

Napalunok si Luna kahit hindi niya alam kung bakit.

“May meeting daw mamaya. Required lahat,” dagdag pa ng katrabaho niya.

Tumango lang siya. “Okay.”

Ngunit habang lumilipas ang oras, lalong lumalakas ang kaba niya—isang kaba na wala namang malinaw na dahilan.

Hanggang sa dumating ang oras ng meeting. Punong-puno ang conference room ng mga empleyado, at halos lahat ay nag-uusap tungkol sa bagong CEO.

Tahimik lang si Luna sa gilid, hawak ang notebook niya, pilit inuuna ang trabaho kaysa sa kung anong nararamdaman niya.

“Excited ka?” bulong ng katabi niya.

“Not really,” maikli niyang sagot. Ngunit bago pa siya makapag-isip pa ay bumukas na ang pinto.

At sa isang iglap, parang huminto ang mundo niya.

Pumasok ang isang lalaki—matangkad, mestizo, at may presensyang agad pumuno sa buong silid. Nanlaki ang mata ni Luna habang nakatitig dito.

“Impossible…” mahina niyang bulong. Siya iyon. Walang duda.

Si Adrian.

“Good morning,” sabi nito, malamig ngunit malinaw ang boses, sapat para patahimikin ang buong opisina. “I’ll keep this short. I’m Adrian Vale. From today onwards, I’ll be taking over as CEO.”

Parang nawalan ng hangin si Luna. CEO? Siya? Ang lalaking kasama niya kagabi… ang lalaking akala niya ay isang estranghero lang… siya pala ang pinakamakapangyarihang tao sa kompanyang pinagtatrabahuhan niya.

Habang nagpapatuloy ang meeting, wala nang narinig si Luna. Nakatingin lang siya kay Adrian, pilit pinoproseso ang lahat.

Ngunit parang naramdaman nito ang tingin niya, dahil sa kalagitnaan ng meeting—

“Ms. Reyes,” tawag nito.

Napapitlag si Luna at agad na napatingin sa kanya. Lahat ng mata sa kwarto ay napunta sa kanya.

“Y-Yes, Sir?” sagot niya, pilit kinakalma ang boses kahit ramdam niya ang kaba.

“Your report,” sabi ni Adrian. “You submitted it last week, correct?”

Napalunok siya. “Yes, Sir.”

“Good,” sagot nito. “I want you to walk us through it.”

Nanlaki ang mata ni Luna. “Right now?”

“Is there a problem?” balik nito, bahagyang tinaas ang kilay.

“N-No, Sir,” mabilis niyang sagot. “I’ll do it.”

Tumayo siya at naglakad papunta sa harap, pilit kinokontrol ang sarili. Sa bawat hakbang niya, ramdam niya ang bigat ng mga tingin ng mga tao—at higit sa lahat, ang presensya ni Adrian.

“Start,” utos nito.

Huminga siya nang malalim at nagsimulang magsalita. Sa bawat salita, pilit niyang tinatanggal sa isip ang nangyari kagabi. Focus, ulit niya sa sarili. Trabaho lang ‘to.

Ngunit sa bawat pagkakataon na mapapatingin siya kay Adrian, parang bumabalik ang lahat—ang boses nito, ang titig nito, ang gabing pilit niyang kinakalimutan.

“Enough.”

Napahinto siya at napatingin kay Adrian. Nanikip ang dibdib niya, mukhang nagkamali yata siya.

Ngunit sa halip na punahin ay bahagyang tumango ang lalaki.

“It’s good,” sabi nito. “Improve the data projections, but overall—acceptable.”

Napakurap si Luna. “Thank you, Sir,” sagot niya, halos hindi makapaniwala.

“Sit down,” dagdag nito.

Bumalik siya sa upuan, ramdam pa rin ang bilis ng tibok ng puso niya.

Matapos ang meeting, isa-isa nang lumabas ang mga tao.

“Grabe, ang gwapo ng CEO,” bulong ng isa.

“Oo nga, pero nakakatakot,” sagot ng isa pa.

Tahimik lang si Luna. Hindi niya alam kung anong mas matimbang—ang shock o ang katotohanang boss niya ang lalaking umangkin sa kaniya kagabi.

“Ms. Reyes.”

Nanigas siya mula sa kinatatayuan. Dahan-dahan siyang napalingon. Nakatayo si Adrian sa likod niya.

At mag-isa na lang sila sa loob ng conference room.

“Yes, Sir?” aniya.

Lumapit ito. Isang hakbang. Dalawa. Hanggang sa huminto ito sa harap niya—maliit na maliit ang distansya sa pagitan nila.

“So,” mababa nitong sabi, nakatingin diretso sa kanya, “walang bukas, huh?”

Nanlaki ang mata ni Luna. “Sir, I—” sisimulan sana niya, pero agad siyang napahinto.

“Relax,” putol nito, bahagyang ngumiti. “I’m not here to embarrass you.”

Napahigpit ang hawak niya sa notebook. “Then what do you want?” tanong niya, hindi na maitago ang tensyon sa boses niya.

Saglit siyang tinitigan ni Adrian, matagal, parang sinusukat ang reaksyon niya.

“At first, I was willing to forget,” sabi nito.

.Napalunok si Luna.

“But now…” dagdag nito sa mas mababang boses, “that might be a problem.”

“Why?” halos pabulong niyang tanong.

Bahagyang yumuko si Adrian, inilapit ang mukha sa kanya, sapat para maramdaman niya ang init ng hininga nito. “Because,” mabagal nitong sabi, “you work for me.”