Chapter 2

Isang buwan.

Iyon na lamang ang natitirang panahon bago tuluyang makalaya si Grace Miller. Ngunit sa loob ng selda, tila walang katapusan ang bawat araw.

Hindi niya nakita ang huling sandali ng kaniyang lola. Hindi niya nahawakan ang kamay nito sa oras ng kamatayan. At hindi niya man lang naibigay ang huling yakap na matagal niyang ipinangako.Ang tanging naiwan sa kaniya ay isang jade pendant at isang tanong na hindi na niya kailanman masasagot.

Bakit siya tinawag na kaniyang lola na Mia?

“Grace, may bisita ka.”

Napatingala siya nang marinig ang tawag ng isang prison officer. Mabilis siyang tumayo. Sa loob ng ilang segundo, may munting pag-asa na muling sumibol sa kaniyang dibdib.

Si Ethan kaya?

Marahil ay dumating ito upang sabihin na nagsisisi ito. Marahil ay gusto nitong samahan siya sa kaniyang pagluluksa. Ngunit nang makarating siya sa visiting area, ibang tao ang nakita niya. Isang abogado mula sa Carter Group.

“Mrs. Carter,” magalang nitong bati.

“Nasaan si Ethan?”

Bahagyang nag-alangan ang lalaki.

“Mr. Carter asked me to deliver these documents.”

Iniabot nito ang isang folder.

Pagbukas ni Grace, nakita niya ang mga papeles na may kinalaman sa mga gastusin sa hospital ng kaniyang lola.

“Bakit niya ipinadala ang mga ito?”

“Gusto niyang malaman ninyo na nabayaran na ng Carter family ang lahat ng medical expenses.”

Napatingin si Grace sa mga dokumento. Sa loob ng maraming taon, ito ang ginamit ni Ethan upang ipaalala sa kaniya kung bakit siya pumayag na maging asawa nito.

Ang pagpapagamot sa kaniyang lola. Ang utang na loob na hindi niya raw kailanman mababayaran.

“May iba pa ba?” tanong niya.

Umiling ang abogado.

“Wala na po.”

“Hindi man lang siya dumating?”

Walang naisagot ang lalaki. Dahan-dahang isinara ni Grace ang folder.

“Then tell him thank you.”

“Mrs. Carter?”

“Sabihin mong nagpapasalamat ako sa lahat ng tulong ng pamilya Carter. At kapag nakalaya ako, babayaran ko ang lahat ng gastusin na maaari kong bayaran.”

Nagulat ang abogado.

“Pero hindi po iyon hinihingi ni Mr. Carter.”

“Hindi mahalaga kung ano ang hinihingi niya. Gusto kong wala na akong utang sa kaniya.”

Tumayo siya at ibinalik ang folder.

“May isa pa akong pakiusap. Sa susunod, huwag na siyang magpadala ng kahit ano para sa akin.”

Pagbalik niya sa selda, inilabas niya ang jade pendant na nakatago sa ilalim ng kaniyang damit. Pinagmasdan niya ang makinis na ibabaw nito. Sa ilalim ng mahinang liwanag, may napansin siyang maliit na marka sa likuran. Isang kakaibang simbolo na binubuo ng dalawang magkadikit na linya at isang bilog. Hindi niya iyon maintindihan. Ngunit nang haplusin niya ang marka, biglang bumalik sa kaniyang alaala ang isang lumang litrato na minsan niyang nakita sa bahay ng kaniyang lola. May kaparehong simbolo sa kuwintas ng isang babaeng hindi niya kilala.

Sino ang babaeng iyon? At bakit may kaparehong marka ang pendant na iniwan ng kaniyang lola? Itinago niya muli ang alahas. Hindi niya alam kung ano ang kahulugan nito. Pero may kutob siyang hindi ordinaryong bagay ang hawak niya.

Dumating din ang araw ng kaniyang paglaya.

Maagang nagising si Grace at tahimik na inayos ang iilang gamit na mayroon siya. Hindi siya maraming dalang damit. Karamihan sa mga bagay na dating mahalaga sa kaniya ay matagal nang naiwan sa nakaraan.

Sa tarangkahan ng correctional facility, huminto siya sandali.

Isang taon. Isang buong taon siyang nawalan ng kalayaan dahil sa kasong hindi niya ginawa. At kahit tapos na ang kaniyang sentensiya, hindi pa rin nawawala ang sakit ng pagkakanulo.

Paglabas niya, awtomatiko niyang hinanap ang pamilyar na itim na sasakyan ni Ethan.

Wala. Walang bulaklak. Walang tawag. Walang taong naghihintay sa kaniya.

Napangiti siya nang mapait.

“Ano pa ba ang inaasahan mo, Grace?”

Pinunasan niya ang mga luha bago sumakay ng taxi. Hindi na siya maghihintay. Hindi na siya magmamakaawa. At higit sa lahat, hindi na niya hahayaang ang kawalan ng pagmamahal ni Ethan ang magdikta sa halaga niya bilang isang babae.

Pagdating niya sa Mansion, tahimik ang buong bahay. Iyon ang tahanang pinagsaluhan nila ni Ethan sa loob ng tatlong taon ng kanilang kasal.

Ngunit sa kabila ng magagandang kasangkapan at mamahaling dekorasyon, hindi niya kailanman naramdamang tunay siyang kabilang doon.

Inilapag niya ang kaniyang maliit na bag sa tabi ng sofa. Maya-maya, bumukas ang p***o. Pumasok si Ethan, hawak ang kaniyang coat at cellphone. Natigilan siya nang makita si Grace.

“You're home.”

Dalawang simpleng salita.

Walang tanong kung kumusta siya. Walang paghingi ng tawad. Walang kahit anong bakas ng pagsisisi.

“I'm home,” sagot ni Grace.

Inilapag ni Ethan ang kaniyang coat.

“Good. I have a lot of work to catch up on, so don't make things difficult tonight.”

Dati, sapat na ang ilang salitang iyon upang maghanap si Grace ng paraan para mapalapit sa kaniya. Ngayon, pagod na lamang ang naramdaman niya.

“Ethan, we need to talk.”

“About what?”

“About our marriage.”

Bahagyang kumunot ang noo nito.

“What about it?”

Huminga nang malalim si Grace.

“I want an annulment.”

Natahimik ang buong silid. Pagkatapos, natawa si Ethan. Hindi malakas. Hindi rin masaya. Para bang nakarinig lamang siya ng isang nakakatawang biro.

“Annulment? Is that what you wanted to talk about?”

“Yes.”

“Grace, you've been out of prison for less than a day. Don't tell me you're already looking for a new way to create drama.”

Hindi siya sumagot agad. Dati, masakit para sa kaniya ang marinig na tinatawag siyang madrama ni Ethan.

Ngayon, hindi na.

“Hindi ako nagbibiro.”

Lumapit ang lalaki at tumingin sa kaniya.

“Why?”

Napatingin siya sa mga mata nito. Doon niya nakita ang tunay na problema. Hindi nito maintindihan kung bakit gusto niyang umalis. Dahil para kay Ethan, wala naman siyang dahilan para magreklamo. May bahay siya. May pera. May apelyidong Carter. Ano pa ba ang kailangan niya?

“Because I'm tired,” sagot ni Grace.

“Tired of what?”

“Tired of begging you to love me.”

Nawala ang ngiti sa mukha ni Ethan. Saglit siyang tinitigan nito bago malamig na sumagot.

“Then stop begging. I never asked you to.”

Napapikit si Grace. Masakit. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi niya hahayaang makita ni Ethan kung gaano siya nasaktan.

“Tama ka,” sabi niya. “Hindi mo ako pinilit na mahalin ka. Ako ang nagpasya. At ako rin ang magpapasya kung kailan ako titigil.”

Kumuha siya ng folder mula sa kaniyang bag at inilapag iyon sa mesa.

Annulment papers.

Hindi pa iyon pinal at nangangailangan pa ng mga susunod na legal na hakbang, ngunit malinaw na ang kaniyang desisyon.

Tiningnan iyon ni Ethan.

Pagkatapos, muli siyang tumingin kay Grace.

“You're serious?”

“For the first time in years, yes.”

Kinuha ni Ethan ang susi ng kaniyang sasakyan.

“Fine. If that's what you want, do whatever you want.”

Lumakad siya patungo sa p***o.

“Ethan.”

Huminto siya.

“Wala ka bang sasabihin?”

Dahan-dahan siyang lumingon.

“What do you want me to say?”

Hindi nakasagot si Grace. Ano nga ba ang gusto niyang marinig? Na mahal siya nito? Na ayaw nitong mawala siya? Na pinagsisisihan nito ang lahat ng sakit na idinulot nito? Ngunit bago pa siya makapagsalita, tumunog ang cellphone ni Ethan.

Sophia White.

Agad nitong sinagot ang tawag.

“What's wrong, Sophia?”

Nagbago ang tono ng kaniyang boses. Naging malumanay. Nag-aalala.

Eksaktong tono na matagal nang hinihintay ni Grace na marinig mula sa kaniya.

“I'll be there soon. Don't worry.”

Ibinaba ni Ethan ang tawag at kinuha ang kaniyang coat.

“Something happened to Sophia. I have to go.”

Tumango si Grace.

“Go.”

Natigilan ang lalaki sa kawalan ng pagtutol niya. Karaniwan, magtatanong si Grace kung kailan ito babalik. Minsan, susubukan pa niyang pigilan ito. Ngunit ngayon, nakatayo lamang siya sa tabi ng mesa.

“That's it?” tanong ni Ethan.

“What else do you want me to say?”

Tinitigan siya nito nang ilang segundo pagkatapos ay umalis. Nang tuluyang sumara ang p***o, dahan-dahang naupo si Grace. Wala siyang naramdamang kagustuhang habulin ang asawa. Wala ring pagnanais na tawagan ito. Sa halip, inilabas niya ang jade pendant at inilagay iyon sa tabi ng annulment papers.

“Lola,” bulong niya, “hindi ko na hahayaang maubos ako para sa isang taong hindi naman ako pinipili.”

Tumingin siya sa dokumento. Sa unang pagkakataon, hindi na siya natakot sa posibilidad ng buhay na wala si Ethan.

Dahil ang totoo, matagal na siyang nag-iisa kahit asawa niya ito. At ngayong handa na siyang umalis, may isang tanong na lamang siyang gustong masagot.  Ang huling binanggit ng kanyang Lola bago ito mamatay.

Hindi pa niya alam ang sagot. Ngunit sisimulan na niyang hanapin ang katotohanan.

At kung may sinumang nagtago nito sa kaniya, handa siyang harapin ang taong iyon—kahit ang kapalit ay tuluyan niyang mawala ang lahat ng pinaniniwalaan niya tungkol sa sarili niyang buhay.