Chapter 7

NAGING isang normal na araw ang nangyari kinabukasan. Trabaho, kwentuhan kasama ang aking mga katrabaho habang nagtatawanan. Tinanong ako ng mga ito kung magaling na ba ako ng paulit-ulit at puno ng pag-aalala. Napangiti na lang ako. Kahit papano ay may mga tao pa ring concern sa akin kaya lang habang kumakain kami ng tanghalian sa cafeteria ay bigla na lang akong tinanong ni Astrid bigla.

“Uy, diba kahapon ang anniversary niyo ni Philip?” tanong niya sa akin nang mapagtanto nito kung anong petsa na ngayon at hindi ko inaasahan na matatandaan niya pala kung kailan ang anniversary namin ni Philip.

Napabuntong hininga na lang ako pagkalipas ng ilang sandali at hindi umumik. Sumubo muna ako ng pagkain bago pa ako mawalan ng gana. Hindi naman sa na-offend ako dahil sa pagtatanong niya sa akin kundi dahil naalala ko na naman ang ginawa niya sa akin.

Napansin naman kaagad nila na medyo off ang naging reaksyon ko kaya nag-aalala ang mga itong tumingin sa akin. “Okay ka lang ba? May nangyari ba? Sabihin mo sa amin, huwag kang mahiyang magkwento.” sabi ni Astrid ulit sa akin.

“Oo nga naman Freya. Para namang hindi tayo magkakaibigan.” segunda naman ni Sharmaine.

Ibinaba ko ang tinidor at uminom ng tubig. Paano ko ba sasabihin sa kanila? Paano ko ba uumpisahan ang pagkwekwento sa nangyari? “Well, ano kasi…” napalunok ako. Siguro naman ay hindi nila ako huhusgahan kapag naikwento ko sa kanila ang lahat ng nangyari hindi ba?

“Ang totoo niyan, noong bago ang anniversary namin ay nagpunta ako sa bahay niya para sana sorpresahin siya.” agad na nag-init ang aking mga pisngi at para maibsan ang aking kahihiyan ay yumuko na lang ako bago magpatuloy. “Balak ko na sanang isuko sa kaniya ang bataan dahil matagal naman na kami, hindi ba at iyon naman ang palagi niyong sinasabi na sa relasyon ay kasama talaga iyon?” 

Tahimik lang ang mga itong nakikinig, hinihintay ang mga susunod pang sasabihin ko. “Kaya lang pagdating ko doon ay nagulat ako dahil, dahil may katalik siyang ibang babae.” napakagat ang labi ko. Sariwa pa sa aking isip ang naabutan kong eksena sa bahay ni Philip. 

“Ano?!” malakas na sigaw ni Astrid. Ang ibang nasa loob ng cafeteria ay napalingon na sa gawi nila kaya bigla niyang tinakpan ang bibig nito.

“Hinaan mo naman yang bibig mo.” saway ko kaagad sa kaniya. Syempre nakakahiya ano.

Ang mga mata ni Astrid ay naging malamig at puno ng galit. Maging si Sharmaine ay ganun din ang naging reaksyon. “Napaka-gag0 naman ng lalaking iyon! Anong karapatan niya na lokohin ka huh?” inis na inis na usal ni Astrid.

Ilang sandali pa ay hinawakan naman ni Sharmaine ang kamay ko at marahang pinisil. “Huwag mo ng intindihin pa ang lalaking iyon. Hindi mo siya deserve kaya ang mas mainam ay kalimutan mo na lang siya, may darating pa na mas higit sa kaniya.” 

“Oo nga.” segunda naman ni Astrid.

Hindi na lang ako umimik sa halip ay marahang tumango. Hindi ko na nagawa pang sabihin sa mga ito ang sumunod pa na nangyari, na naglasing ako at pagkatapos ay basta na lang sumama sa isang estranghero at ibinigay ang sarili ko rito. Baka mas mawindang pa sila kapag sinabi ko iyon. Lalo pa at alam nila kung paano ko ingatan ang sarili ko tyaka kasi ay sa kanila ako humihingi ng advice.

“Hays, sabi ko na e. Unang kita ko pa lang talaga sa kaniya ay iba na ang pakiramdam ko.” sabi pa ni Astrid ulit.

“Ikaw lang ba? Ako nga minsan ay nakita ko siya sa mall may kasamang iba at—” natigilan ito at tumingin sa akin pagkatapos ay tinakpan ang bibig. Puno ng pagkabigla. “Pasensya ka na Freya, hindi ko sinabi sayo kasi, kasi alam kong mahal na mahal mo siya at isa pa ay natatakot ako na baka isipin mo na sinisiraan ko lang siya.” paliwanag nito habang puno ng paghingi ng paumanhin ang mga mata nito.

Mahina ko na lang siyang nginitian. Baka nga, baka nga kapag sinabi nito noon iyon sa akin at hindi ko pa nahuhuli si Philip ay baka sumama nga lang talaga ang loob ko sa kaniya.

“Pero hayaan mo na yun, ang mahalaga ay wala na kayo at nahuli mo na ang tunay niyang pag-uugali. Mas mainam din iyon na ngayon mo na siya nahuli kaysa kapag kasal na kayo mas mahirap yun.” muli pa nitong sabi sa kaniya na ikinatango ko na lang.

Ilang sandali pa kaming nag kwentuhang tatlo bago tuluyang bumalik sa aming opisina at itinuloy ang aming mga trabaho. Mabilis na lumipas ang oras at halos alas singko y medya na nang lumabas kami ng kumpanya. Magkakasama kaming tatlo dahil ang sabi nilang dalawa ay kailangan daw naming mag-celebrate dahil sa pagiging single ko ulit at ililibre daw nila ako.

Masaya kaming naglalakad palabas nang mapatigil na lang bigla si Astrid. Puno ng pagtataka kung bakit ay sinundan ko ng tingin ang tinitingnan niya at doon ko nakita si Philip na nakasandal sa kotse nito na nasa harapan ng kumpanya at malamang sa malamang ay hinihintay niya ako.

Walang salitang binitawan si Astrid at mabilis na naglakad patungo sa direksyon nito na kaagad naman siyang napansin ni Philip kasunod nito ay ang pagsampal nito rito na hindi ko lang ikinagulat kundi maging ang mga taong nasa harapan ng kumpanya.

“Deserve, kulang pa yan. Isa pa dapat!” masayang bulong ni Sharmaine na nakatayo sa tabi ko.

“What the hell is your problem?” narinig kong tanong ni Philip kay Astrid ng makabawi ito. Ang mga mata nito ay nag-aapoy habang nakahawak sa pisngi nito. 

Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras kaya agad kong inihakbang ang aking mga paa at lumapit na sa kanila.

“Tinatanong mo pa talaga? Ang lakas naman ng loob mo para magpakita pa rito pagkatapos ng ginawa mo sa kaibigan ko!” nakakuyom ang mga kamay na sigaw ni Astrid. Mukhang galit na galit talaga ito.

“Astrid, tama na yan.” sabi ko at hinawakan na ang kamay niya at akmang hihilahin na sana ito paalis doon ngunit pinigilan niya ako.

“Hindi Freya, kailangan ipamukha sa lalaking ito ang ginawa niya.” 

Biglang tumingin si Philip sa akin na nasa likod ni Astrid. Ang mga mata nito ay naging mas malambot maging ang ekspresyon  nito. Mabilis nitong binuksan ang kotse at inilabas ang isang bungkos ng kulay puting rosas at pagkatapos ay isang mahinang ngiti ang ipinaskil nito sa labi bago humakbang upang lumapit sa akin ngunit nanatili si Astrid sa harap ko at pilit itong hinaharangan.

Sinubukan niyang lumusot ngunit hindi talaga siya pinalusot ni Astrid. “Ano ba? Bakit ba nakikialam ka?” inis na tanong na nito kay Astrid pagkalipas ng ilang sandali.

“Ano rin bang pake mo huh? Ano bang ginagawa mo rito? Sa tingin mo ba ay pag binigyan mo siya ng bulaklak ay mapapatawad at makakalimutan na niya ang ginawa mo huh?” tuloy-tuloy na tanong ni Astrid dito.

“Bakit ba mas magaling ka pa? Ikaw ba si Freya?”

Nilingon ako ni Astrid. “Sige, si Freya lang ang makakasagot kung mapapatawad ka ba niya o hindi.” sabi nito at umalis sa harap ko ng tuluyan.

Humakbang si Philip at nakangiting inabot sa akin ang bulaklak. Kung noon niya sa akin ito ginawa ay baka mamatay matay na ako sa kilig pero ngayon? Wala akong maramdaman. Blangko lang akong nakatitig sa hawak niyang bulaklak bago sinalubong ang kanyang mga mata. “Hindi pa ba malinaw sayo ang lahat Philip? Tapos na tayo.” sabi ko sa kaniya at pagkatapos ay hinila na si AStrid paalis doon.

…