LOGIN"Sige po, salamat Dok..""Wala pong anuman." Nagbigay pa ng ilang paalala ang doktor.Iwasan ang mabibigat na gawain, panatilihing kalmado ang damdamin, at magpahinga nang mabuti sa kama. Pinayuhan din silang manatili muna sa ospital habang hinihintay ang buong resulta ng pagsusuri bago payagang umuwi. Pagkatapos ay lumabas na sila kasama ang nars.Nang bumalik si Sylvio galing sa istasyon ng pulis at nalaman na nawalan ng alaala si Audrey, agad siyang lumapit sa higaan, hinawakan ang kamay nito, at bago pa man makapagsalita...Lumapit si Rianna at tinabig ang kamay ni Sylvio. "Saan ka humahawak? Dito ba ang lugar na pwedeng paghawakan mo?"Kumunot ang noo ni Sylvio at tumingin kay Deion. "Hindi mo ba sinabi sa kanya?"Umiling si Deion. "Hindi niya ako pinapapasok at ayaw niyang makinig."Tinitigan siya ni Sylvio na parang sinasabing 'napakasama mo talaga', at sumenyas palabas. "Ilayo mo siya rito at kausapin mo nang maayos pag-uwi ninyo.""Bakit ako aalis?" Natawa si Rianna. "Kayo an
"Elliott told you about it, isn't?" Tumango si Stephano at inamin, "Ako ang nagpagawa nito, ngunit tila langgam na sumusunod sa kuliglig nang hindi alam na may ibong nag-aabang sa likuran." Agad na naintindihan ni Sylvio na ang ibig sabihin ni Stephano ay ang pagkawala niya ay inayos ni Ericka, ngunit si Stephano naman ang nag-utos na pigilan siyang makauwi sa bansa at pati na rin ang tangkang pumatay sa kanya. "Kung gayon, bakit ikaw pa ang nagkunwaring langgam na nag-aabang? Noon, wala namang ginawang masama sa iyo ang pamilya Montezides." "Nasagot ko na ang isa mong tanong. Pangalawa na ito. Hindi ba dapat sagutin muna ni Mr. Narvaez ang pangalawa kong tanong?" Tumigil sandali si Sylvio at nagsabi, "because I am Marco." Nanlaki ang mga mata ni Stephano; marami na siyang naisip na mga posibilidad. Halimbawa, binigyan ni Marco ng malaking pakinabang si Sylvio sa pamamagitan ng pagbibigay ng bahagi sa Montezides Group.. O kaya naman, iniligtas ni Marco ang buhay ni Sylvio at na
Matapos sandaling katahimikan, sinabi ni Sylvio, "Hayaan muna nating tapusin ng mga pulis ang kaso bago gumawa ng ibang hakbang." Gusto rin naman niyang tanungin nang personal si Stephano."Sige."Lumabas si Carlos at nakita si Elliott na nakaupo sa bangketa sa pasilyo, namumutla ang mukha. Tumigil siya sa paglalakad.Isang araw na walang kain, kalahating gabi na nakipagtulungan sa imbestigasyon, at kalahating gabi ring naghihintay dito sa ospital—kahit katawan na bakal ay hindi na kakayanin iyon.Hindi niya napigilang magpayo, "Umuwi na muna kayo at magpahinga. Ligtas si Audrey, walang mangyayaring masama sa kanya."Tumingala si Elliott, namumula ang mga mata, at pilit na ngumiti. "Ayos lang ako, magtrabaho na kayo."Nasugatan ang bayaw niya habang inililigtas siya. Hindi pa ito nagigising, paano siya makakaalis?Umiling at bumuntong-hininga na lang si Carlos at naglakad palayo. Hindi siya magaling sa pagpapayo.Alas-otso ng umaga, dumating si Rianna sa ospital. Pagpasok sa silid at
Matapos maghintay ng ilang sandali, may sumigaw, "Pinuno, nahanap na namin ang switch. Bubuksan ko na po ba ang ilaw?" Sinulyapan ng pinuno ang isang madilim na bahagi at sinabing, "Buksan ang mga ilaw." Isang malakas na tunog, na tila hudyat. Sa isang iglap! Sa sandaling bumukas ang mga ilaw. May tumalon mula sa gilid at sinipa ang braso ni Dunio na may hawak na baril. Mahusay sa pakikipaglaban si Dunio, at lalo pa siyang naging alerto nang ibaba sila. Bagaman napayanig ang kanyang braso at nahulog ang baril, at napaatid siya ng dalawang hakbang sa gilid, ang kanyang kabilang kamay na mahigpit na nakahawak kay Elliott ay hindi bumitaw. Kaya hawak pa rin niya si Elliott—mula sa paghawak ay naging pagsakal agad ito habang naguguluhang tumingin sa paligid: "Huwag kayong lalapit, o mamamatay siya ngayon din!" Ang mga ilaw sa pabrika ay malalakas na ilaw panghanap. Nang buksan ang mga ito, maliwanag na maliwanag ang buong unang palapag. Nasa ilalim na ng kontrol ng mga pulis si
Pinisil muna siya nang mariin bago siya binitawan. Muling nakapasok ang hangin sa kanyang baga, at malakas na umubo si Elliott.. Sa gitna ng kanyang pag-ubo, narinig niya ang malupit na boses ni Stephano, "Sabihin mo sa akin, sino ang nagsabi sa iyo ng lahat ng ito?" Matapos umubo nang ilang sandali, sumandal si Elliott sa upuan at ngumiti habang tinititigan si Stephano upang lalo itong galitin. "Hindi lang nalaman ni Mommy na kayo ang nagplano ng aksidente ni Kuya, sinabi ko rin sa kanya kung paano kayo nakipagsabwatan kay Boss M para dukutin ang Audrey at pilitin si Kuya na magpakamatay. Bigla siyang nawalan ng malay at nasa ospital pa rin hanggang ngayon. Kung hindi kayo naniniwala, tawagan niyo si Tita Windy!" Muling hinawakan ni Stephano ang leeg ni Elliott.. "Sa tingin mo ba ay hindi kita kayang patayin?" Hirap na hirap na sumagot si Elliott, "Mahina po ang katawan... ni Mommy... hindi ko alam... kung kakayanin pa ba niya..." "You deserve to die! You deserve to die! You d
Madilim at maaliwalas ang gabi, walang bituin o buwan na makita. Tunog ng pagkadyak at pag-ungol ng wheelchair habang dumadaan sa mga damo. Habang itinutulak ni Dunio si Stephano patungo sa inabandunang pabrika, sinabi niya, "Wala man lang kaming narinig na ingay buong araw. Baka naman talagang walang tumutulong sa young master?" "Sabi mo ang dokumentong naglalaman ng katotohanan sa aksidente ay ipinadala sa kanyang email ng ibang tao, ngunit hindi mo mahanap ang IP address ng nagpadala. Sa ganitong uri ng teknolohiyang nagtatago sa paghahanap, sa tingin mo ba ay karaniwang tao lang iyon?" "Ibig ninyong sabihin, ang nagpadala ng email sa kanya ay siya ring tumutulong sa kanya?" "Malalaman din natin iyan kapag nakausap na natin siya." Itinulak ni Dunio si Stephano pataas sa rampa na ginagamit noon para sa pagbubuhat ng mga kalakal patungo sa ikalawang palapag. Nakasandal si Elliott sa upuan, nakapikit para magpahinga. Nang makarinig ng ingay, idinilat niya ang kanyang mga mata a
Lumabas ang driver ay galit na hinarap ang sasakyang nakabangga. "Paano ka ba nagmamaneho? Nakapikit? Hindi mo ba alam na nasa maling lane ka na?!" Galit na galit si Adriana. Lumabas siya ng sasakyan, padabog na isinara ang pinto, at sumigaw sa driver, "how dare you shout at me like that?! Ikaw an
"I'll leave this matter to you." Ani Marco kay Carlos. Tumango si Carlos. "Huwag ho kayong mag-alala boss, ako ng bahala."Tumango si Marco at inangat ang sarili mula sa pagkakaupo sa damuhan at tinungo ang sasakyan. Nakasunod si Sierra sa lalaki, nang masinagan ito ng araw ay doon napansin ni Si
"Thank you so much!" Halos lumundag si Sierra sa tuwa. Tumayo siya at maingat na inilagay ang kwentas sa kahon nito. Lumingon siya kay Carlos upang paalalahanan ito. "Carlos, please keep an eye on this necklace. Mahalaga ito sa akin kaya pakiusap, pakiingatan ito ng mabuti."Bawat salitang binitawa
"What were you thinking just now?" Tanong ni Marco sa halip na sagutin ang tanong ni Sierra. "Wala naman." Tumingin si Sierra sa shooting range sa harap niya na parang walang nangyari. "Totoo ba ang mga baril sa kotse nila?" Sinulyapan ni Marco ang bahagyang nakakurba niyang mga daliri, saka tum







