LOGINNagmamaneho si Audrey nang marinig ito at lumingon para tingnan si Vior. May bahid ng pagdududa sa kanyang mga mata. Hindi ba't nagkasundo silang magkikita? Magkikita na sila, bakit pa ito tumatawag? Mabilis na tinapos ni Vior ang tawag at humarap kay Audrey, "Huwag ka ng tutuloy, nakabalik na si Sylvio sa Germany." Medyo naguluhan si Audrey. Anong ibig nitong sabihin? Bakit biglang nagbago ang isip sa huling sandali? "Sabi niya ay may kailangan siyang asikasuhin agad sa main branch ng Narvaez Empire. Nagkaprobelma raw. Maybe he knows that I asked your help for us to meet. Sinabihan niya akong huwag ka nang abalahin sa hinaharap at direktang makipag-ugnayan sa kanya kung may kailangan ako. Sinabi rin niyang makikita niya ako sa Germany." Lumalim ang kunot ng noo ni Audrey, ngunit sa huli ay tumango na lang, "Kaya ano ang plano mo ngayon?" "I have to go back home." "Hindi ka ba mananatili dito ng ilang araw?" "Hindi, mahirap na namang pumayag si Sylvio na makita ako, hindi ko p
Kahit na may dumating pang lalaking magmamahal sa kanya nang totoo, sigurado siyang hindi na siya muling magmamahal. Pero hindi niya iyon sinabi. Ayaw niyang sayangin ang pag-aalala ni Audrey. Tumingin siya sa kaibigan nang tapat at sinabing, "Salamat. Hindi na ako gagawa ng katangahan ulit." Nakahinga nang maluwag si Audrey. "Mabuti naman at naintindihan mo na." "Ubos na ang lugaw," turo ni Vior sa walang laman na mangkok. "Pupunta ka na ba kay Sylvio?" Alam ni Audrey na hindi mababago ng ilang salita ang paghahangad ni Vior kay Sylvio. Kung madali lang sanang bitawan ang lahat, bakit kailangang magtiis nang ganito katagal? Bakit pa... Malalim na buntong-hininga ang ibinulong ni Audrey. Umaasa siyang hindi na talaga gagawa ng masama si Vior, gaya ng sinabi niya. "O baka gusto mo munang magpagaling bago tayo pumunta?" Umiling si Vior. "No. I want to know the truth right now. Hindi na ako makakapaghintay kahit sandali pa. Lalo lang akong mababalisa kapag naghihintay." Tumigil sa
Tumingin si Vior kay Audrey habang puno ng luha ang kanyang mga mata, at ang tingin niya ay punong-puno ng tiwala. Sa huli, iniabot niya ang kanyang kamay at sinabing, "Sige." Mahigpit na hinawakan ni Audrey ang kamay ni Vior at hinila ito pababa mula sa gilid ng rooftop, pagkatapos ay niyakap niya ito nang mahigpit. Ang mga emosyong matagal niyang itinago ay sa wakas lumabas na. Nanginginig ang boses niyang sinabi, "Kinabahan ako nang sobra sa'yo." "I'm sorry, I made you worry." Pumikit muna si Audrey para huminahon bago bumitaw kay Vior. "Mabuti naman at ayos ka lang. Halika na, kumain na tayo ng lugaw." "Hindi ba sabi mo dadalhin mo ako para hanapin si Sylvio at alamin ang buong katotohanan?" "Kumain ka muna ng lugaw. Masyado kang mahina. Kailangan mong magpalakas bago ka makapagsalita nang maayos." "Sige." Nakahinga nang maluwag ang mga nars at doktor na dumating sa rooftop nang makitang tapos na ang panganib. Sinamahan nila ang dalawa pabalik sa kwarto ng pasyente. Sinuri
Takot na takot siyang takutin si Vior o mas galitin pa ito, pinigilan ni Audrey ang kanyang panloob na pagkabalisa at takot, dahan-dahang huminga, at sinubukang magmukhang mahinahon bago nagsalita sa isang natural na tono, "Vior, bumili ako ng lugaw para sa'yo. Ano ang ginagawa mo rito?" Lumingon si Vior nang marinig ang boses, ang kanyang mga mata ay pulang-pula habang tinitingnan si Audrey na papalapit sa kanya mula sa pintuan. "Drey-drey, naisip ko na ang paraan para makalimutan ko siya. Habang buhay ako, hindi ko siya magawang kalimutan. Kapag patay lang ako ay saka babalik ang lahat sa umpisa. There will be no pain. I will just watch him be with happy with his family from another life." Dahan-dahang naglakad si Audrey patungo sa kanya, "Anong kalokohan ang sinasabi mo? Bumaba ka na, umuwi tayo at kumain tayo ng lugaw, baka kasi malamig na at hindi na masarap." "I don't want the porridge. I intended you to leave. Don't come near me. Ayaw kong makita mo akong mamatay." Ang mga
Tinulungan siya ng nars at ni Audrey na umakyat sa kama.Sinuri ng doktor ang kalagayan niya. Nilinis ng nars ang dugo sa likod ng kamay niya at ibinalik ang dextrose. Pagkatapos magbilin ng doktor na kailangan niyang magpahinga nang mabuti, lumabas na sila.Nakaupo si Audrey sa gilid ng kama, gustong magpakalma sa kaibigan pero alam niyang walang salitang makakapagpagaan ng loob nito, kaya nanatili na lang siyang tahimik sa tabi niya.Unti-unting tumahimik si Vior. Nakatingin siya nang walang kibo sa puting kisame. "May asawa na siya. May asawa na siya. Sinabi niyang mahal niya ito..."Habang nagsasalita, dumadaloy ang luha mula sa gilid ng kanyang mata hanggang sa buhok.Kumuha si Audrey ng panyo at pinunasan ang luha nito. Ilang beses siyang bumuka at sumara ang bibig, hindi alam ang sasabihin. Sa huli, nakapagsalita rin siya. "Kalimutan mo na siya."Tumigil sandali si Vior, dahan-dahang lumingon kay Audrey. "Kung sasabihin kong kalimutan mo si Marco, kaya mo ba siyang kalimutan?"
Maya-maya pa, lumabas na ang doktor. "Nang dinala siya rito, mahina na ang tiyan niya. Bakit pa siya kumain ng maanghang? Dahil dito, nagdugo ang tiyan niya at lalong nasira ang kanyang kalusugan."Nag-alalang tanong ni Audrey, "May mangyayari ba sa kanya?""Lumala ang sakit ng tiyan niya. Kailangan niyang mag-ingat nang husto simula ngayon, kung hindi, baka magkaroon ito ng butas.""Salamat po, Doktor."Sa loob ng kwarto ng pasyente.Dahan-dahang nagising si Vior. Ang una niyang nakita ay ang karayom ng dextrose. Unti-unting luminaw ang kanyang paningin, at nakita niya ang mukha ng lalaking matagal na niyang hinahanap. Namangha siya at napangiti. "Sylvio."Nang makitang akmang babangon si Vior, agad siyang inalalayan ni Audrey at nilagyan ng unan sa likuran. "Sabi ng doktor, kailangan mong magpahinga."Hinawakan ni Vior ang kamay ni Audrey. "Nahanap ba ng asawa mo si Sylvio?"Paano niya sasagutin iyon?Ang asawa niya at si Sylvio ay iisa.Sumagot ang malalim na boses ng lalaki. "Kung
Inutusan ni Stevan si Sierra na sumunod sa study nito. Kinausap pa sandali ni Sierra ang mga biyenan bago tuluyang sumunod kay Stevan Montezides. Nang buksan ni Sierra ang pintuan ng study ay nakita agad niya si Stevan na nakaupo sa swivel chair nito at nagsindi ng sigarilyo. Ibinuga muna nito ang
Sinenyasan ng Senyora si Adriana na maupo sa sofa, ngayon ay pinagigitnaan na ng maghipag ang Senyora. Nagkukwentuhan pa si Sierra at ang Senyora habang naghihintay ng balita. Talaga ngang makapangyarihang ang pangalang Montezides sa bansa dahil ilang sandali lamang ang makalipas ay mayroon ng bali
Mabilis na dinaluhan ni Anita ang senyora nang makalabas si Adriana. “Huminahon ho kayo, Senyora. Hindi ho maganda sa iyong puso ang magalit ng labis.” Marahang paalala nito sa amo dahil nanginginig na ang baba nito sa galit. Hinawakan ni Sierra ang kamay ng Senyora at nag-inhale exhale ito upang p
Tumayo ang Senyora at kinuha ang dalawang kamay ni Sierra at saka iyon malambing na giniya paupo kasama niya. “Hindi mo pa ba nababasa ang naka-post sa internet ngayon?” Marahang binawi ni Sierra ang kamay at saka marahang umiling. “Para po hindi na kayo masyadong magalit ay pagkarating ko po roon







