LOGIN๑
คืนร้อนรัก
หากเป็นก่อนหน้านี้นาตาชาไม่มีวันยอมเปิดห้องต้อนรับผู้ชายหน้าไหนโดยที่ไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างแน่นอน ทว่าเวลานี้หญิงสาวกลับนั่งดื่มเบียร์กับผู้ชายที่หล่อนแทบไม่รู้จักสองต่อสองที่ริมระเบียงห้องเช่า ต่างนั่งดื่มไปเงียบๆ ดวงตาสองคู่มองแสงไฟต่างดวงดาวบนยอดตึกสูงต่ำลดหลั่นและไกลออกไป มีเสียงรถยนต์ เสียงแตร ดังขึ้นมาเป็นระยะ
เสียงถอนหายใจแม้จะบางเบาแต่อชิระยังได้ยินชัดเจนว่าหญิงสาวนั้นกำลังตกอยู่ในห้วงทุกข์ เขาหันมองคนที่นั่งห่างออกไปราวหนึ่งเมตรอยู่อึดใจ จึงยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่มแล้วบอกออกมาเบาๆ
“ถ้ามีอะไรที่ทำให้ไม่สบายใจก็ระบายออกมากับพี่ก็ได้นะ ทิ้งเรื่องแย่ๆ เอาไว้ในปีเก่า แล้วเริ่มต้นใหม่ในวันใหม่ ใช้ชีวิตให้มีความสุข และดีกว่าที่ผ่านมา”
นาตาชานิ่งเงียบ ดวงตาหลุบมองกระป๋องเบียร์ในมือก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่า
“ทำยังไงล่ะคะ ชีวิตถึงจะมีความสุขกว่าปีที่ผ่านมา เพราะยังไงสุดท้ายมันก็เหมือนเดิม เปลี่ยนไปแค่พ.ศ. เท่านั้น”
อชิระมองคนพูดที่ดูท่าทางปลงอย่างนึกขัน
“ทุกอย่างมันอยู่ที่เราทั้งนั้นนั่นแหละ ถ้าอยากจะเปลี่ยนก็ทำได้ อยู่ที่เราเท่านั้นว่าอยากจะลืมจริงๆ หรือเปล่า หรืออยากเก็บเรื่องเก่าๆ ที่คอยทำร้ายใจเราเอาไว้ในความทรงจำต่อไปเพื่อทรมานจิตใจตัวเองเล่นๆ หรือ...ตัดขาด แล้วเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน”
คราวนี้คนที่ก้มหน้านิดๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคู่สวยสบตาคมเข้มอย่างค้นคว้า
“พี่อิงจะบอกอะไร”
ริมฝีปากได้รูปของอชิระขยับยิ้ม ก่อนจะยกเบียร์ขึ้นดื่ม จากนั้นเขาก็ขยับเข้าไปใกล้หญิงสาว ทำให้คนที่นิ่วหน้ามองรู้สึกว่าอีกฝ่ายเข้ามาใกล้เกินไปแล้ว จึงขยับตัวนั่งตรงแล้วเอนร่างหนีเขาโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มหยุดลงเมื่อเห็นอาการหวาดหวั่นของคนหน้าแดงและมองหล่อนด้วยสายตาขบขัน
“พี่ว่า...พี่ช่วยให้เราลืมเรื่องแย่ๆ ในปีที่ผ่านมาได้นะ” พูดจบเขาก็ยกกระป๋องเบียร์ของตนเองไปชนกับกระป่องเบียร์ของนาตาชา มองตา มองแก้มและหยุดนิ่งที่ริมฝีปากสีหวานที่เผยอค้างน้อยๆ คนถูกมองขบเม้มปากแน่นทันทีที่อีกฝ่ายใช้สายตาน่าหวั่นใจมองมาแบบนั้น
หัวใจดวงน้อยที่เคยอ่อนล้าก่อนหน้านี้เริ่มเปลี่ยนจังหวะการเต้นเป็นรุนแรงขึ้น ร่างกายร้อนผะผ่าวตามลำดับ ก่อนจะกะพริบตาไล่ความอึมครึมที่หวามไหวในความรู้สึกพร้อมส่ายหน้าเบาๆ
“ไม่... ไม่เป็นไรค่ะ ช้อยยังโอเค.”
สิ้นสุดคำว่าโอเค. ริมฝีปากอ่อนนุ่มของนาตาชาก็ถูกคนตัวโตที่ขยับร่างเข้ามาหาจนเกือบชิดโน้มใบหน้าแนบเรียวปากอุ่นลงบนริมฝีปากสีหวานอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะตั้งตัวทัน
แรงบดขยี้ที่ย้ำน้ำหนักลงมาบนริมฝีปากทำให้หัวใจที่เต้นแรงอยู่นั้นกระตุกโลด แล้วเปลี่ยนเป็นเต้นรัวราวจะหลุดออกจากอก ยิ่งเขาพยายามแยกเรียวปากของหล่อนที่เม้มแน่นให้เผยอออก ร่างกายที่พยายามขัดขืนก็ยิ่งอ่อนแรงลง
อชิระวางกระป๋องเบียร์ลงบนพื้นระเบียง แล้วยกมือใหญ่ข้างหนึ่งขึ้นประคองนวลแก้มนุ่ม อีกข้างกดกระชับแผ่นหลังบอบบางเอาไว้
คนถูกจู่โจมกะทันหันทำกระป๋องเบียร์ตกพื้นน้ำเจิงนอง มือทั้งสองพยายามผลักดันแผงอกกว้างกำยำออก แต่พอได้สัมผัสอย่างไม่ตั้งใจเป็นครั้งแรกหัวใจก็สั่นรัว ที่ไม่เคยคิดอะไรก็กลายเป็นหวามไหวตื่นเต้น แผ่นอกของอชิระตึงแน่นและกว้างมาก ทั้งยังบึกบึนต่างจากทรวงอกของหล่อนที่อวบหยุ่นและกำลังเคร่งครัดเพราะแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกจากคนตรงหน้า
สี่ทุ่มครึ่ง ขณะที่นาตาชากำลังล้มตัวลงนอนอชิระก็เอ่ยถาม “เมื่อตอนเย็นเป็นอะไร พี่เห็นช้อยหน้าซีดเหมือนตกใจอะไรสักอย่าง” หญิงสาวถึงกับนิ่งอึ้งเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมลืมเรื่องในตอนเย็น ก่อนฉีกยิ้มสดใสกลบเกลื่อน “ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ แค่คิดอะไรเพลินๆ พอพี่อิงมาเรียกเลยตกใจเท่านั้นเอง” ขยับร่างเข้าไปกอดเขาอย่างเอาใจทันที แต่คนรู้ทันไม่เชื่อ “ช้อย อย่าโกหกพี่” เขาทำเสียงขรึม ดวงตาก็ขรึมไม่แพ้กัน ทำให้คนถูกต้อนจนมุมเหมือนทุกครั้งผ่อนลมหายใจยาว นึกกลัวว่าเขาจะโกรธหากรู้ว่าหล่อนคิดอะไรไม่เข้าเรื่อง แต่ถ้าไม่ยอมตอบเขาคงโกรธมากกว่า “ช้อย...” หญิงสาวอ้ำอึ้ง ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองเขาด้วยสายตาของเด็กที่ทำความผิดแล้วถูกผู้ใหญ่จับได้ “ช้อยหลงคิดไปว่าผู้หญิงคนนั้น...” “คุณอัญ” อชิระแก้ให้ถูกต้อง และถ้ามีแว่นเขาคงมองลอดแว่น นาตาชาคิด... “ค่ะ ช้อยคิดว่าคุณอัญเป็นม่าย” ชายหนุ่มกอดอกหรี่ตามองภรรยาด้วยท่าทางเคร่งขรึม “แล้วไง” หญิงสาวยิ้มแหย รู้สึกคอแห้งผากอยากได้น้ำผึ้งผสมมะนาวสักแก้วขึ้นมาทันที
ปีต่อมาของการใช้ชีวิตร่วมกันกับนาตาชา อชิระตัดสินใจลาออกจากบริษัทเดิมเพื่อมาเปิดบริษัทโฆษณาเล็กๆ เป็นของตนเอง เขาไม่เคยคิดดึงลูกค้าจากบริษัทเก่าตามมาด้วย เพราะตัวเขานั้นมีความสามารถมากเพียงพอ ทั้งยังรู้จักคนในวงการนี้อย่างกว้างขวาง แต่ด้วยฝีไม้ลายมือของเขา เมื่อคนเหล่านั้นรู้ว่าชายหนุ่มลาออกเพื่อมาเปิดบริษัทเป็นของตนเองก็ตามมาใช้บริการกับชายหนุ่มอย่างคับคั่ง ทำให้ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว ชื่อเสียงจึงเติบโตขึ้นเป็นเงาตามตัว “ช้อย เมื่อไรแกจะหยุดคร่ำเคร่งกับงานสักทีวะ อย่าลืมนะเว้ยว่าแกเป็นเมียเจ้าของบริษัท ไม่ใช่ลูกน้องเหมือนกับพวกฉัน” ทั้งลัดดา กันตาและรุ่งรวินทร์ต่างพร้อมใจกันลาออกและติดสอยห้อยตามเพื่อนรักมาด้วย ทั้งหมดเต็มใจที่จะออกมาทำงานกับบริษัทของนาตาชาและสามีของหล่อน แม้เงินเดือนที่ได้รับเริ่มแรกจะยังเท่าเดิม แต่ทว่าทุกคนต่างยินดีที่จะช่วย ทว่าผลประกอบการกลับเป็นที่น่าพอใจตั้งแต่ครึ่งปีแรกทำให้อชิระขึ้นเงินเดือนให้กับคนทั้งสามภายในปีนั้น “เอ่อจริงวะ ดูมันเหอะ หน้ามันทอดไข่ได้แล้วมั้ง” กันตาเสริมต่อจากลัดดาเมื่อครู่ ส่วนรุ่งรวินทร์เห็นด้วยตา
บทส่งท้ายเมื่อพระสงฆ์รูปสุดท้ายเดินจากไป นาตาชาก็หันไปยิ้มให้กับสามีหมาดๆ วันนี้อชิระสวมใส่ชุดสีขาวเช่นเดียวกับหล่อน เป็นชุดเรียบง่ายมากเหมือนชุดที่บ่าวสาวใส่แต่งงานริมชายหาด แต่หล่อนกับเขาใส่ในวันดีที่บ้านตัวเอง เพื่อนรักสามคนยืนยิ้มอยู่ข้างหลัง มีแม่บ้านอีกสองคนคอยลำเลียงของเข้าไปเก็บ เพื่อนสนิทของอชิระมากันสองคนและคุณอาของเขาที่เป็นนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ ทั้งหมดฉลองกันเงียบๆ ที่บ้านชองชายหนุ่ม สรุปคือมีคนรู้ว่าอชิระตัดสินใจร่วมชีวิตกับนาตาชาเพียงแปดคนถ้วนไม่นับรวมบ่าวสาว แม้แต่พ่อกับแม่ของเขาเขายังไม่คิดจะบอก เป็นงานแต่งที่เรียบง่ายจนเพื่อนๆ ต่างรู้สึกประหลาดใจไม่เลิกรา แต่ไม่มีใครคัดค้านเพราะเป็นความต้องการของทั้งคู่ ใบทะเบียนสมรสถูกเพืื่อนรักโพสต์ลงโซเชียลกลายเป็นประเด็นร้อน เป็นเรื่องน่าตื่นเต้นปนยินดีและถูกกล่าวขานไปนานนับเดือนในหมู่เพื่อนร่วมงานและคนรู้จักของชายหนุ่ม โดยเฉพาะเขาที่ถูกบิดาและมารดาตำหนิ ทว่าคนที่ออกมาใช้ชีวิตตัวคนเดียวเนิ่นนานท่ามกลางความอ้างว้างไร้คนเหลียวแลอย่างอชิระไม่ได้ให้ความสนใจอะไรเลย เขาสามารถเย็นชากับทุกคนยกเว้นแค่ภรรยา... “ต่
ลมหนาวโชยวูบอาบไล้ผิวกายขาวผ่อง ทว่าคนทั้งสองไม่สะทกสะท้าน ต่างใช้เนื้อแนบเนื้อถ่ายทอดความอบอุ่นให้แก่กันอย่างล้ำลึก หญิงสาวครางครวญบิดเร่าไปมา ฝ่าเท้าเรียวงามทาบวางลงบนไหล่กว้าง สะโพกผายยักย้ายส่ายไหวสลับกับการแอ่นรับการโจมตีที่สุดแสนจะหฤหรรษ์ “อ๊าส์” บริเวณบ้านมีเพียงสองหนุ่มสาว แม่บ้านที่จ้างเอาไว้นั้นไปเช้าเย็นกลับ จึงไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาพบเห็นหรือรับรู้กับสิ่งที่ทั้งสองทำกัน จะมีก็เพียงสัตว์น้อยใหญ่และหมู่ดาวที่ร่วมเป็นสักขีพยานแก่ความรักความใคร่ของคนทั้งสอง ชายหนุ่มทิ้งกายลงทาบทับหญิงสาวอีกครั้ง เขาสบตาที่ฉ่ำเยิ้มของหล่อนพร้อมเสียงครางกระหึ่มในลำคอเมื่อผลักดันแก่นกายเข้าหาความอบอุ่น มือนุ่มนิ่มยกขึ้นลูบไล้บ่าไหล่กำยำ ริมฝีปากห่อครางกับสัมผัสชิดเชื้อ ก่อนจะกระตุกเบาๆ เมื่อเขาขยับกายเข้าออก “พี่อิง พี่อิง!” น้ำเสียงสั่นเทาบ่งบอกความปรารถนาสูงสุดทุกครั้งที่ชายหนุ่มกระแทกกายหนักหน่วง ความร้อนสาดวูบผ่านร่างของเขาและหล่อน โอบกอดมอบความอบอุ่นให้แก่หนุ่มสาวท่ามกลางความหนาวเหน็บของอากาศและกลิ่นหอมของมวลไม้นานาพันธ์ุ ชายหนุ่มรู้สึกเสี
วันสุดท้ายของการลาพักร้อน หญิงสาวร่ำร้องขอดูดาวอีกครั้ง เขาจึงพาหล่อนขึ้นไปนอนบนดาดฟ้า คิดว่าพอตกดึกจะกลับลงไปนอนที่ห้อง เพราะอากาศวันนี้หนาวกว่าทุกวันที่ผ่านมา เขากลัวหล่อนจะไม่สบายไปเสียก่อน “ช้อยเคยคิดอยากจะกลับไปหาตากับยายบ้างไหม” จู่ๆ ชายหนุ่มก็เอ่ยถามหญิงสาวขึ้นมา ทำให้คนที่ซุกกายอยู่ในอ้อมแขนอุ่นแล้วใช้กล้องส่องทางไกลส่องดูดาวนิ่งเงียบไปอึดใจ ก่อนจะลดกล้องลงแล้วหันไปสบตาคนถาม “ไม่ค่ะ แม่เล่าว่าถูกตากับยายตัดขาด เลยไม่คิดจะกลับไปอีก ช้อยเองก็คิดเหมือนกับแม่ ก็เลยคิดว่าไหนๆ ก็มีกันแค่สองคนมาได้ตั้งนาน จะอยู่แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ก็คงไม่เป็นอะไร แต่สุดท้าย...แม่ก็มาจากช้อยไปอีกคน จากสองคนเลยเหลือแค่คนเดียว” หญิงสาวนิ่งเงียบไปอึดใจ ก่อนเอ่ยออกมาอีก “แต่ถึงจะเหลือตัวคนเดียวในโลก ช้อยก็ไม่คิดจะกลับไปหาญาติพี่น้องของแม่ เพราะไม่เคยมีความผูกพัน ไม่เคยรู้จัก ไปหาก็รังแต่จะถูกมองเหมือนคนแปลกหน้าเสียเปล่าๆ แล้วอีกอย่าง ใช่ว่าช้อยจะอยู่ตัวคนเดียวเสียเมื่อไร ช้อยยังมีเพื่อนๆ ที่ดีกับช้อยมากอีกสามคน...ก่อนจะมาเจอ...” หญิงสาวละไว้แค่นั้น เพรา
๑๓มันคือความรักไม่ว่าในอดีตนั้นนาตาชาจะต้องพบเจอกับอุปสรรคในชีวิตมามากสักเท่าใด แต่ในตอนนี้หญิงสาวกลับพบเจอแต่ความสุข มันมากเสียจนเจ้าหล่อนเริ่มหวาดกลัวว่าหากวันหนึ่งไม่เป็นเช่นนี้หล่อนจะยังสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้หรือไม่ แต่เมื่อมองไปยังร่างสูงที่วันนี้สวมเสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงวอร์มสีน้ำเงินเข้มมีตราสัญลักษณ์ระดับโลกโชว์ข้างกระเป๋ากางเกงกำลังชู้ตบอลลงห่วง ความรู้สึกก่อนหน้านี้ก็ค่อยๆ จางหาย หญิงสาวบอกตัวเองในวินาทีนั้นว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต หล่อนจะไม่เสียใจ เพราะได้ตัดสินใจแล้วว่าจะรักเขาแบบที่เป็นเขา ต่อให้สักวันหนึ่งข้างหน้าต้องจากไกล ก็จะขอจดจำเรื่องราวดีๆ ที่เคยมีต่อกันเอาไว้ในหัวใจ ชายหนุ่มชู้ตบอลลงห่วงได้อย่างแม่นยำ เสร็จแล้วก็เลี้ยงลูกตรงมาหาหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างสนาม ซึ่งเป็นสนามเล็กๆ ที่อยู่ด้านข้างของบ้านพักตากอากาศ “น้ำค่ะ” หญิงสาวส่งขวดน้ำที่เปิดฝาไว้เรียบร้อยให้ร่างสูงที่มาหยุดตรงหน้า “ขอบใจ” เขาจูบแก้มนุ่มทีหนึ่งแล้วรับขวดน้ำไปยกดื่ม น้ำพร่องไปครึ่งขวดก่อนถูกวางลงบนโต๊ะพร้อมกับร่างสูงที่นั่งลงบนเก้าอี้ “เย็นนี้







