LOGINสัญญาลวงจากผู้ชายสารเลว ทำให้นาตาชาหรือ ‘นังช้อย’ ของเพื่อนๆ ต้องตกอยู่ในสภาวะอกหักรักคุด เป็นเหตุให้ค่ำคืนเคาท์ดาวน์ที่แสนเงียบเหงากลายเป็นค่ำคืนเคาท์ดาวน์ที่เร่าร้อนอย่างไม่น่าจะเป็นไปได้ และผู้ชายที่ทำให้นาตาชากลายเป็นผู้หญิงร้อนแรงชนิดเจ้าตัวยังตกใจนั้นไม่ใช่ใคร แต่เป็นเพื่อนของไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นนั่นเอง!! แต่ในความสับสน กลับเกิดเป็นความสะใจอยู่ลึกๆ ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องทำตัวน่าสมเพช ร้องไห้ฟูมฟายเมื่อผิดหวังกับความรักเสมอไป ในเมื่อเรามีสิทธิ์ที่จะเลือก และตัวเลือกที่แสนจะเพอร์เฟกต์ก็ยืนอยู่ตรงหน้าแล้วทั้งคน... ความสับสน ปนอ้างว้าง ผิดหวัง ทำให้แรงต่อต้านของนาตาชาค่อยๆ หย่อนยาน แล้วในที่สุดก็เปลี่ยนเป็นคลายลงอย่างสิ้นเชิง ทั้งยังหยุดนิ่ง ยอมให้เขาเปิดเรียวปากแล้วส่งปลายลิ้นเข้ามาทักทายความนุ่มหวานในโพรงปากที่อวลไปด้วยรสชาติของแอลกอฮอล์ กระตุ้นอารมณ์ของคนตัวโตให้โหมแรง เช่นเดียวกับคนที่อ่อนประสบการณ์ให้ฮึกเหิมลิงโลดไปกับสัมผัสที่เกิดขึ้นกับคนไม่คุ้นใจ...
View More“ไม่ ถ้าช้อยไม่ให้อภัยพี่ พี่ก็ไม่จำเป็นจะต้องทำตามที่ช้อยขออีกต่อไป ช้อยต้องเป็นของพี่ ไม่ใช่ของไอ้อิง!” นาตาชาหัวใจกระตุกวูบ ใบหน้าที่เผือดซีดอยู่แล้วซีดลงไปอีก เนติกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียมทันที “ทำไมตกใจเหรอที่พี่รู้ เธอถ่างขาให้มันเอามากี่ครั้งแล้วล่ะ แต่กับฉันเธออิดออด อ้างนั่นอ้างนี่ เธอมันก็ผู้หญิงจอมมารยา แพศยา คงหลงเสน่ห์มันอีกคนใช่ไหม เห็นมันรวย มันหล่อกว่า มันดีกว่าฉันทุกอย่าง ก็เลยยอมให้มันเอาง่ายๆ ไหนลองดูหน่อย มาเปรียบเทียบกันหน่อย ว่าระหว่างฉันกับไอ้แมวขโมยตัวนั้น ใครจะเอามันกว่ากัน!!” ไม่! ไม่นะ หญิงสาวกรีดร้องสุดเสียง แต่ทุกอย่างดังเพียงในลำคอเมื่อริมฝีปากถูกอีกฝ่ายกระกบลงมาปิดปากด้วยปากของเขา หญิงสาวสะบัดหน้า จากที่เคยรู้สึกอ่อนหวานไปกับจูบของเขา เวลานี้กลับพบเจอแต่ความน่ารังเกียจขยะแขยง หญิงสาวคิดถึงอชิระจับใจ อยากให้เขามาอยู่ตรงนี้ อยากให้เขามาช่วยหล่อน และเพิ่งรู้ว่าไม่อยากให้ใครมาแตะต้องหล่อนอีกนอกจากอชิระคนเดียวเท่านั้นจริงๆ “อื้อ” หญิงสาวหอบหายใจรัว กำลังช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่คิดว่าคนที่หล่อนเคยรักและไว้วา
“พี่…” เขานิ่งอึ้ง สมองเบลอไปหมด แทบคิดอะไรไม่ออก “ช้อย พี่รู้ว่าพี่ทำเลวมาก ทำให้ช้อยผิดหวังเสียใจ แต่หากว่าช้อยจะยอมให้โอกาสพี่อีกสักครั้ง...” นาตาชาส่ายหน้า ริมฝีปากที่กำลังสั่นระริกขบเม้ม น้ำตาคลอหน่วยตางาม “ไม่ ช้อยให้โอกาสกับคนที่ช้อยรักและไว้ใจแต่กลับหักหลังช้อยอย่างเลือดเย็นแบบนี้อีกไม่ได้ ก่อนพี่จะทำเรื่องระยำแบบนั้นลงไปพี่ต้องรู้ดีสิ ว่าหากช้อยรู้มันจะเกิดอะไรขึ้น แต่พี่เนต์ก็ทำ เพราะความมักง่ายเพราะความอยาก พี่ไม่คิดถึงช้อย ตอนนั้นพี่คิดถึงแต่พี่ภัส พี่ไม่คิดถึงช้อยเลยว่าจะเจ็บแค่ไหน...” น้ำตาไหลพรากลงทันทีที่ได้ระบายสิ่งที่อยู่ในใจจนหมดสิ้น แต่ยิ่งร่างบางที่สะอื้นสั่นเทา ก็ยิ่งทำให้เนติเจ็บปวดสุดหัวใจ เขาเองก็เจ็บปวดพร้อมกับเกลียดตัวเองที่ทำให้คนรักต้องเสียน้ำตาเพราะความคึกคะนองล้วนๆ ของตัวเอง “ช้อย” ร่างสูงขยับเข้าไปหา ทว่าหญิงสาวขยับตัวหนี ยกมือที่ถือมีดขึ้นชี้ไปข้างหน้าจนอีกฝ่ายต้องชะงักลงอีกครั้ง “อย่าเข้ามานะ ออกไปจากห้องของช้อย อย่ามาที่นี่อีก ช้อยไม่อยากทำร้ายพี่ ไม่อยากให้ตัวเองต้องติดคุก เพราะงั้นออกไปซะ ทีนี้
๗สิ้นหวังกันตาเร่งฝีเท้าเดินตีคู่กับนาตาชาแล้วกระซิบถามขณะที่ รุ่งรวินทร์และลัดดากำลังซื้อกาแฟปั่น “นี่ช้อย ตกลงแกกับพี่อิงนี่ยังไงวะ” นาตาชาที่กำลังยืนดื่มกาแฟเย็นรอถึงกับสำลัก ไอแค่กๆ จนเพื่อนต้องรีบหยิบกระดาษทิชชูส่งให้ “เอ้า เบาแกเบา แหม ถามแค่นี้ถึงกับสำลักนี่คงไม่ธรรมดาแล้วมั้ง” กันตาเหล่ตามองอย่างจับผิด ด้วยสายตาแม่นยำของหล่อน หล่อนเชื่อเหลือเกินว่าเพื่อนรักและอชิระมีอะไรในก่อไผ่เป็นแน่แท้ “อะแฮ่ม” นาตาชากระแหร่มในลำคอ แล้วเหลียวมองไปทางเพื่อนรักอีกสองคนที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วย ก่อนหันกลับมาทางกันตาที่มักจะหูไวตาไวเสมอ “แกบอกว่าแกเห็นฉันกับพี่อิง แกเห็นอะไรไม่ทราบ” ไม่มีทางที่นาตาชาจะยอมรับอะไรง่ายๆ หากจับไม่ได้ไล่ไม่ทันล่ะก็ จึงถูกกันตามองค้อนขวับแล้วเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ “ก็วันที่เราลงไปกินข้าวเที่ยง แล้วเจอพี่อิงที่ลิฟต์ไง ตอนจะออกจากลิฟต์ ฉันเห็นพี่อิงจับมือแก ทีนี้บอกได้ยัง ว่ามันยังไงกันแน่นังช้อย!” ‘นังช้อย’ ถึงกับยิ้มเจื่อน หน้าตาแดงเห่อ แต่คนปากแข็งก็ยังเป็นคนปากแข็งอยู่วันยังค่ำ...
อชิระเลิกคิ้วสูง ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ พลางแสยะยิ้มออกมาอย่างนึกสมเพชคงตรงหน้า “ทำไมกูต้องทำแบบนั้นวะ ช้อยเลิกกับมึงแล้ว เธอมีสิทธิ์ที่จะคบหากับใครใหม่ๆ ได้เสมอรวมถึงกู แล้วกูก็ไม่ได้มีใครเป็นตัวเป็นตน กูเองก็มีสิทธิ์ที่จะคบหากับช้อย ไม่ว่าจะฐานะอะไรก็ตามที่กูพอใจ” เนติกัดฟันแน่น เขาไม่เคยโกรธเกลียดใครมากขนาดนี้มาก่อน หัวใจของเขาเร่าร้อนจวนเจียนระเบิด และรู้ว่าทั้งรักและหวงแหน นาตาชามากแค่ไหนก็ในเวลานี้ เขายอมรับได้ ต่อให้หล่อนจะพลาดพลั้งลึกซึ้งไปกับอชิระมากแค่ไหนก็ตามที เขาจะไม่แยแส ไม่พูดถึง ไม่คิดถึง ขอแค่ได้หล่อนกลับคืนมาเป็นพอ “กูรักช้อย กูรักช้อยจริงๆ ไม่ว่าก่อนหน้านี้กูจะเคยทำเรื่องผิดพลาดมาสักกี่ครั้งกี่หน กูจะมีใครต่อใครมากมาย แต่ผู้หญิงคนเดียวที่กูรักมีแค่ช้อย เพราะงั้น กูขอช้อยคืน ขอแค่มึงยอมปล่อยมือจากช้อย กูขอแค่นี้เอง หากมึงยังเห็นกูเป็นเพื่อน ปล่อยมือจากช้อย เลิกยุ่งกับเธอซะ” “กูทำไมได้” อชิระตอบกลับทันควัน จากนั้นหลุบมองนาฬิกาบอกเวลาว่าเกือบเที่ยงแล้วจึงผุดลุกจากเก้าอี้ เนติหรี่ตาแคบ เขามองคนที่กำลังจะกลายเป็