Novel-novel oleh นิราอร

ครั้งหนึ่ง หล่อนถูกประณามว่าเป็นผู้หญิงใจแตก ลูกของหล่อนถูกตราหน้าว่าเป็นลูกไม่มีพ่อ ต้องอดทนต่อคำคนและสายตาหมิ่นแคลนหยามหยัน แต่ในวันที่หล่อนเริ่มจะเข้มแข็ง เขากลับปรากฏตัวพร้อมยื่นข้อเสนอที่ทำให้รับไม่ได้ หญิงสาวอยากหัวเราะใส่หน้าคนที่ครั้งหนึ่งเคยเอาเงินฟาดหัวเพื่อให้หล่อนทำลายเลือดเนื้อเชื้อไข ของตนเองทิ้ง ทว่าวันนี้กลับมาเรียกร้องและยื้อแย่งสิ่งที่เขาไม่เคยต้องการ แต่ไม่มีวัน ตีรณาจะไม่ยอมให้เขาพรากลูกน้อยไปจากอกเหมือนกับที่ครั้งหนึ่งเคยพรากพรหมจรรย์ไปจากหล่อน!

หญิงสาวนอนนิ่ง น้ำตาไหลด้วยความรู้สึกที่เจ็บไปทั้งใจ ขณะที่ร่างกายปล่อยให้เขาทำอะไรตามความต้องการ ไม่สู้ ไม่ขัดขืนแต่ก็ไม่ตอบสนอง... เขาทำกับหล่อนเหมือนเป็นเศษขยะ เศษคนที่ไร้ค่า ที่จะทำอย่างไรก็ได้ เหมือนกับหัวใจของเขาที่ตายด้าน มีชีวิตแต่ไร้หัวใจ ไม่หลงเหลือให้ใครอีก แม้แต่เรื่องราวแสนอ่อนหวานระหว่างกันเขาก็ทอดทิ้ง หลงลืม เพราะหล่อนเป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งในชีวิตของเขา เป็นเศษรักสีหวานที่จืดจางมากแล้ว เป็นเสี้ยวหนึ่งที่กำลังเลือนหายไปจากความทรงจำ... แต่ค่ำคืนแสนปวดร้าว เขาได้ฝากฝังหนึ่งชีวิตน้อยๆ ไว้ในร่างกายของหล่อน ก่อนที่จะตัดหญิงสาวออกจากชีวิตอย่างเลือดเย็น...

ความจำเป็นนำพากิ่งเทียนมาพบเจอใครบางคน หลังประตูบานนั้นพัดหล่อนสู่โลกอีกใบที่ไม่เคยคุ้น หญิงสาวเคยคิดง่ายๆ ว่าเมื่อพระอาทิตย์ขึ้นทุกอย่างก็คงจบ แต่เมื่อเวลาผ่านไปกลับพบว่าเรื่องทั้งหมดมันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหาก สัมผัสอบอุ่นอ่อนโยนที่บุรินทร์มอบให้ ทำให้หญิงสาวต้องเก็บกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ในอก พลางเอนกายนอนไปกับพนักพิงตามคำแนะนำของเขา หลับตาลงเงียบๆ ปล่อยให้ชายหนุ่มดูแลรัดเข็มขัดให้ ก่อนผละไปเขายังจูบหน้าผากของหล่อน ความอุ่นอวลอยู่ในหัวใจของหญิงสาว ยิ่งเขาดีกับหล่อนมากเท่าไร หล่อนยิ่งปวดใจมากเท่านั้น เพราะรู้ดีว่าสักวันความสัมพันธ์ของพวกเราต้องจบลง น้ำตาไหลออกมาจากหางตาบางๆ จนต้องรีบพลิกใบหน้าไปยังกระจกด้านข้าง หลบซ่อนใบหน้าหมองเศร้าไม่ให้เขาเห็น บุรินทร์มองหญิงสาวด้วยแววตาเรียบขรึม ก่อนจะมองตรงไปข้างหน้า หากไม่ติดว่ามีนางอำภาให้หญิงสาวดูแล เขาคงพาหล่อนกลับไปด้วยกันแน่ๆ จะกอดหล่อนเอาไว้ทั้งคืน ไม่ยอมปล่อยให้ร้องไห้คนเดียว ถ้าจะร้องก็มาร้องกับอกของเขาคนนี้

คนบางคน กว่าจะรู้คุณค่าของสิ่งที่เคยทิ้งขว้าง ก็ต่อเมื่อไม่มีสิ่งนั้นอยู่ข้างๆ อีกต่อไป... พาทิศ ไม่เคยคิดจะรักแม่ของลูก ที่ยอมจดทะเบียนสมรสก็เพราะเขาพลาดท่าทำหล่อนตั้งท้อง เดือนอ้าย เพราะความรักที่มีให้แก่พาทิศอย่างท่วมท้น ทำให้หล่อนยอมทนต่อสายตาดูแคลนของคนรอบกาย ยอมอดทนต่อความเย็นชาของผู้เป็นสามี ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เขาเห็นคุณค่า แต่ท้ายที่สุดก็ได้เรียนรู้ว่าความดีที่เพียรสร้างไม่มีวันทำให้เขาหันมามองและรักหล่อนได้อย่างที่หวัง เมื่อเขาพาใครอีกคนก้าวเข้ามาในชีวิต ความเย็นชา จึงเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขามอบไว้ให้หล่อนในวันที่จรดปลายปากกาลงบนทะเบียนหย่า...

สัญญากับน้อยนะ ถ้าพี่เธียรไม่รักน้อยแล้ว ขอให้บอกกันตรงๆ อย่าโกหกหรือปิดบัง แค่บอกมาคำเดียว น้อยจะเป็นฝ่ายไปเอง ไม่อยู่ให้พี่เธียรต้องลำบากใจเลยสักนิด... รู้ตัวอีกที ความรักครั้งนี้กลับทำให้หล่อนเกือบจะเอาชีวิตแทบไม่รอด แต่แล้วก็ได้รับรู้ความลับดำมืดที่เขาพยายามซุกซ่อนเอาไว้ หล่อนจะรับสิ่งที่เขาเป็นได้หรือไม่... หรือเลือกที่จะจบและลืมเขาไป หรือเป็นเขาที่ต้องทำใจให้ลืมหล่อนเสียเอง

จันทร์กระจ่างเป็นเพียงเงาของใครบางคน ที่เขามีไว้เพื่อปลอบใจตัวเองว่าใครคนนั้นยังคงอยู่... จนกระทั่งถึงวันที่แน่ใจแล้วว่าไม่มีวันที่เขาจะมองหล่อนอย่างคนรัก จึงตัดสินใจเดินออกมาเงียบๆ พร้อมกับอีกหนึ่งชีวิตที่เพิ่งอุบัติ…

เสียงหัวใจเต้นด้วยจังหวะหนักหน่วง ลมหายใจสม่ำเสมอ อ้อมกอดที่ไม่คุ้นชินและ...กลิ่นกายแปลกใหม่ สิ่งเหล่านี้ทำให้ปนัสยาที่รู้สึกตัวแล้วแต่ยังไม่ยอมลืมตาหวนรำลึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา แล้วภาพต่างๆ นานาก็โถมกระหน่ำระลอกแล้วระลอกเล่า คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น เหตุการณ์ในความทรงจำช่างบาดลึกเสมือนจริง หญิงสาวค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่าความเร่าร้อนที่ผ่านมานั้นเป็นเพียงแค่ความฝันที่ถูกปรุงแต่งโดยจิตที่ไม่มั่นคงของหล่อนเอง เพราะอะไร เมา  ผิดหวัง หรือว่าชอบเขา เขาหล่อหรือ มีเสน่ห์ลึกล้ำหรือ             ไม่รู้...นั่นคือเสียงกระซิบที่ดังออกมาจากสำนึก  หญิงสาวตอบตัวเองไม่ได้เลยนอกจากความเสียวสยิวที่เขาปรนเปรอ คิ้วงามโก่งขมวดมุ่น ร่างกายอ่อนปวกเปียกร้อนรุ่ม ขนกายลุกชัน มือเรียวเลื่อนลูบไล้ศีรษะได้รูปและบ่าไหล่กว้าง ก่อนจะสะดุ้งเฮือกขมวดคิ้วเม้มปาก เมื่อส่วนอ่อนไหวถูกชำแรกเข้ามา             “เจ็บ อือ” หญิงสาวกระซิบเสียงแผ่วเบา ก่อนจะขบเม้มเรียวปากเอาไว้แน่น น้ำตาซึมออกจากหางตา

สัญญาลวงจากผู้ชายสารเลว ทำให้นาตาชาหรือ ‘นังช้อย’ ของเพื่อนๆ ต้องตกอยู่ในสภาวะอกหักรักคุด เป็นเหตุให้ค่ำคืนเคาท์ดาวน์ที่แสนเงียบเหงากลายเป็นค่ำคืนเคาท์ดาวน์ที่เร่าร้อนอย่างไม่น่าจะเป็นไปได้ และผู้ชายที่ทำให้นาตาชากลายเป็นผู้หญิงร้อนแรงชนิดเจ้าตัวยังตกใจนั้นไม่ใช่ใคร แต่เป็นเพื่อนของไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นนั่นเอง!! แต่ในความสับสน กลับเกิดเป็นความสะใจอยู่ลึกๆ ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องทำตัวน่าสมเพช ร้องไห้ฟูมฟายเมื่อผิดหวังกับความรักเสมอไป ในเมื่อเรามีสิทธิ์ที่จะเลือก และตัวเลือกที่แสนจะเพอร์เฟกต์ก็ยืนอยู่ตรงหน้าแล้วทั้งคน... ความสับสน ปนอ้างว้าง ผิดหวัง ทำให้แรงต่อต้านของนาตาชาค่อยๆ หย่อนยาน แล้วในที่สุดก็เปลี่ยนเป็นคลายลงอย่างสิ้นเชิง ทั้งยังหยุดนิ่ง ยอมให้เขาเปิดเรียวปากแล้วส่งปลายลิ้นเข้ามาทักทายความนุ่มหวานในโพรงปากที่อวลไปด้วยรสชาติของแอลกอฮอล์ กระตุ้นอารมณ์ของคนตัวโตให้โหมแรง เช่นเดียวกับคนที่อ่อนประสบการณ์ให้ฮึกเหิมลิงโลดไปกับสัมผัสที่เกิดขึ้นกับคนไม่คุ้นใจ...

เพราะความเมาเป็นเหตุ ทำให้ภพธรเผลอไปคว้ากอหญ้าหลานสาวของแม่บ้านเข้าห้องนอนกลางดึกในคืนหนึ่ง เมื่อตื่นขึ้นมาเขาจึงพบว่าได้ข่มเหงเด็กสาวจนย่อยยับ ทว่าชายหนุ่มนั้นมีคู่หมั้นคู่หมายที่เหมาะสมอยู่ก่อนแล้ว คุณนายงามตาผู้เป็นมารดาจึงหาทางออกโดยการส่งกอหญ้าเข้าไปเรียนต่อในกรุงเทพฯ เพื่อหวังให้เด็กสาวอยู่ห่างจากลูกชายหัวแก้วหัวแหวน กอหญ้าไม่เคยลืมว่าครั้งหนึ่งเขาและครอบครัวได้ทำอะไรไว้กับหล่อน ไม่เคยลืมค่ำคืนที่ร่างกายต้องแปดเปื้อนคาวราคี สาวน้อยอ่อนต่อโลกจึงได้แต่เก็บงำความช้ำชอกครั้งนั้นเอาไว้ในส่วนลึกของใจ เมื่อวันเวลาผ่านไปจึงได้รู้ว่า แม้หล่อนเป็นเพียงหญ้าต้นเล็กๆ แต่ก็ใช่ว่าใครหน้าไหนคิดจะเหยียบย่ำก็ทำได้ ทุกการกระทำในชีวิตคือบทเรียน ทุกบทเรียนมีราคา เป็นหนี้ต้องชดใช้ ถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องจ่ายให้หล่อน ชนิดที่เรียกว่า ทบต้น ทบดอก...

เขาไม่คิดจะจริงจังกับใคร อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในเวลานี้ บทเรียนที่ผ่านมาสอนให้รู้ว่าไม่ควรเชื่อใจใครอีก คำว่ารัก คือคำลวงที่ผู้หญิงบางคนมีไว้เพื่อหลอกคนโง่ให้ตายใจเท่านั้น “คุณหนูเล็กเป็นเด็กเงียบๆ ถูกแม่ทิ้งไปตั้งแต่ยังแบเบาะ คุณดลต้องกลายมาเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว ถ้าเขาไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยพูดก็ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น คนเคยมีความรัก รักกันมาก แต่ไม่รู้รักกันแบบไหน อยู่มาวันหนึ่งกลับมาบ้านเมียก็หายไปแล้ว ทิ้งลูกเอาไว้กับแม่แก่ๆ และพี่เลี้ยง เรื่องก็มีเท่านี้ ยังไงก็เห็นใจคุณดลเขาหน่อยนะ อย่าไปถือสาแกเลยถ้าบางครั้งแกจะแปลกๆ ไปบ้าง แต่วันๆ เราไม่ค่อยได้เจอหน้าหรอก โน่น หมกตัวอยู่ในสวนกับคนงานนั่นแหละ งานของคุณมีแค่ดูแลคุณหนูเล็ก เรื่องอื่นๆ ไม่ต้องสนใจ หากได้เห็นหรือได้ยินอะไรก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แค่นี้ก็ไม่มีปัญหาแล้ว ที่สำคัญอย่าไปเผลอหลุดปากถามถึงเรื่องของเมียเก่าเขาเด็ดขาด” สิ่งที่รับรู้ ทำให้นภาพราวได้แต่เอาใจช่วยเขาอยู่เงียบๆ แต่หญิงสาวไม่รู้สักนิดว่าภายใต้สีหน้าเรียบเฉย เขากำลังเหมารวมให้หล่อนเป็นผู้หญิงหน้าซื่อใจคด

“คุณจินณ์ รับสมัครคนดูแลเรื่องส่วนตัวเพิ่มสักคนไหมคะ” คำถามของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มใจกระตุก ก่อนหรี่ตามอง “ฉันดูแลตัวเองได้” เขาตอบเสียงหนัก นาราเม้มปากแน่น เปลือกตาหลุบลงแวบหนึ่งก่อนสบตาเขาอีกครั้งด้วยความตั้งใจที่แน่วแน่ยิ่งกว่าเดิม “หนูดีหมายถึง คนที่จะคอยดูแลคุณเรื่องบนเตียงค่ะ” ผู้ชายอายุสามสิบปีเศษใจกระตุกแรงกว่าเดิม เขาถอนหายใจยาว เมื่อถูกแม่สาวหน้าแฉล้มที่อีกไม่กี่เดือนจะพ้นรั้วมหาวิทยาลัยเอ่ยปากถามโต้งๆ และเขามั่นใจว่าหล่อนไม่ได้พูดเล่น “อธิบายหน่อย” เขาแกล้งโง่ แต่ฝ่ามือใหญ่เรียวเลื่อนลงลูบเบาๆ ที่เอวคอด ถ้าหล่อนปัดมือเขาออกก็ไม่คิดจะดันทุรัง ทว่านารากลับนิ่งเฉย มิหนำซ้ำยังสบตาเขาตรงๆ แล้วตอบออกมาอย่างคนที่คิดมาดีแล้ว “ก็ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของคุณ ตั้งแต่ตื่นนอนจนถึงเข้านอน อะไรก็ได้ที่คุณต้องการ” ริมฝีปากได้รูปสวยของจินณ์กระตุกยิ้ม พลางเคลื่อนใบหน้าเข้าหา หญิงสาวใจเต้นแรงรัว หลบตาลงแต่ไม่คิดจะถอยหนีโดยพยายามเตือนตนเองว่าหล่อนต้องทำได้ เขาไม่ใช่คนเลว ไม่ใช่คนชอบเอาเปรียบใคร เขาคงไม่ใจร้ายกับหล่อนนักหรอก...

"บิวแค่ต้องการพี่ภัค" หัวใจของภคภัทรกระตุกโลด ดวงตาเบิกกว้างก่อนจะค่อยๆ หรี่แคบลง ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากของหญิงสาว "ต้องการในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งต้องการผู้ชายคนหนึ่ง" คนที่เพิ่งจะบอกว่าต้องการเขากล่าวย้ำ เสียงลมหายใจสั่นพร่าทอดยาวดังเข้ามาในโสตประสาทของบุญญาพร แต่เพียงแค่นั้นขนกายของหญิงสาวก็ลุกเกรียว ราวกับถูกลูบไล้ด้วยฝ่ามือหยาบใหญ่คู่นั้น

เมื่อห้าปีก่อน... ดลภาคย์ทิ้งเภตราเพื่อไปแต่งงานกับผู้หญิงอื่น แต่วันนี้เขากลับมาพร้อมลูกสาวเพื่อขอให้หล่อนยกโทษให้ หญิงสาวจะทำอย่างไรกับหัวใจที่กำลังร้อนให้กับความรัก