EP.1 บทนำ

บทนำ

“ช้อย…” น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ดังขึ้นข้างกายทำให้คนที่กำลังยืนเหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มีดอกไม้ไฟหลากสีสันแตกกระจายสวยงามหันไปมองตามเสียงเรียก ในทันทีที่เห็นว่าเป็นใครหญิงสาวก็ต้องย่นคิ้วด้วยความแปลกใจยิ่งกว่า เพราะแม้จะเห็นแค่ลูกนัยน์ตาที่โผล่ออกมาจากหน้ากากอนามัยสีดำหล่อนกลับยังจำเขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ

คงอาจเป็นเพราะลูกตาคมกริบที่รับกับคิ้วหนาเข้มเจนตา การถูกบดบังไปเสียค่อนจึงไม่อาจลดทอนความน่ามองลงได้ ตรงกันข้าม กลับเพิ่มความน่าค้นหามากยิ่งขึ้น ทั้งยังกระตุ้นความทรงจำที่ผ่านมาให้ชัดแจ้งตามลำดับ ต่อให้ไม่สนิท ก็ยังจดจำได้แม่นยำ ไยเป็นเช่นนั้นไปได้

“พี่อิง” คือชื่อเล่นของคนตัวโตในชุดเสื้อยืดแขนยาวสีดำกับกางเกงยีนสีเดียวกัน เขาเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงไว้ทั้งสองข้าง ชื่อของเขาหลุดจากริมฝีปากสีเรื่อของนาตาชาอย่างแผ่วเบา

แววตาของพี่อิงหรืออชิระยิ้มให้หญิงสาวเล็กน้อยขณะมองหล่อน

“มายืนทำอะไรตรงนี้คนเดียว”

นาตาชาสบตาเขาเพียงครู่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าอีกครั้ง

“ออกมาหาอะไรกินค่ะ แต่ดอกไม้ไฟสวยดี ก็เลยหยุดดูสักหน่อย” บอกเขาเสียงเบาด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยร่าเริงอย่างเห็นได้ชัด อชิระมองท่าทางแบบนั้นนิ่ง เขารู้สาเหตุเป็นอย่างดี เพราะก่อนที่จะมายืนอยู่ตรงนี้ชายหนุ่มได้พบกับเนติคนรักของหญิงสาว อีกนัยคือเพื่อนของเขาอยู่พักใหญ่ก่อนแยกย้าย

“แล้วพี่อิงล่ะคะ มาทำอะไรแถวนี้” เมื่อดอกไม้ไฟชุดสุดท้ายหมดลง หญิงสาวก็หันไปมองเขาเต็มตาอีกครั้ง

วันนี้อชิระอยู่ในชุดธรรมดา ท่าทางของเขาเรื่อยๆ ดูสบายใจดี หญิงสาวพยายามมองหาผู้หญิงที่มักติดตามมาด้วยเสมอและเปลี่ยนไปเรื่อยๆ แทบไม่ซ้ำหน้าจนหล่อนจำไม่ได้แต่กลับไม่พบเห็น ซึ่งเป็นเรื่องน่าแปลกใจอีกเรื่องหนึ่ง โดยเฉพาะค่ำคืนที่ค่อนข้างสำคัญเช่นคืนนี้เขาควรอยู่กับครอบครัวหรือคนรัก อีกอย่างทางภาครัฐก็ออกมาตรการและขอร้องให้ทุกคนฉลองปีใหม่อยู่ภายในบ้านเพื่อป้องกันการแพร่กระจายของเชื้อโรคโควิด ทว่าอชิระกลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงนี้ตามลำพังเสียอย่างนั้น

“พี่แวะส่งเพื่อนแถวๆ นี้ ก็เลยลงมาซื้อของนิดหน่อย เขาบุ้ยหน้าไปทางร้านสะดวกซื้อที่หญิงสาวเองก็เพิ่งเดินออกมาได้ไม่นาน

“อ้อ” นาตาชาทำเสียงรับรู้ในลำคอ พลางคิดไปว่าเขาคงมาส่งเพื่อนสาวๆ ของเขานั่นเอง คิดได้เช่นนั้นก็หลุบตามองนาฬิกาข้อมือ แต่นี่มันเพิ่งจะเที่ยงคืนนิดๆ เองไม่ใช่เหรอ มาส่งไวไปนะ...

“คิดอะไรอยู่”

คนถูกถามกะพริบตาปริบๆ ยิ้มเจื่อนผ่านหน้ากากอนามัยสีฟ้าเมื่อถูกอีกฝ่ายหรี่ตามองอย่างจับผิด

“ก็เรื่อยเปื่อยค่ะ เอ่อ...ช้อยขอตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีปีใหม่ค่ะ” นาตาชาโน้มศีรษะให้คนตัวโตรูปหล่อตรงหน้าเบาๆ ถือเป็นการทักทายและบอกลาเป็นครั้งแรกในวันขึ้นปีใหม่ ขณะที่กำลังจะก้าวเท้าผ่านหน้าของเขา ไปชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นว่า

“เดี๋ยวช้อย”

ร่างบางชะงักฝ่าเท้า เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตเบิกนิดๆ ด้วยความกังขา

“ให้พี่ไปส่งดีกว่า”

เปลือกตาบอบบางกะพริบเบาๆ อย่างนึกแปลกใจอีกคำรบ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาแม้จะรู้จักเขาในนามเพื่อนของคนรัก แต่อีกฝ่ายแทบจะไม่เคยสนใจไยดีหรืออยากจะพูดคุยกับหล่อนเลยสักครั้ง มิหนำซ้ำทุกครั้งที่เจอหน้ากันเขาก็มักจะหนีบสาวๆ สวยๆ ตามมาด้วยเสมอ ทำให้แต่ละครั้งที่ได้เจอกันอย่างมากก็แค่ส่งยิ้ม พยักหน้าทักทายและพูดคุยกันสองสามคำเท่านั้น

ต่างจากวันนี้ ที่เขาและหล่อนพูดคุยกันหลายประโยค เรียกว่ามากที่สุดเป็นประวัติการณ์ จึงทำให้หล่อนค่อนข้างแปลกใจพอสมควรกับทุกๆ เรื่องที่จู่ๆ เขาก็มีทีท่าให้ความสนใจหล่อนขึ้นมา หรือว่า...

เขารู้เรื่องระหว่างหล่อนกับพี่เนย์แล้ว หญิงสาวขบคิด พลางหรี่ตามองเขาอย่างค้นคว้าขึ้นมาบ้าง

แต่ดวงตาคมกริบที่กำลังมองมานั้นค่อนข้างไร้ความหมาย ไม่มีอะไรที่สื่อออกมาให้รู้ว่าเขาคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ ทำให้คนที่กำลังครุ่นคิดนั้นค่อนข้างสับสนไม่น้อย แต่ถึงเขาจะมีน้ำใจกับหล่อนขึ้นมาจริงๆ ก็คงจะรับเอาไว้ไม่ได้อยู่ดี เพราะเวลานี้หล่อนอยากอยู่คนเดียว จากนั้นก็เมา เผื่อว่าเมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่เงาของใครบางคนจะจางหายไปจากความทรงจำเสียที

“ขอบคุณค่ะ แต่ช้อยไม่อยากรบกวนพี่อิง ห้องพักช้อยอยู่ใกล้แค่นี้เองค่ะ” หญิงสาวมองไปยังคอนโดสูงกว่าสิบชั้นเบื้องหน้า อชิระมองตามสายตาของคนตัวบางแล้วหันมามองหล่อนอีกครั้ง สบตากลมโตหม่นมัวแล้วลดต่ำไปที่มือเล็กซึ่งถือถุงผ้าสีดำเอาไว้ก่อนหล่อนขยับมือไปซ่อนไว้ด้านหลัง แต่เขาก็ยังมองเห็นอยู่ดีว่าสิ่งที่อยู่ข้างในนั้นคืออะไร

“พี่แค่ห่วงเรา”

นาตาชาตัวเย็นวาบ ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าในคำว่า ‘ห่วง’ จากคนที่หล่อนแทบจะไม่รู้จักจะทำให้หัวใจบอบช้ำในคืนเหงาและหนาวเหน็บเช่นคืนนี้อบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ก่อเกิดไอร้อนแทรกซ้อนขึ้นมายังกระบอกตาแดงก่ำ จากนั้นหยาดน้ำก็เอ่อ แต่ก่อนที่มันจะไหลหญิงสาวก็ต้องรีบกะพริบตาไล่ความอ่อนแอนั้นลงไปอย่างรวดเร็ว

นาตาชาส่ายหน้ายิ้ม ก่อนจะยกมือที่ถือถุงผ้าขึ้นแล้วบอกเสียงแผ่ว

“ช้อยมีแค่นี้” หญิงสาวเปิดถุงให้เขาดู ในนั้นมีเบียร์อยู่สี่ห้ากระป๋อง ทำให้คนตัวสูงที่หลุบตามองสิ่งของที่อยู่ในถุงผ้าขยับเรียวปากยิ้ม ดวงตาสีเข้มพราวขึ้นวูบหนึ่งพร้อมบอก

“กินคนเดียวจะไปสนุกอะไร”

คนฟังนิ่งอึ้ง สบตาเขาโดยปราศจากคำพูด

“บนรถพี่มีติดอยู่นิดหน่อย แต่คิดว่าคงพอสำหรับคืนนี้”

เพียงแค่นั้น ความเหงา ความเสียใจ ทุกความรู้สึกที่ประเดประดังและทุกความสับสนก็พาตัวตนของนาตาชาเดินตามอชิระขึ้นไปบนบีเอ็มดับเบิ้ลยูสีดำมันปลาบ

ดวงตาคู่งามสบตาคมกริบแวบเดียว จากนั้นก็มองไปข้างหน้า บอกตัวเองว่าคืนนี้ยังอีกยาวไกล...