ONE NIGHT

CHAPTER THREE 

Hindi na maalala ni Samantha kung paano sila napunta sa pinto ng apartment ni Lucas.

May memorya siya ng mahabang biyahe mula sa café. Tahimik sila sa sasakyan, pero hindi awkward ang katahimikan – kundi yung tipong punong-puno ng hindi pa sinasabi. Bawat lingon niya kay Lucas, nakatitig ito sa kalsada, pero kita niya ang pagkuyom ng kanyang panga, ang paghigpit ng kanyang mga daliri sa manibela.

Parang may kinikimkim.

Pagdating nila sa tapat ng building ni Samantha, hindi siya bumaba agad.

"Thank you for the ride," sabi niya.

"Thank you for not running away," sagot ni Lucas.

Tumawa siya nang mahina. "May chance pa bukas."

"Bukas pa iyon. Ngayon, nandito ka pa."

Tumitig sila sa isa't isa. Ang ilaw ng streetlamp ay pumapasok sa windshield, binabahagya ang mukha ni Lucas. Sa liwanag na iyon, hindi siya mukhang CEO na walang puso. Mukha siyang lalaki – isang pagod na lalaking may mabibigat na dala.

"Gusto mo bang pumasok?" biglang tanong ni Samantha.

Hindi niya alam kung bakit niya iyon sinabi. Hindi siya ganito. Hindi siya nag-aaya ng kahit sino sa kanyang maliit na apartment. Lalo na ang isang lalaking kakakilala niya lang.

Pero may hinila sa kanya ngayong gabi – isang bagay na hindi niya maipaliwanag.

Tumagilid ang ulo ni Lucas. "Are you sure?"

"Hindi," sagot niya nang totoo. "Pero tinatanong pa rin kita."

Hindi siya ngumiti. Sa halip, pinatay niya ang makina, binuksan ang pinto, at lumabas ng sasakyan. Hinintay niyang sumunod si Samantha.

Magkatabi silang naglakad papasok ng building. Si Samantha ang nag-unlock ng pinto ng apartment – isang maliit na studio unit na halos kasya lang ang kama, maliit na mesa, at lumang sofa. Maayos naman, pero malayo sa karangyaan na nakasanayan ni Lucas.

"Sorry, maliit," sabi niya, inilapag ang bag sa mesa.

"Don't apologize," sabi ni Lucas, pumapasok at tumingin sa paligid. "I like it. It's real."

Tumayo sila sa gitna ng maliit na kwarto. Ilang segundo lamang ang pagitan nila – sapat para maramdaman ni Samantha ang init ng katawan ni Lucas kahit hindi sila magkadikit.

"I shouldn't be here," bulong ni Lucas.

"Then why are you here?"

He didn't answer. Instead, he stepped closer – isang hakbang lang, pero parang lumiliit ang buong kwarto.

"Because I can't stop thinking about you."

Lalong bumilis ang tibok ng puso ni Samantha. "We just met tonight."

"I know." He lifted his hand, dahan-dahang hinawakan ang pisngi niya. Ang palad niya ay magaspang – hindi inaasahan para sa isang CEO. "But I've been thinking about you since Chloe sent me your CV two weeks ago."

"Two weeks?"

"I've been watching you, Samantha. Not in a creepy way," mabilis niyang dagdag nang makita ang pagkabahala sa kanyang mukha. "Your social media. Your work history. The way you write emails. I wanted to know you before I met you."

"So the blind date –"

"I planned it all." He admitted, his thumb tracing her cheekbone. "Except for you walking out. That I didn't expect."

Natatawang napabuntong-hininga si Samantha. "Lucas..."

"Say the word, and I'll leave," he whispered. "I'll go back to my car and pretend this never happened. We'll just be boss and employee starting Monday."

"That's the responsible thing to do."

"Yes."

"Then why aren't you leaving?"

He smiled – that slow, dangerous smile from the café – but this time, his eyes were soft. Vulnerable.

"Because I don't want to be responsible tonight."

Tumahan si Samantha.

Sa loob ng ilang segundo, tiningnan niya si Lucas. Ang lalaking ito ay puwedeng sumira sa kanyang pangarap. Puwedeng siyang paalisin sa trabaho bago pa man siya magsimula. Puwedeng gawing impiyerno ang susunod na isang linggo.

Pero ngayong gabi, hindi siya boss. Lalaki lang siya na tumitingin sa kanya na parang siya ang sagot sa lahat ng tanong sa buhay niya.

"Ikaw," bulong ni Samantha, "ang pinakamali kong magiging desisyon."

"Probably," he agreed.

Her hands reached up, slowly unbuttoning his coat. Pinanood niya lang ito, hindi kumikibo. Parang natatakot na matigil ang lahat kung gagalaw siya.

"I still have conditions," sabi ni Samantha.

"I'm listening."

"Bukas, hindi magbabago ang trabaho natin. Boss at empleyado pa rin tayo."

"Agreed."

"Walang magsasabi kay Chloe. O kahit kanino."

"Agreed."

"At kung... kung magkamali tayo ngayong gabi, walang sisihan."

He paused. His eyes searched hers, looking for something – doubt, fear, hesitation.

Wala siyang nakita.

"Agreed," he finally said, his voice rough.

At sa maliit na apartment na halos walang laman, sa gitna ng London kung saan hindi sila kilala ng kahit sino, hinayaan ni Samantha ang sarili na mahulog.

---

Nagising siyang may humahaplos sa kanyang buhok.

Mainit. Malambot. Nakapikit pa si Samantha, hindi alam kung panaginip pa ba ito o gising na siya.

Ang kanyang likod ay dumidikit sa isang matigas na dibdib. May brasong nakapulupot sa kanyang baywang, hinihila siya pabalik sa init. At ang kamay na humahaplos sa kanyang buhok ay dahan-dahang gumagalaw, parang minamemorya ang bawat kulot.

Dahan-dahan siyang napamulat.

Medyo maliwanag na sa labas. Ang kurtina niyang mumurahin ay bumubukas sa konting liwanag, nagbibigay ng kulay-rosas na glow sa buong kwarto.

At sa kanyang likuran – si Lucas. Nakayakap sa kanya na parang hindi siya bitawan.

"Good morning," sabi ni Lucas, ang boses ay paos at antok pa.

Pumikit ulit si Samantha. Putangina. Totoo pala lahat.

"Good morning," sagot niya, hindi pa rin makapaniwala.

Hinaplos niya ang kanyang braso – ayaw niya pang bumangon. Pero alam niyang ang araw na ito ay magiging kakaiba.

Lumingon siya nang bahagya. Nakatingin si Lucas sa kanya, ang mga mata ay malinaw at tahimik.

"I don't regret it," he said softly.

"Hindi pa ako nagtatanong."

"I know. But I wanted you to know."

Tumingin si Samantha sa kisame. Ang maliit na apartment niya ay tila mas maliit ngayon – pero hindi dahil sa sikip, kundi dahil sa bigat ng nangyari.

"Wala pang sumisira sa'king gising," sabi niya. "So I don't regret it either."

Ngumiti si Lucas. Tumayo siya, kumuha ng kanyang damit sa sahig. Tahimik lang si Samantha na pinanood ito – ang lawak ng kanyang likod, ang galaw ng kanyang kamay habang sinusuot ang damit.

"I should go," sabi ni Lucas. "May meeting ako sa isang oras."

"Sige."

Humarap siya sa kanya. "Monday, 8 AM. Office. Ready ka?"

"Ready na ang resume ko. Ang katawan ko, hindi pa yata."

Tumawa siya – isang totoong tawa, hindi yung pinipigilan niya sa café kagabi.

"See you on Monday, Ms. Cordero."

"See you, Mr. Menez."

Lumabas si Lucas, iniwan ang pinto na bahagyang nakabukas. Narinig ni Samantha ang kanyang mga yabag pababa ng hagdan – paulit-ulit, hanggang sa tuluyan nang nawala.

Humiga siyang muli, niyakap ang unan na may konting amoy ng pabango niya.

Isang gabi. Isang pagkakamali. Isang sikretong dadalhin niya hanggang sa libingan.

At least, 'yun ang akala niya

Pagkalipas ng dalawang linggo...