Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 6

CHAPTER ONEAng hanging bumubulusok sa madilim na eskinita ay may dalang amoy ng lumang basura — at ng masamang desisyon.Bakit ko ba kasi ginustong mag-isa?Nagmamadaling lumakad si Samantha pauwi, pilit na binabalewala ang palapit nang palapit na yabag sa kanyang likuran. Alas onse na ng gabi. Tatlong kanto na ang layo niya mula sa club kung saan siya iniwan ng kaibigan niyang si Chloe sa isang blind date na hindi naman niya hiniling."Alam mo, pangit lang talaga ng gabi ko," bulong niya sa sarili.Isang simpleng salu-salo lang naman dapat ang pagkikitang iyon. Imbis na sa pamilyar nilang lugar, sa isang mamahaling club sa gitna ng Soho siya hinatid ni Chloe, tapos saka lang sinabing may surprise."Blind date? Ngayong gabi? Chloe, ikaw talaga," sabi niya noon.Pero si Chloe ay puro ngiti lang. "Eh ano naman? Natural beauty ka. At saka, siya ang may gusto sa'yo. Oo, alam niyang pupunta ka. Galing daw siya sa meeting kaya naka-suit pa rin. Edi bagay kayo — ikaw naka-cardigan, siya nak

CHAPTER THREE Hindi na maalala ni Samantha kung paano sila napunta sa pinto ng apartment ni Lucas.May memorya siya ng mahabang biyahe mula sa café. Tahimik sila sa sasakyan, pero hindi awkward ang katahimikan – kundi yung tipong punong-puno ng hindi pa sinasabi. Bawat lingon niya kay Lucas, nakatitig ito sa kalsada, pero kita niya ang pagkuyom ng kanyang panga, ang paghigpit ng kanyang mga daliri sa manibela.Parang may kinikimkim.Pagdating nila sa tapat ng building ni Samantha, hindi siya bumaba agad."Thank you for the ride," sabi niya."Thank you for not running away," sagot ni Lucas.Tumawa siya nang mahina. "May chance pa bukas.""Bukas pa iyon. Ngayon, nandito ka pa."Tumitig sila sa isa't isa. Ang ilaw ng streetlamp ay pumapasok sa windshield, binabahagya ang mukha ni Lucas. Sa liwanag na iyon, hindi siya mukhang CEO na walang puso. Mukha siyang lalaki – isang pagod na lalaking may mabibigat na dala."Gusto mo bang pumasok?" biglang tanong ni Samantha.Hindi niya alam kung b

CHAPTER FIVEIsang linggo na ang nakalipas mula nang malaman ni Samantha na siya ay buntis.Isang linggo rin siyang nagtago. Hindi lang ng sikreto sa tiyan – kundi ng sakit na hindi niya maintindihan.Tuwing umaga, sinusuka niya ang lahat maliban sa katotohanang hindi na niya mababago ang nangyari. Tuwing gabi, hinihimas niya ang kanyang tiyan bago matulog, binubulungan ang sanggol na "Ikaw muna. Ikaw muna ang priority ko."Pumasok siya sa opisina na para bang walang nagbago. Nakablazer pa rin. Nakangiti pa rin sa mga katrabaho. Sumusunod pa rin sa utos ni Lucas nang walang reklamo.Pero may nagbago sa kanya – hindi na siya natatakot.Noong una, takot siyang malaman ni Lucas ang tungkol sa bata. Takot siyang mawalan ng trabaho. Takot siyang husgahan ng mga tao.Ngayon? Wala na siyang pakialam.Bahala na siya sa buhay niya. Ang mahalaga, ligtas ang anak ko.Ganyan ang paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili.---Martes ng umaga, sa opisina.Si Samantha ay nasa pantry, kumukuha ng tubig.