THE SECRET

CHAPTER FOUR

Dalawang linggo na ang nakalipas mula nang gabing iyon.

Dalawang linggong sinubukan ni Samantha na kalimutan ang init ng mga braso ni Lucas, ang lalim ng kanyang boses sa madaling araw, ang paraan ng pagtingin niya sa kanya na parang siya ang tanging babae sa mundo.

Dalawang linggo rin siyang naging executive assistant ni Lucas Menez.

At sa dalawang linggong iyon, hindi niya alam kung mas mahirap ang trabaho – o ang magpanggap na walang nangyari sa kanila.

"Hang in there, Sam," bati ni Chloe nang umagang iyon, may dalang kape para sa kanya. "Alam kong mabigat ang trabaho, pero kaya mo 'yan."

"Thanks," sagot ni Samantha, pilit na ngumiti. "At Samantha nga. Hindi Sam."

"Same difference," sabi ni Chloe sabay kindat. "Pero seriously, kumusta ang first two weeks? Hindi ka pa naman umiiyak."

"Lalaban pa naman."

Hindi alam ni Chloe ang totoo. Walang nakakaalam – maliban kay Samantha at sa dingding ng kanyang maliit na apartment.

Mula nang gabing iyon, hindi na muling nagkasama sina Lucas at Samantha nang silang dalawa lang. Palaging may ibang tao sa paligid – si Chloe, ang ibang staff, ang mga client na bumibisita sa opisina.

Propesyonal si Lucas. Walang pahaging. Walang lingon na matagal. Walang haplos na hindi sinasadya.

At doon nasaktan si Samantha.

Hindi niya alam kung bakit. Ayaw naman niya ng komplikasyon. Alam niya ang pinasok niya. Kasunduan nila iyon – walang sisihan, walang magbabago sa trabaho.

Pero bakit tuwing gabi niya ito naiisip? Bakit tuwing naaamoy niya ang kape ay naaalala niya ang café? Bakit tuwing may dumadaang itim na SUV ay sumasakit ang dibdib niya?

Tanga ka, Samantha.

---

Isang umaga, sa kanyang apartment.

Paggising niya, iba ang pakiramdam niya.

Hindi yung tipong antok pa. Hindi yung tipong tinatamad bumangon.

Iba talaga.

Para bang may mali sa loob ng kanyang katawan. May mabigat na hindi niya maintindihan.

Bumangon siya para pumunta sa banyo. Pero sa kalagitnaan ng pagtayo, biglang umikot ang buong kuwarto. Sumandal siya sa pader, pinikit ang mga mata, hinintay na lumipas ang pagkahilo.

Bakit ganito?

Pumasok siya sa banyo. Habang nakatayo sa harap ng salamin, biglang may bumalot na init sa kanyang lalamunan – yung tipang alam mong may sasabog.

Wala siyang sinuka, pero ilang minuto siyang nakayuko sa lababo, pinagpapawisan, nanginginig.

"Stress lang 'to," bulong niya sa sarili. "O kaya yung pagkain kagabi."

Pero sa likod ng kanyang isipan, may bumubulong.

Buntis ka.

Napailing siya. "Hindi. Imposible."

Sinubukan niyang balikan ang mga araw. Kailan ba siya huling dinatnan? Tatlong linggo na? Apat?

Hindi na niya matandaan. Sa sobrang busy sa bagong trabaho, hindi na niya napansin.

Napatingin siya sa kanyang tiyan. Wala namang nakikita. Hindi pa naman siguro.

Pero may kaba na hindi niya maalis.

---

Pagkalipas ng dalawang araw.

Hindi na maalis ni Samantha sa isip niya ang posibilidad.

Lumipas ang dalawang araw na puno ng pag-aalinlangan. Laging siyang nagsusuka sa umaga. Laging siyang inaantok sa hapon. Laging siyang gutom pero walang gana kumain.

At ang pinaka-conclusive – hindi pa rin siya dinadatnan.

Five weeks late.

Kaya isang gabi, pagkatapos ng trabaho, sa halip na umuwi, nagpunta siya sa botika.

Bumili siya ng dalawang pregnancy test – yung isa ay back-up.

Tiningnan siya ng pharmacist na may ngiting parang alam na. Hindi siya tumingin pabalik. Dumeretso siya sa pampublikong banyo sa mall.

Sa loob ng maliit na cubicle, nanginginig ang kanyang mga kamay habang binubuksan ang kahon.

"Kalmahan mo, Samantha," bulong niya.

Sinunod niya ang instructions. Ginawa niya ang test.

Hintay.

Tatlong minuto daw.

Pero sa kanya, parang tatlong oras.

Naupo siya sa toilet, nakayakap sa sarili, pinipigilan ang luha na hindi pa naman sigurado kung dapat bang lumabas.

Please, negative. Please, negative.

Hindi niya alam kung bakit niya idinadasal iyon. Hindi naman siya bata. Twenty-six na siya. May trabaho. Kaya naman niyang buhayin ang isang bata – kahit mahirap.

Pero ang ama?

Si Lucas Menez.

Ang lalaking hindi na siya kinausap nang personal mula nang gabing iyon.

Ang lalaking tuwing umaga ay "good morning, Ms. Cordero" lang ang bati.

Ang lalaking tila walang nangyari sa kanila.

At kung buntis siya, hindi na niya ito maitatago. Mawawasak ang propesyonal na relasyon nila. Mawawasak ang pangarap niyang magtagal sa kompanya. Mawawasak ang lahat.

Nag-ring ang timer ng phone niya.

Huminga siya nang malalim.

Tumingin siya sa test.

Dalawang linya.

Nanlamig si Samantha.

Kinuha niya ang pangalawang test. Ginawa ulit.

Hintay.

Dalawang linya ulit.

Positive.

Hindi siya umiyak agad. Nakatitig lang siya sa dalawang plastic stick na nagbago ng kanyang buhay.

Tapos, parang bumigay ang lahat ng pader na pinagtaguan niya.

Umiyak siya.

Hindi yung maingay na iyak. Yung tahimik, yung tipong pinipigilan mo pero tumutulo pa rin ang luha. Yung tipong parang may humihigpit sa dibdib mo hanggang sa hindi ka na makahinga.

"Bakit?" bulong niya. "Paano?"

Alam niya naman kung paano. Alam niya kung kailan.

Isang gabi.

Isang gabi lang. Walang protection. Hindi nila napag-usapan. Pareho silang nadala ng init ng sandali.

At ngayon, may consequence na hindi na mababawi.

---

Inabot siya ng tatlumpung minuto sa loob ng cubicle na iyon.

Pinunasan niya ang kanyang mga luha. Hinugasan ang kanyang mukha. Tumingin sa salamin – namamaga ang mga mata, pero kailangan niyang magmukhang normal.

Itinago niya ang dalawang pregnancy test sa kanyang bag, sa pinakailalim, sa ilalim ng wallet at makeup kit.

Paglabas niya ng mall, malamig ang hangin.

Humarap siya sa langit – walang bituin, puro ulap.

"May buhay sa loob ko," bulong niya. "Paano na ngayon?"

Sumakay siya ng taxi pauwi. Hindi niya kayang mag-train ng ganitong oras. Hindi niya kayang makipagsiksikan sa mga taong normal ang mundo habang ang kanya ay gumuguho.

Sa loob ng taxi, hinawakan niya ang kanyang tiyan.

Wala pang nakikita. Wala pang nararamdaman. Pero alam niya.

Andiyan ka na.

At sa isang iglap, kahit puno siya ng takot, may kakaibang init na dumaloy sa kanyang dibdib. Hindi saya. Hindi lungkot. Parang... pananagutan.

"Iingatan kita," bulong niya sa sanggol. "Kahit hindi pa kita kilala. Kahit hindi ko alam kung anong gagawin ko."

---

Kinabukasan.

Maaga siyang pumasok sa opisina.

Dati, lagi siyang may bitbit na kape. Ngayon, tubig lang. Hindi na puwede ang caffeine. Para sa bata.

Pumasok siya sa office ni Lucas para iabot ang mga papeles. Tulad ng dati, nakatitig siya sa laptop. Hindi man lang tumingala.

"Good morning, Mr. Menez," sabi ni Samantha.

"Morning," sagot niya, inabot ang folder. "Anything else?"

"Wala na po."

Tumango siya. "You can go."

Sa dati, aalis na si Samantha nang walang ibang sasabihin.

Pero ngayon, may bumuhos na hindi niya mapigilan.

"Mr. Menez," tawag niya.

Tumingala si Lucas. Sa unang pagkakataon sa tatlong linggo, nagtama ang kanilang mga mata.

"Yes?"

Sumikip ang dibdib ni Samantha.

Gusto niyang sabihin. Buntis ako. Anak mo ito. Hindi mo ba naaalala ang gabing iyon? Hindi ka na ba talaga nagsisisi?

Pero ang lumabas sa kanyang bibig ay:

"Wala na po. Sorry. I'll go."

Lumingon siya para umalis.

"Samantha."

Tumigil siya. Hindi lumingon.

"Are you okay? You've been... different lately."

Different? Napansin mo rin pala?

"I'm fine, sir," sagot niya, pilit na kalmado ang boses. "Just tired. I'll manage."

"Let me know if you need time off."

Time off? Ano iyon, maternity leave?

"Thank you, sir."

At lumabas na siya.

Sa hallway, hindi siya sumandal sa pader tulad ng dati. Tumayo siya nang tuwid. Hinawakan ang kanyang bag – kung saan nakaitim ang dalawang test na sumira at nagbigay ng bagong kahulugan sa kanyang buhay.

"Hinding-hindi niya malalaman," bulong niya matapang. "Hindi ngayon. Hindi pa."

Dahil kung malaman ni Lucas Menez, wala nang kontrol si Samantha sa sarili niyang buhay.

At sa unang pagkakataon, may taong uunahin niya – hindi ang sarili niya, kundi ang bata sa kanyang sinapupunan.