THE INTERVIEW

CHAPTER TWO

Dinala ni Lucas si Samantha sa isang 24-hour café sa kanto — malayo sa madilim na eskinita, malayo sa mga nagbabantang anino ng Soho. Puno ng ilaw ang lugar, amoy fresh coffee at buttered toast. Tahimik, konti lang ang tao. Mas ligtas.

Umupo sila sa sulok, sa booth na may matangkad na halaman sa gilid — sapat na pribado pero hindi masyadong palihim.

"Order ka," sabi ni Lucas, inihulog ang menu sa harap niya. "My treat."

Hindi pa rin makapaniwala si Samantha. Sampung minuto ang nakalipas, iniisip niya kung paano tatakbo para iligtas ang sarili. Ngayon, nakaupo siya sa tapat ng isang bilyonaryo na posibleng maging boss niya.

"Hot chocolate," sabi niya sa waiter. Wala siyang gana kumain. Masyadong maraming kumakalembang sa utak niya.

"Same," sabi ni Lucas. "And a slice of cheesecake. For her."

Napatingin si Samantha.

"Paano mong alam na gusto ko ng cheesecake?"

"I don't. Pero lahat ng tao gusto ng cheesecake." Ngumisi siya. "Test number two."

Hindi siya natawa. Imbis na tumawa, sumandal siya sa upuan at tinignan si Lucas nang masinsinan. Sa wakas, nakita niya na siya nang buo — hindi sa dilim, kundi sa ilaw ng café.

At napahanga siya kahit ayaw niya.

Si Lucas Menez ay hindi lang gwapo. Gwapo siya sa paraang nakakairita — yung tipong alam mong ginugol ng Diyos ang lahat ng oras sa kanya habang ang iba ay bara-bara na lang. Maitim ang buhok, bahagyang magulo pero mukang intentional. Ang mga mata ay kulay dark chocolate — malalim, parang may tinatagong sakit. Pino ang ilong, manipis ang labi na ngayon ay nakangiti nang bahagya.

At ang pabango niya — amoy pera at kapangyarihan.

"Tumingin ka," sabi ni Lucas, hindi inaalis ang tingin sa kanya. "You're staring, Sam."

"Stop calling me Sam."

"No."

Napapikit si Samantha. Pilit niyang pinakalma ang sarili.

"Okay, Mr. Menez —"

"Lucas."

"Mr. Menez," pagpilit niya. "Ano ba talaga ang gusto mo sa akin? And please, be honest. I've had a really long night."

Dumating ang hot chocolate at cheesecake. Inantay ni Lucas na makaalis ang waiter bago sumagot.

"I need a new executive assistant," he said calmly, kumuha ng tinidor. "The last one quit after three weeks."

"Bakit?"

"Because I'm difficult to work with."

Lalong lumiit ang mata ni Samantha. "Difficult how?"

"I don't sleep much. I work 18 hours a day. I change my mind every five minutes. I don't like excuses. And I hate people who are late."

"Eh bakit mo ko iniwan na maghintay ng labinlimang minuto kanina?"

Natigilan si Lucas. Hindi siya sanay na sinasagot.

"I was testing you," he said again.

"And that's not hypocritical?"

"Maybe." He shrugged, like it didn't matter. "But I'm the CEO. I can be hypocritical."

Lalong tumaas ang kilay ni Samantha. Sinubo niya ang isang subo ng cheesecake — para hindi siya sumigaw.

Masarap. Creamy, hindi masyadong matamis. Pero hindi niya kayang mag-enjoy habang kausap itong lalaking ito.

"So here's the deal," sabi ni Lucas, leaning forward. "You want a job. I need an assistant. But I don't hire based on CVs. I hire based on instinct."

"At anong sinasabi ng instinct mo?"

He paused. His eyes traveled from her eyes to her lips, then back to her eyes. Ang bilis ng shifting na para kang hinubaran ng tingin.

"My instinct says you're either the best thing that will happen to my office — or my biggest mistake."

Parang may kuryente na dumaan sa likod ni Samantha.

"Those are the only two options?"

"There are no other options when it comes to me."

Wow. Hindi niya alam kung arrogance ba iyon o honesty. Pero either way, nakakairita.

"So how does this work?" tanong niya, iniiwasang ma-distract ng cheesecake. "May written exam? Group interview? Psychological test?"

"No."

"Eh ano?"

"You work for me for one week. Trial period. No salary yet — but if you pass, I'll double whatever they're offering you at your current job."

Tumigil ang kamay ni Samantha sa pagsubo.

Doble.

Ang trabaho niya ngayon ay bilang temp secretary sa isang medium-sized firm. Hindi kalakihan ang sweldo, pero sapat para mabuhay sa London na halos hindi humihingi ng tulong sa magulang.

Kung dodoblehin iyon ni Lucas, kaya na niyang magpadala ng pera sa Maynila nang hindi sumasakit ang ulo sa bills. Kaya na niyang mag-ipon. Kaya na niyang mangarap nang mas malaki.

"And if I fail?" tanong niya, pinipigilang huwag masyadong mag-expect.

"Then you go back to your old job. No hard feelings." He took a sip of his hot chocolate. "But you won't fail."

"Bakit ka sigurado?"

"Because you're still here."

Napakurap si Samantha.

"Let me explain," sabi ni Lucas, inilapag ang tasa. "Most people, nung nakita nila akong stranger sa dilim, tatakbo na. Or sisigaw. Or tatawag ng pulis. But you? You stood your ground. You talked back. You didn't let me intimidate you."

"Natakot naman ako."

"Of course. Fear is normal. But you didn't let it control you." He tilted his head. "That's rare. That's what I need."

Pakiramdam ni Samantha ay may lumuluwag sa dibdib niya — pero may bahid pa rin ng pag-aalinlangan.

"Paano si Chloe? Alam niyang nandito tayo?"

"Chloe knows everything. Siya ang nag-set up ng blind date. Siya ang nagbigay sa akin ng CV mo. And siya ang magiging immediate supervisor mo if you get the job."

"What? Bakit si Chloe?"

"Because I don't want to deal with HR paperwork. She'll handle your schedule, your salary, your leaves. You'll report directly to me, but technically, under si Chloe."

Medyo kumalma si Samantha. At least may kakilala siya sa loob. Hindi siya lubusang isasabak sa impiyerno mag-isa.

"One week trial," sabi niya, parang kinukumbinsi ang sarili. "No salary, but double if I pass."

"Correct."

"At kung hindi ko gusto ang trabaho? Puwede ba akong umalis kahit hindi pa tapos ang isang linggo?"

Lucas smiled — that slow, dangerous smile.

"You won't want to leave."

"Hindi mo pa sinasagot ang tanong ko."

"Fine. Yes. You can leave anytime. No contract, no bond. Just your word."

Huminga nang malalim si Samantha. Tiningnan niya ang cheesecake — kalahati na lang. Tiningnan niya ang hot chocolate — nalalamigan na. Tiningnan niya si Lucas — nakaabang ang tingin, parang alam na niya ang sagot bago pa magsalita si Samantha.

Gago talaga 'to.

"Okay," sabi niya sa wakas. "One week. But I have conditions."

Lumapad ang ngiti ni Lucas. "I'm listening."

"First — tigilan mo na ang pagtawag sa akin ng Sam. Samantha ang pangalan ko. Respect that."

"Fine. Samantha."

"Second — hindi ako personal assistant na maglalaba ng briefs mo o magluluto ng kape mo ng naka-smile habang inaapak-apakan mo ako. Executive assistant ako. Work-related lang."

"Agreed. May maid at driver naman ako."

Napasinghap si Samantha sa inis — pero pinigilan niya.

"Third — kapag sumobra ka sa boundaries, aalis ako agad. Walang tanong-tanong."

"Gaano kalalim ang boundaries?"

"Professional level. Work lang. Hindi kita kaibigan, hindi kita therapist, hindi kita nanay."

Tumawa si Lucas — isang mababa at maikling tawa na rinig sa buong café.

"Deal," sabi niya, iniabot ang kamay. "But I'm warning you, Ms. Cordero —"

"Samantha."

"Samantha," he corrected himself, still smiling. "Working with me is not easy. May umiyak na sa harap ko. May sumigaw. May tumakbo palabas ng building at hindi na bumalik."

"At ano ang ginawa mo sa kanila?"

"Nothing. They just couldn't handle the pressure."

"So bakit sa tingin mo kaya ko?"

He held her gaze for a long time. Sa ilalim ng malambot na ilaw ng café, iba ang itsura niya — hindi na delikado, kundi… malungkot? Hindi. Pakiramdam ni Samantha ay nagkukunwari lang siya.

"Because you have something they didn't," he finally said.

"Ano iyon?"

"You don't need me."

Natigilan si Samantha.

Hindi niya inaasahan ang sagot na iyon. Akala niya sasabihin niyang maganda siya o matalino o talentado. Pero iba ang sinabi niya.

"You don't need me," he repeated. "You want the job, but you don't need the job. And that makes you dangerous."

"You make it sound like war 'to, Mr. Menez."

"Lucas."

"Lucas," she said slowly, parang tinikman ang pangalan sa dila. "It's not war. It's just a job."

"To you, maybe." Tumayo siya, kumuha ng wallet, at nag-iwan ng cash sa table — sapat para sa bill at malaking tip. "To me, everything is war."

Nagmadali ring tumayo si Samantha, hinawakan ang bag. "Saan tayo pupunta?"

"Uuwi na kita. Delikado nang mag-isa ka sa gabi."

"So may puso ka rin pala."

"I have a heart," he said, holding the door open for her. "I just keep it in a vault."

Lumabas sila ng café. Sa labas, may itim na SUV na nakaparada — naghihintay. Walang driver na nakikita. Baka naka-park lang.

"Sasakay ka ba?" tanong ni Lucas, binubuksan ang passenger door.

"You're driving?"

"Shocking, I know. A CEO who drives his own car."

Pumasok si Samantha nang may pag-aalinlangan. Malinis ang loob ng sasakyan, amoy leather at ang parehong pabango ni Lucas. Tahimik ang makina nang paandarin niya ito — parang hindi mo maririnig kung hindi ka nakatingin.

"Where do you live?" tanong ni Lucas.

"East London. Near the station."

Hindi na siya nagtanong pa. Dire-diretso lang ang tingin sa daan, pero paminsan-minsan ay napapatingin siya kay Samantha — para lang tiyaking hindi siya natutulog o kung ano man.

At sa katahimikan ng sasakyan, doon nagsimulang mag-isip si Samantha.

Ano bang ginagawa ko?

Isang linggo kasama ang lalaking ito. Isang linggo ng pagsubok. Isang linggo na puwedeng magbago ng lahat — o sumira ng lahat.

Tumingin siya kay Lucas. Ang nilalim ng gabi, ilaw ng streetlamp ang tumatama sa pisngi niya — ang panga, ang leeg, ang kamay na nakahawak sa manibela.

At may kumirot sa dibdib ni Samantha — isang kirot na hindi niya maintindihan.

Hindi niya alam kung takot iyon, excitement, o isang babala na huwag nang tumuloy.

Pero huli na ang lahat.

Papasok na siya sa mundo ni Lucas Menez.

At walang paglabas na madali.