Chapter 4: Isip-Bata

Sa huli, wala ring nagawa si Harris kundi isama ang dalagang gustong magpalipas ng oras sa lugar na pupuntahan niya—sa isang bar.

Nung una, balak lang talaga ni Harris na makipagkita sa kaibigan niya para pag-usapan ang negosyo. Pagkatapos nun, baka uminom nang kaunti at matulog na lang sa condo niya sa bayan. Pero dahil kasama niya si Barbara, malabong mangyari 'yon. Nag-soda na lang siya para makauwi sila nang ligtas at walang aberya.

"Oo nga pala, si Barbara. Kapatid ko," pakilala ni Harris sa kaibigan niya. Ayaw niya talagang gawin 'yon dahil alam na alam niya kung paano gumalaw at mag-isip ang loko.

"Barbara, si Antonio. Tropa ko."

"Hi, Antonio. Sige lang, pag-usapan niyo lang 'yung kailangan niyo. Sumama lang ako kay Kuya Harris para magpalipas ng oras," maliit na nakangiti at simpleng bati ng dalaga.

"Sige, sige. Pero teka lang, anong 'kapatid' ba 'yan? 'Wag mong sabihing kapatid na pwedeng… alam mo na!" pang-aasar ni Tonio. Wala namang masamang intensyon ang kaibigan niya, pero napaiwas agad ng tingin si Barbara. Hindi dahil sa galit, kundi dahil bigla niyang naalala ang nangyari sa kaniya kagabi.

"Gago, kapatid ko 'yan!" mabilis na depensa ni Harris. Ayaw niyang maunsami o sumama ang loob ni Barbara sa katarantaduhan ng tropa niya, kahit pa nararapat lang na mabatukan ang kaibigan dahil sa kadaldalan nito.

"Mag-usap muna kayo. Doon muna ako sa may malapit sa stage makikinig ng kanta. Mukhang mahusay 'yung banda," agaw-atensyon ni Barbara. Ayaw niyang maging dahilan ng pagkakailang ng dalawa, kaya ngumiti na lang siya nang plastik sa kaibigan ni Harris bago tumayo.

"Gago ka talaga, Antonio. Lumagpas ka na naman sa linya."

"Bakit, anong mali sa sinabi ko? Ang kilala ko lang na kapatid mo ay si Hector. Mula nung maging magkaibigan tayo, kailanman hindi ko nalamang may kapatid ka palang babae!"

"Basta hindi 'yon tulad ng iniisip mo! Magpasalamat ka at hindi ka pa nabubutas ngayon, muntik ka nang mapahamak," pangaral ni Harris sa kaibigan bago inilibot ang tingin para hanapin ang dalaga. 

Pinagmasdan niya ito, kahit walang kolorete sa mukha, kayang-kaya nitong makisabay sa ganda ng ibang babae sa bar. Nakita niyang nakaupo si Barbara sa may unahan habang nakatitig sa bandang tumutugtog. Kumuha nito ang cellphone para kumuha ito ng video at hindi na sumulyap pabalik, na tila hindi naman minasama ang biro ng kaibigan niya.

Iyon marahil ang dahilan kung bakit mas kaakit-akit si Barbara para kay Harris kumpara sa ate nitong si Caroline. Mas bata man, pero napakatotoo sa sarili. Kung ano ang nararamdaman, 'yun ang sasabihin. Kapag ayaw o hindi komportable, aalis agad at hindi pipilitin ang sarili.

**

Naaliw si Barbara sa pagkuha ng video sa kumakantang bokalista habang tumutugtog ang isang magandang kanta ng pag-ibig. Narealize na lang niyang namatayan na pala siya ng baterya nang tingnan niya ang kaniyang relos, alas-otso na ng gabi. Mabuti na lang at may dala siyang cash, kaya agad siyang nagbayad para sa kinain at ininom niya. Balak na sana niyang puntahan si Harris, pero saktong lumapit na ito sa kaniya.

"Barbara, may nangyaring masama. Kailangan na natin umuwi."

"Bakit, Kuya Harris? Anong nangyari at bakit nagmamadali ka?"

"Natumba si Lola. Umuwi na tayo agad!"

"Ano? Malala ba ang bagsak niya at nasaan siya ngayon? Sino ang kasama niya ngayon? Nanadala na ba sa ospital?" sunod-sunod at natatarantang tanong ni Barbara habang nakahawak sa braso ni Harris habang mabilis silang lumalabas ng bar.

"Si Kuya Hector ang nagdala sa kaniya."

"Nakauwi na ba sila?"

"Oo, mukhang ganun na nga."

Dahil sa labis na pag-aalala kay Lola Melba, napabilis ang patakbo ni Harris. Ang cellphone naman ni Barbara ay totally dead batt na, kaya hindi man lang siya makatawag sa kanyang Ate Caroline para magtanong sa kalagayan ng matanda.

"Nasa kamay na siya ng doktor. 'Wag ka nang masyadong mag-alala."

"Dapat pala hindi na ako sumama sa'yo, Kuya Harris. Dapat nasa bahay lang ako kasama ni Lola."

"Walang may gustong mangyari 'to. 'Wag mong sisihin ang sarili mo, wala kang kasalanan." Inipatong ni Harris ang kamay sa ulo ng dalaga at bahagyang ginulo ang buhok nito para patahanin at paglubagin ang loob.

Dahil sa halos pitumpung kilometrong distansya, inabot din ng halos isang oras ang biyahe bago sila nakarating sa ospital.

Tinawagan agad ni Harris ang kuya niya para itanong kung anong kwarto sila naroon bago sila mabilis na umakyat. Pagdating nila doon, hindi na sila nakapagtanong tungkol sa lagay ng matanda dahil tulog na ito sa kama habang nakatitig at nag-aalaga si Caroline. Sa kabilang dako naman, nakatayo si Hector na masama ang tingin—lalo na nang dumapo ang matatalim nitong mata kay Barbara.

"Tulog si Lola, 'wag kayong maingay. Lumabas muna kayong dalawa, mag-usap tayo sa labas," malamig na utos ni Hector bago naunang lumakad. Sumunod agad si Harris habang nakabuntot naman si Barbara sa likod nila.

"Saan natumba si Lola, Kuya? Anong sabi ng doktor?" tanong ni Harris.

"Sa may hagdanan. Natisod siya dahil nagmamadali siyang kunin 'yung cellphone niya para tawagan 'yung isang tao diyan," makahulugang sagot ni Hector sabay tingin kay Barbara.

Agad na napadiin ang hawak ni Barbara sa sarili niyang mga daliri bago itinuro ang sarili. "Ako ba ang tinutukoy mo, Kuya Hector?"

"Sino pa ba? Sino pa ba 'yung nagpanggap na may sakit para lang makagala sa labas? Alam mo namang mabilis mag-alala si Lola, at mas iniisip niya ang ibang tao kaysa sa sarili niya! Tapos magagawa mo pang magpabalisa sa kaniya ng ganito? Para kang bata na hindi marunong mag-isip!" diretsahang sigaw ni Hector nang walang pag-aalinlangan. Matalim din nitong tinitigan ang kasuotan ni Barbara. Paanong magkakasakit ang taong kayang-kayang maglakad at magsuot ng ganyang ikli?

"Kuya, kalma lang naman. Bakit mo ba pinagalitan ng ganyan si Barbara?" depensa ni Harris.

"Dapat lang na pagalitan siya! At ikaw din, Harris! Masyado mo kasing pinagbibigyan 'yan kaya nasasanay!"

"Kung gusto mo akong pagalitan, sa akin mo na lang ibunton ang lahat. 'Wag mo nang idamay si Kuya Harris. Walang kasalanan si Kuya Harris, ako ang nakiusap sa kaniyang umalis kami."

"Talagang nararapat sa'yo 'yang salitang isip-bata! Kung nalaman lang ni Caroline na lalabas ka pala, hindi na sana siya sumama sa akin at nagpaiwan na lang sa bahay dahil nag-aalala siya kay Lola! Hinding-hindi iiwan ni Caroline si Lola para lang magpakasaya sa labas tulad ng ginawa mo! Magkapatid ba talaga kayo? Napakalayo ng ugali niyo sa isa't isa!"

Ang bawat salitang binitawan ni Hector ay parang latigo na humahagupit sa damdamin ni Barbara, pero pinilit ng dalaga na pigilin ang mga luhang gustong pumutok sa mga mata niya.

"Bakit ka naman nagsasalita nang ganyan, Kuya Hector? Hindi naman ginusto ni Barbara na mangyari 'to. Bakit kailangang ganyan katindi ang ipukol mo sa kaniya?" apela ni Harris.

"Bakit, may mali ba sa sinabi ko?!"

"Mali nga, Kuya!"

"Hayaan mo na, Kuya Harris," putol ni Barbara sa pagtatalo ng dalawa. "Hayaan mo siyang magsalita ng kahit anong gusto niya. Alam ko naman na kailanman, wala akong ginagawang tama sa paningin niya. Kung ikokompara niya ako kay Ate Caroline, 'wag na siyang mag-abala dahil tanggap ko iyon.”

"Bakit, hindi ba ikaw ang gumawa niyan sa sarili mo?" malamig na ganti ni Hector. "Araw-araw nandidito si Caroline para alagaan si Lola, hindi man lang nakakalabas o nakakapasyal sa labas. Tapos ngayong nakalabas siya, tsaka ka pa maglalayas sa araw na 'to? Hindi ka pa ba nagsasawa sa kagagala mo? Nakapag-aral ka na, nakikipagkita sa mga kaibigan mo, nakuha mo na ang lahat ng kalayaan mo! O baka naman nainggit ka lang dahil nakalabas ang ate mo kaya kailangan mong lumabas din kahit araw ng pahinga?!"

"Tama na, Kuya Hector! Masyado nang malayo 'yang nararating ng pinagsasabi mo, hindi naman ganyan 'yon!" sigaw ni Harris.

"Patawad kung naabala kita, Kuya Hector," malamig ngunit may lindol sa boses na pahayag ni Barbara. "Galit ka kasi nabawasan ang oras ninyong dalawa ni Ate Caroline, 'di ba? Sige, kasalanan ko na. Patawad kung ako ang dahilan ng lahat ng pagkasira ng araw mo."

Mabilis na pinunasan ni Barbara ang luhang pumatak sa pisngi niya gamit ang likod ng kaniyang kamay bago mabilis na tumalikod at naglakad palayo sa kinaroroonan ng dalawa.

Alam niyang sa mata ng lalaking iyon, ang mismong paghinga lang niya ay isa nang malaking pagkakamali. Pero maghintay lang ito dahil lalayo siya. Lalayo siya sa lugar na ito at sisiguraduhing hindi na muling haharang sa paningin nito.