Chapter 7: Humiling na Umalis (Part 2)

"Kahit ako ang nagpalaki sa'yo, sa huli, buhay mo pa rin 'yan, apo. Pinag-aral at pinakain kita, at ikaw naman ay nagaalaga sa akin nang ganito. 'Wag mong iisiping kailangan mong gawin ang lahat dahil lang sa utang na loob. Inalagaan ko kayo ni Caroline dahil sa pagmamahal, pero hindi sa akin ang buhay mo."

Nangilid ang luha sa mga mata ni Barbara. Kailanman ay hindi niya naisip ang mga bagay na ito. Hindi niya kailanman inisip dahil buong buhay niya ay handa siyang sundin ang lahat ng utos ni Lola Melba. Hanggang sa mangyari ang gabing 'yon, na nagpabago sa buong pag-iisip niya.

"Tungkol po sa trabaho, sa susunod na po natin pag-usapan 'yon. Pero ngayon po... maaari po bang humingi ng pahintulot na lumipat muna sa isang apartment sa bayan? Medyo… hectic po kasi ang schedule ko eskwela at kailangan kong mag-review kasama ang mga kaibigan ko araw-araw. Maghahanap lang po ako ng maliit na kwarto. Tuwing Sabado at Linggo, o kaya Biyernes ng hapon, uuwi naman po ako rito."

Kahit ayaw niyang gawin ito, kailangan niya. Kailangang-kailangan. At naniniwala siyang matutuwa si Hector kapag umalis siya para hindi na sila magkaharap araw-araw.

"Dahil ba talaga 'yan sa pag-aaral mo, apo? Wala ka bang ibang dinaramdam? Pwede mong sabihin sa akin kung may hindi ka ikinapapalagay."

"Seryoso po, Lola. Malapit na po kasi akong makatapos. Naisip ko po na mas praktikal at mas mabilis talaga para sa akin kapag doon muna ako."

Tahimik na pinakinggan ng matanda ang dahilan ng dalaga bago dahan-dahang tumango.

"Kung 'yan ang gusto mo, hindi ako hahadlang. Kailan mo balak lumipat? Gusto mo bang ipahanap natin kay Hector ang magandang condo para sa'yo?"

"Wag na po, Lola. Hindi ko po kailangan ng maganda o malaking condo. Titingnan ko muna po 'yung apartment kung saan nakatira ang kaibigan ko. Kung wala po roon, magpapatulong na lang po ako kay Kuya Harris."

"O siya. Kapag nakakita ka na, sabihin mo sa akin at ako nang bahala sa lahat ng gastusin. At kapag nakalipat ka na, sabihin mo agad sa akin kung may kulang ka pa, maliwanag?"

"Opo, Lola. Maraming salamat po sa pag-unawa sa akin. Mahal na mahal ko po kayo!"

Ngumiti nang napakalambing ang matanda. Lalong gumaganda si Barbara araw-araw, walang ibinatbat sa ganda nila ng ate niyang si Caroline, kuhang-kuha ang mukha ng namayapa nilang ina.

"Gumaganda na talaga ang apo kong ito araw-araw. May mga nanliligaw na ba sa'yo, apo? Kapag may nagustuhan ka, dalhin mo rito at ipakilala sa akin, ha? Sabihin mo sa kaniya na hindi mabilis magalit ang lola mo. Kailangan kong makatitig sa lalaking 'yon para masiguradong hindi ka niya papaiyakin."

Napangiti nang malapad si Barbara sa narinig.

"Hindi naman po ako ganun kasikat o kaganda, Lola."

"Anong hindi? Napakaganda ng apo ko! Kaya nga palagi kitang ipinapahatid-sundo kay Hector noon, eh."

Napangiti na lang nang pilit si Barbara. Ang pagkakaroon ng kasintahan ay kailanman hindi pumasok sa isip niya. Hinding-hindi talaga.

"Kung gusto mong lumipat ng tirahan, hindi kita pipigilan. Pero alagaan mo ang sarili mo, ha? Kapag magkakaroon ka ng boyfriend, hindi rin ako hahadlang, pero kailangan mong mahalin nang husto ang sarili mo. Ang ibang lalaki kasi, hindi naman kasingbait ng iniisip natin. Kapag nakatapat ka ng lalaking napakasarili, ikaw lang din ang magdurusa sa huli. Kahit anong panahon, ang babae pa rin ang palaging mas nagdudusa at nagpapatong ng mabigat na dalahin kumpara sa lalaki."

Mataimtim na pinakinggan ni Barbara ang payo ng matanda. At doon biglang pumasok sa isip niya… ang gabing 'yon na may nangyari sa kanila ni Hector. May magiging epekto kaya 'yon sa buhay niya? Wala nang silbi kung tatanungin pa niya si Hector kung nag-ingat ba ito nung gabing 'yon, kaya dapat siya mismo ang mag-alaga at mag-ingat sa sarili niyang katawan.

Hindi na niya maalala kung ilang beses may nangyari sa kanila nung gabing 'yon, sa gabi ng kaarawan ni Hector. Napakaraming bisita ni Lola Melba at mga kaibigan nito nung gabi. Nakasuot si Barbara ng dress na ipinatahi pa ni Lola Melba para sa kaniya. Nang makitang gabi na at unti-unti nang umaalis ang mga bisitang matatanda, naisip niyang umakyat sa ikalawang palapag para magpalit ng mas kumportableng damit. Pero bigla na lang may humila sa braso niya papasok sa isang kwarto.

Inaamin niyang uminom siya nung gabing 'yon, pero may wisyo pa rin siya at kilala niya kung sino ang lalaking 'yon. At ang isa pang katotohanang kailangan niyang tanggapin sa sarili niya... gusto niya si Hector. Mula noong palagi siya nitong hinahatid at sinusundo noong first year college pa lang siya, napakainam nito mag-alaga at mag-asikaso. Doon siya nagsimulang humanga at magkagusto rito. At nagpatuloy 'yon hanggang ngayon... kung kailan sinasabi na niya sa sarili niyang kailangan na niyang tumigil. Kailangan na niyang tapusin ang kalokohang ito.

"Barbara? May problema ba, apo?"

Ang boses ni Lola Melba ang nagpabalik sa kaniya.

"Wala po, Lola. Ano po uli 'yon?"

"Sige na, apo. 'Wag mo na akong masahehin. Doon ka na muna magpahinga sa sofa. Manonood muna ako ng TV bago matulog."

Tumango si Barbara at dahan-dahang lumayo. Agad niyang kinuha ang kaniyang cellphone para maghanap ng impormasyon sa internet kung anong mga hakbang ang pwede niyang gawin. Medyo huli na man, pero mas maigi na ito kaysa sa wala siyang gawin at maghintay lang sa wala.

**

Kinaumagahan, pumunta sina Hector at Caroline sa ospital para bisitahin si Lola Melba bago magtanghali. Dahil doon, nagpaalam muna si Barbara na bababa para kumain, para mabigyan ng oras sina Hector at Caroline na makasama ang matanda.

Kumuha si Caroline ng mansanas para hugasan at balatan para kay Lola Melba, kaya naiwang mag-isa si Hector kasama ang matanda sa kwarto.

"Hector, tulungan mo nga akong maghanap ng magandang condo sa city," pakiusap ng matanda. "Iyong malapit sa eskwelahan ni Barbara. Balak ko sana nung una ay umupa lang, pero naisip ko, mas mabuting bilhin na lang natin."

Agad na kumunot ang makapal na kilay ni Hector sa narinig.

"Para saan niyo po kailangan ng condo, Lola? Ibebenta niyo po ba uli para kumita, o ipapaupa niyo po?"

"Hindi. Bibilhin ko 'yon para kay Barbara."

"Po?"

"Sabi ng bata, mabigat daw ang schedule niya eskwela ngayon kaya nahihirapan siyang magpabalik-balik sa biyahe. Humingi siya ng pahintulot na baka pwedeng hayaan ko siya magrenta ng apartment. Sabado at Linggo na lang siya uuwi rito. Pumayag na ako. Anong sa tingin mo?"

Nakinig lang si Hector at naisip na kakasabi lang pala ni Barbara nito sa matanda.

"Hindi ko alam kung may boyfriend na ang batang iyon, pero kung meron man, hindi naman ako hahadlang. Pero gusto kong bantayan mo ring maigi, Hector. Natatakot akong makatagpo siya ng masamang tao."

"Malaki na rin naman po si Barbara, Lola. Kung magkakaroon man siya ng boyfriend, normal lang naman po 'yon."

"Gusto kong maging tapat sa'yo, Hector. Kung kayo ni Caroline ang magkakatuluyan, at kung sa mga susunod na taon ay wala pa rin karelasyon sina Barbara at Harris... gusto ko sanang magkatuluyan silang dalawa."