LOGINAng malamig na simoy ng hangin sa labas ng bintana ng condo ay parang walang pakialam sa nag-uumapaw na bigat na nararamdaman sa dibdib ni Celestine. Lumipas ang magdamag na halos walang tulog ang dalawang magkaibigan. Pilit nilang pinagkasya sa kanilang mga isip ang katotohanan—na ang simpleng buhay na sinubukan ni Celestine buuin pagkatapos ng gabing iyon ay tuluyan nang nagbago dahil sa isang maliit na pregnancy test.
Kinaumagahan, habang abala si Chloe sa pagtitimpla ng mainitCELESTINE’S POVNanginginig pa rin ang buong sistema ko habang nasa loob kami ng sasakyan pauwi sa aming condo unit. Paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang mukha ni Ethan habang nakatitig sa screen ng phone ko kanina sa hospital waiting area. Pakiramdam ko ay isang malaking hukay ang nahukay namin sa sarili naming mga paa, at anumang oras ay maaari kaming lamunin ng katotohanang pilit naming itinatago sa loob ng limang buwan.Pagpasok na pagpasok namin sa unit, hindi ko na napigilan ang pagtulo ng mga luha sa mga mata ko. Agad akong napa-upo sa gilid ng sofa habang nakahawak nang mahigpit sa aking tiyan na limang buwan nang lumalaki."Babe, hey... look at me. Breathe," pag-aalala ni Chloe habang mabilis na inilalapag ang kaniyang bag sa ibabaw ng mesa at lumapit sa akin. Hinaplos-haplos niya ang aking likod para pakalmahin ako. "Nakaalis na tayo roon. Safe na tayo ulit dito.""Safe, Chloe?" basag ang boses na tanong ko habang nakatingin sa kaniya
Sa mga sumunod na segundo ay parang tumigil ang pag-ikot ng mundo sa loob ng private hospital waiting area. Ang malamig na simoy ng aircon ay tila ba naging isang mainit at nakakasakal na hangin para kina Chloe at Celestine. Ang gulat sa mga mata ni Ethan ay hindi maikubli, habang si Celestine naman ay mahigpit na nakahawak sa strap ng kaniyang bag, nanginginig ang mga daliri at halos hindi na makahinga sa tindi ng takot. Alam niyang ang simpleng sulyap na iyon sa kaniyang phone ay ang magiging simula ng pagguho ng kanilang tahimik na buhay.Si Chloe, sa kabila ng kaniyang sariling kaba at takot para sa matalik na kaibigan, ang unang kumilos para basagin ang nakakatakot na katahimikan. Gamit ang kaniyang likas na talas at pagiging social butterfly, pilit niyang pinatatag ang kaniyang boses at isinantabi ang nanginginig niyang sistema."Oh! Ethan, hi!" pilit na masiglang bati ni Chloe habang naglalakad palapit kay Celestine at bahagyang humarang sa pagitan nila para
Tahimik na nakaupo si Celestine sa isang malambot at sementadong upuan sa waiting area ng private hospital, habang ang mga kamay niya ay marahang nakapatong sa kaniyang limang buwang umuusli na tiyan. Habang hinihintay si Chloe na kasalukuyang nagbabayad sa cashier pagkatapos ng kaniyang routine prenatal check-up, napagdesisyunan niyang buksan ang kaniyang phone para kahit papaano ay maabala ang kaniyang isip at mabawasan ang kaba sa kaniyang dibdib.Ipinasya niyang buksan ang gallery ng kaniyang phone at tiningnan ang isang litratong madalas niyang balikan—ang malinaw na larawan ng pamanang silver wristwatch ng kaniyang yumaong ama. Ito ang tanging mahalagang alaala na naiwan niya noong gabing umalis siya nang patago mula sa hotel room ilang buwan na ang nakalipas. Habang pinagmamasdan niya ang bawat detalye ng mamahaling relo sa screen, nagpakawa siya ng isang mahinang buntong-hininga na may halong pighati at pangungulila.Just a few inches away, ilang pulgada la
CHLOE’S POVMabilis kong binuksan ang pinto ng aming unit habang bitbit ang paper bag na naglalaman ng mga binili kong milk at mangga para kay Celestine. Pagpasok ko sa loob, naabutan ko pa rin siyang nakaupo sa gilid ng sofa, mukhang balisa at malalim ang iniisip habang hawak-hawak ang kaniyang tiyan. Alam ko na hanggang ngayon ay hindi pa rin lubusang nawawala ang takot sa sistema niya matapos naming madiskubre kagabi na limang buwang nagbubuntis pala siya.Agad kong inilapag ang mga pinamili ko sa ibabaw ng coffee table at naupo sa tabi niya."Babe, look at what I got for you. I know you're craving for these milk, kaya pinakyaw ko na para sa inaanak ko," bungad ko habang pinipilit na ngumiti siya para pagaangin ang tensyon.Inangat ni Celestine ang kaniyang tingin sa akin, bakas pa rin ang pagod at lungkot sa kaniyang magandang mukha. "Salamat, Chloe... Pero habang tinitingnan ko ang tiyan ko ngayon, mas lalo lang akong kinakabahan. Paano kung
CHLOE’S POV "Oh my god, Babe, please sit down," nag-aalala kong sabi habang inaalalayan ko siyang maupo sa sofa. Kanina pa kasi siya lakad nang lakad habang hawak-hawak ang kaniyang tiyan. "I know this is overwhelming since kagabi lang natin nalaman na pregnant ka, but please calm down. Hinding-hindi ko hahayaang may mangyaring masama sa'yo at sa baby dito sa condo natin." Nanginginig na umiling si Celestine habang pumapatak ang mga luha sa kaniyang mga mata. "Hindi ko alam ang gagawin ko, Chloe... Limang buwan na ang lumipas simula nang gabing iyon sa hotel, at ngayon lang natin nalaman na nagdadalang-tao pala ako. Paano kung... paano kung malaman ni Lysander Harrison na may anak kami?" "Shh, stop crying, Babe," pagpapakalma ko habang mahigpit kong hinahaplos ang likod niya. "Walang nakakaalam na nandito ka. Safe tayo rito sa condo ko. Kaya please, itigil mo na ang pag-overthink dahil masama 'yan sa dinadala mo." Huminga nang malalim si Celestine at pinunasan ang mga luha niya, k
LYSANDER’S POVPagkababa ng telepono galing kay Gabriel, nanatili akong nakatayo sa harap ng malawak na glass window habang mahigpit na nakakapit sa gilid ng mesa. Ang lamig ng London ay parang walang epekto sa init ng ulo ko ngayon. Limang buwan. Limang buwang paulit-ulit kong naririnig ang parehong balita mula sa mga tauhan ko sa Pilipinas—na wala pa rin silang lead, na parang bula si Celestine na naglaho sa ere.Damn it. Isang simpleng babae lang siya na nagtangkang tumakas pagkatapos ng gabing iyon, pero bakit ang hirap-hirap niyang hanapin?Sa mundong ginagalawan ko, kapag may gusto si Lysander Harrison, nakukuha ko agad. Pero ngayon, narito ako sa kabilang panig ng mundo, abala sa pagpapatakbo ng mga negosyo at pagpirma sa mga multi-million dollar contracts, habang ang isip ko ay okupadong-okopado ng isang babaeng nagtatago sa kung saang sulok ng bansa.Bumalik ako sa executive chair ko at ibinagsak ang katawan doon. Mariin kong hinilot ang
The grand mahogany doors of the Villareal Mansion slammed open past midnight, and Zachary stumbled into the foyer, completely soaked from the violent thunderstorm outside. His jacket was gone, his tie was ripped open, and his face was flushed with corporate rage and heavy whiskey. "Sir Zachary..."
The question hung heavily in the dim, suffocating air of the master bedroom. Zachary’s grip on the edge of the desk remained tight, his massive frame looming over Elena like a dark shadow. "S-Sir?" Elena whispered, her voice cracking as she stared into his bloodshot, tormented eyes. The heavy scen
Third Person POV The next two weeks inside the Villareal Mansion became a quiet, torturous game of cat and mouse. Elena tried her absolute best to blend into the shadows, but no matter where she went, she could feel Zachary’s piercing, heavy gaze burning into her skin. Whether she was serving bre
Zachary’s POV I swirled the amber liquid in my crystal glass, staring blankly out the floor-to-ceiling windows of my office at the glittering Manila skyline. It was past eight in the evening, but the headache pounding behind my temples had nothing to do with corporate numbers. It was my father’s







