LOGINTahimik ang buong VIP suite sa pribadong palapag ng St. Luke's Hospital. Tanging ang mahinang tunog ng aircon at ang marahang paghinga ni Enzo na mahimbing nang natutulog sa malaking kama ang maririnig sa loob ng silid. Nakakabit na sa munting kamay ng bata ang dextrose, at bahagya nang bumaba ang lagnat nito matapos suriin ng mga pribadong doktor na ipinatawag ni Ethan.Sa gilid ng kama, nakaupo si Serena habang nakatitig sa mapayapang mukha ng kaniyang anak. Halata ang pagod sa kaniyang mga mata, ngunit nakahinga na siya nang maluwag dahil nasa maayos na kalagayan na si Enzo. Sa kabilang dulo naman ng silid, nakatayo si Ethan sa tapat ng malaking bintana, nakapamulsa at nakatanaw sa mga ilaw ng siyudad sa labas, ngunit ang kaniyang isipan ay malalim na naglalakbay.Lumapit si Aling Marta kay Serena at marahang hinawakan ang balikat ng anak. "Serena, anak, halika muna sa baba. Bumili tayo ng makakain at mainit na sabaw. Kanina ka pa hindi naghahapunan, baka ikaw naman ang magkasakit
Ang mabigat na katahimikan sa loob ng klinika ng St. Jude Academy ay tila nakakasakal. Nakatayo si Serena sa bukana ng pinto, habol ang hininga habang ang kaniyang mga mata ay nagpapalipat-lipat sa dalawang lalaking nagtatagisan ng matatalim na titig sa magkabilang gilid ng kama ni Enzo. Sa tabi niya ay si Aling Marta, na halos manginig ang mga tuhod sa matinding kaba para sa kaniyang apo."Enzo, anak!" sigaw ni Serena, agad na nilampasan ang dalawang lalaki at dumiretso sa kama ng bata. Hinaplos niya ang mainit na noo nito at tiningnan ang benda sa tuhod ng anak. "Kumusta ang pakiramdam mo? Masakit pa ba?""Mama..." mahinang sambit ni Enzo, pilit na ngumingiti sa kabila ng pananamlay dahil sa sinat. "Nag-away po sila ni Daddy at ni Superman."Napakagat-labi si Serena sa sakit at galit na narinig. Lumingon siya kay Joshua na agad namang lumapit upang hawakan ang braso niya, ngunit mabilis niya itong iniwas na parang napaso."Serena, mabuti at dumating ka na," tarantang sabi ni Joshua,
Kinabukasan sa opisina ng Storm Enterprises, tila may nakabalot na mabigat at malamig na ulap sa paligid ng pinakamataas na palapag. Nakaupo si Ethan sa kaniyang swivel chair, nakatingin sa labas ng malaking salamin na bintana habang mahigpit ang pagkakahawak sa isang baso ng malamig na tubig. Hindi siya nakatulog nang maayos kagabi. Paulit-ulit na umaalingawngaw sa kaniyang isipan ang sinabi ng ina ni Serena tungkol sa DNA test result na dala ng ina ni Joshua, pati na ang naging tugon ni Serena nang tanungin niya ito kung bakit sila nagkahiwalay ng tatay ni Enzo.Isa lang iyong pagkakamali.Ang mga salitang iyon ay parang lason na unti-unting sumisira sa kaniyang katinuan. Hindi siya makapaniwala na matapos niyang ipakulong si Rebecca at magpa-DNA test para patunayang hindi niya anak si Elliot, lalabas na pagkakamali pa rin ang hinala niya kay Enzo. Ngunit sa kabila ng lahat, ayaw sumuko ng kaniyang kutob. May kung anong mali sa buong sitwasyon.Bumukas ang pinto at pumasok si Jake n
Tahimik ang buong biyahe nina Serena at Ethan patungo sa kanilang subdivision. Tanging ang mahinang tugtog mula sa stereo ng mamahaling SUV ang pumupuno sa espasyo sa pagitan nila. Paminsan-minsan ay pasimpleng sumusulyap si Serena sa mukha ng kaniyang amo na seryosong nakatingin sa daan, ngunit agad din niyang binabawi ang tingin kapag gumagalaw ang panga nito. Hindi niya maintindihan kung bakit tila nag-iba ang ihip ng hangin pagkatapos ng naging sagutan nila sa cafeteria kanina.Nang huminto ang sasakyan sa tapat ng kanilang simpleng tahanan, mabilis na bumaba si Ethan upang pagbuksan siya ng pinto."Salamat po, Sir Ethan. Mag-iingat po kayo sa pag-uwi," magalang na paalam ni Serena, ngunit bago pa man siya makatalikod ay bumukas na ang pinto ng kanilang bahay at lumabas ang kaniyang ina na si Aling Marta."Serena, anak! Mabuti naman at nakauwi ka na—" natigilan si Aling Marta nang makita ang matangkad at pormal na lalaking nakatayo sa likuran ng kaniyang anak. Nanlaki ang mga mata
Madilim na sa labas ng gusali ng Storm Enterprises, at tanging ang malamlam na ilaw na lamang sa loob ng kusina ng cafeteria ang nananatiling nakabukas. Tahimik ang buong palapag, maliban sa mahinang ugong ng mga refrigerator at ang kaluskos ng pluma ni Serena sa hawak niyang clipboard.Dahil absent ang isa niyang katrabaho na siyang nakatalagang mag-asikaso sa mga kailangang bilhin para sa kusina, siya na muna ang nag-inventory at naglista ng mga kakailanganing sangkap at gamit para bukas. Ayaw niyang maantala ang operasyon ng cafeteria, lalo na't mahigpit ang pamunuan pagdating sa oras ng serbisyo. Nag-overtime siya upang matapos ang lahat ng kailangang gawin, kahit pa ramdam na ramdam na niya ang pananakit ng kaniyang mga binti at likod mula sa maghapong pagtayo.Nang mailista na niya ang huling kahon ng mga sangkap sa stockroom, napabuntong-hininga siya nang malalim at isinara ang kaniyang notebook. Inayos niya ang kaniyang mga gamit, tinanggal ang kaniyang apron, at naghanda nang
Kinabukasan, maaga pa lang ay nakaalis na si Serena patungo sa trabaho, dala ang mabigat na damdamin mula sa kaguluhang nangyari kahapon. Sa kanilang tahanan, tanging si Enzo at ang kaniyang lola na si Aling Marta lamang ang naiwan. Tahimik ang buong paligid, maliban sa mahinang tunog ng radyo sa kusina at ang kaluskos ng mga krayola ni Enzo sa sala.Abala si Enzo sa pagkukulay ng kaniyang assignment sa mababang mesa nang biglang may kumatok sa kanilang gate."Tao po! Tao po!"Nag-angat ng ulo si Enzo mula sa kaniyang papel at lumingon sa direksyon ng kusina. "Lola, may tao po sa labas."Sandaling iniwan ni Aling Marta ang kaniyang niluluto at pinunasan ang mga kamay sa kaniyang apron. Naglakad siya patungo sa pintuan upang silipin kung sino ang kanilang panauhin nang ganoon kaaga. Pagbukas niya ng pinto at paglabas sa maliit na beranda, tumambad sa kaniya ang isang napakaganda at mayamang ginang—ang ginang na tumulong sa kanila noon sa parke. Nakatayo ito nang tuwid, suot ang elegant







