บทที่ 2

เช้าต่อมา…

The King Condo

แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาภายในห้องจนทั้งสองคนต่างไม่รู้เป็นเวลาเช้าแล้วเพราะเขาและเธอกว่าจะได้นอนเกือบเช้ามืดของอีกวันจนทั้งสองต่างเหนื่อยกิจกรรมเร้าร้อนเมื่อคืนแต่เธอเริ่มรู้สึกเหมือนมีแสงอะไรไม่รู้มาส่องที่ดวงตาของเธอจนเธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาดวงตาคู่สวยกวาดมองภายในห้องรอบ ๆ

“0_0” ดวงตาใสกระจ่างเบิกกว้างเป็นไข่ห่านเธอจึงประคองตนเองเพื่อลุกแต่กับมีอะไรมาหน่วงที่ท้องของเธอเธอจึงเปิดผ้าห่มยิ่งทำให้ดวงตาใสเบิกกว้างอีกครั้งเพราะร่างกายของเธอเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์และมีมือปริศนาวางบนหน้าท้องแบนราบของเธอ เธอจึงค่อย ๆ หันไปเห็นแผนหลังกว้างที่นอนคว่ำหันข้าง

“กรี๊ดด! อุ๊บ!” เธอส่งเสียงกรีดร้องเบา ๆ ออกมาด้วยความตกใจจนเขาเริ่มขยับตัวเล็กน้อย เธอกำลังนั่งนึกเหตุการณ์ของเมื่อคืนสิ่งที่เธอจำได้ก็คือเธออยู่งานวันเกิดของ บีม เพื่อนสนิทในมหาวิทยาลัยเพราะบีมได้เชิญชวนเธอมางานวันเกิดจนเธอค่อย ๆ นึกเรื่องราวที่ผ่านมาจนเธอเริ่มเห็นเหตุการณ์ลาง ๆ ว่าตนเองถูกผู้ชายคนไหนไม่รู้มานั่งกับเธอและเป็นช่วงที่เธออยากเข้าห้องน้ำจนกลับมาเธอได้ดื่มน้ำส้มคั้นหลังจากนั้นไม่นานภายในร่างกายของเธอมันเริ่มร้อนเม็ดเหงื่อเริ่มผุดซึ่งเธอไม่รู้ว่ามันคืออาการอะไร

แต่เธอกับเจอผู้ชายซึ่งหน้าตาของเขาช่างหล่อเหลา รูปร่างสูงโปร่งใหญ่ และสิ่งที่เธอจำใบหน้าของเขาได้ก็คือ สีหน้าเรียบนิ่งที่แฝงความดุดันจนไม่มีใครอาจเข้าใกล้เข้าได้เพราะเธอจำได้ว่าเธอเดินชนกับเขาที่อยู่ในงานจนเธอรู้สึกแปลก ๆ และมันยิ่งเพิ่มความต้องการของเธอขึ้นมา

“อย่าบอกนะว่า…ฉันนอนกับผู้ชายที่ชนกันเหรอ?!” เธอพรึมพรำเพราะในหัวของเธอจำเหตุการณ์ได้ทั้งหมดเพราะคืนนั้นเธอไม่ได้ดื่มแอลกอฮอล์เพียงแค่เธอดื่มน้ำส้มทีบีมมีไว้ให้เธอจึงรีบลุกออกจากที่นอนคิงไซส์

ปึก!

“โอ้ย…ซี้ดด!” เธอกับล้มลงกองบนพื้นเพราะเธอรู้สึกเจ็บแสบบริเวณกลางกายสาวของเธอที่ผ่านศึกกับเขาเมื่อคืนจนทำให้เธอไม่มีแรงลุกที่จะเดินได้เธอจึงค่อย ๆ ลุกและหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเข้าใส่ในห้องน้ำในส่วนของเขาเองกับไม่รู้สึกตัวว่าเธอกำลังจะหนีเขา…

5 นาทีต่อมา…

เธอค่อย ๆ เปิดประตูห้องน้ำอย่างช้า ๆ เพื่อดูว่าเขาตื่นขึ้นมาหรือไม่จนเธอถอนหายใจอย่างโล่งอกเพราะเขาหลับสนิทแต่กลับไม่รับรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะหนี เธอจึงเดินออกมาจากห้องน้ำและหากระเป๋าของตนเองแต่ภายในห้องเธอไม่เจอ

“กระเป๋าฉันหายไปไหนเนี่ย…” เธอมองหากระเป๋าภายในห้องของเขาซึ่งภายในห้องของเขากับกว้างมากจนเธอรับรู้ได้ว่าราคาห้องคงจะแพงน่าอยู่เพราะแค่ตัวเธอเองยังไม่มีปัญญาซื้อห้องกว้าง ๆ ได้แบบนี้แต่สุดท้ายเธหากระเป๋าของตนเองไม่เจอแต่ความโชคดีของเธอที่มีโทรศัพท์พกติดตัวกับเธอซึ่งโทรศัพท์ของเธอมีรอยร้าวบนกระจกซึ่งผ่านการใช้งานมาหลายปีเพราะเธอเองไม่มีเงินที่จะซื้อโทรศัพท์ดี ๆ มาใช้อย่างคนอื่นแต่เธอใช้ไว้สำหรับโทรเข้าและโทรออกในส่วนโซเชียลเธอเองสามารถเล่นได้ตามปกติแต่เธอเองไม่มีเวลาที่จะมาเล่นเพราะเธอทำงานส่งตนเองเรียนเพราะทางบ้านของเธอไม่ยอมส่งให้เธอแต่เธอเองใกล้จะเรียนจบปริญญาถือเป็นความภาคภูมิใจที่เธอสามารถเรียนมาถึงได้ที่เธอสามารถเรียนกับคนอื่นได้เพราะเธอเป็นเด็กนักศึกษาทุนทำให้ทางมหาวิทยาลัยยอมรับในตัวของเธอ

“เฮ้อ…ทำยังไงดีแล้วฉันจะกลับบ้านยังไงล่ะทีนี่” เธอพึมพำกับตัวเองเพราะเธอไม่มีเงินสักบาทเดียวที่จะพาเธอกลับบ้านได้แต่เมื่อเธอกำลังคิดหาทางออกจนมองภายในห้องอีกครั้งกับเห็นกระเป๋าเงินของเขาวางทีบนหัวเตียงเธอจึงค่อย ๆ เดินไปหาเขา เมื่อเธอเดินมาใกล้เขาแล้วเธอกับพิจารณาใบหน้าหล่อเหลาที่หลับสนิทและร่างกายของเขามีรอยสักมังกรที่อยู่ต้นคอมาถึงแขน

“หล่อจัง…” เธอเอ่ยชมเขาแต่เธอเองกับไม่คิดว่าเธอจะมีวันไนท์กับผู้ชายที่ไม่รู้จักทั้งที่เธอเองไม่รู้ชื่อเขาด้วยซ้ำว่าเขาชื่ออะไรและทำงานที่ไหนแต่เมื่อเธอคิดได้อยู่นานเธอจึงลืมไปว่าเธอเห็นกนะเป๋าเงินของเขาวางที่บนหัวเตียงเธอจึงหยิบกระเป๋าเงินของเขา

“ถ้าไม่ว่าอะไร…หนูขอยืมเงินคุณก่อนนะคะ” เธอเอ่ยอนุญาตเขาและเธอจึงเปิดกระเป๋าเงินของเขาทำให้เธอตกตะลึงในกระเป๋าเงินของเขามีบัตรแบล็คการ์ดหลายใบและบัตรเครดิตต่าง ๆ รวมถึงเงินสดห้าพันบาทที่เขาได้ทำการพกมาใช้

“ฮืม…ทำไมมีแต่แบงค์พันทั้งนั้นเลย…ถ้างั้นหนูขอเอาไปใช้สักพันก่อนนะคะ…” เธอจึงหยิบแบงค์สีเทามาหนึ่งใบเพื่อที่จะเป็นค่ารถกลับบ้านของเธอ เธอจึงวางกระเป๋าเงินของเขาที่เดิมและรีบออกจากห้องเขาทันทีก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมา

เมื่อเธอออกมาจากห้องของเขาได้แล้วเธอกึ่งวิ่งกึ่งเดินแต่ในช่วงขณะที่เธอวิ่งเธอมีความเจ็บแสบบริเวณช่วงล่างของเธอมันยิ่งทำให้เดินติดขัด

“ฮู้วว~ หวังว่าเราจะไม่บังเอิญเจอกันนะ…” เธอเดินออกมาจากคอนโดของเขาและทำการเรียกแท็กซี่เพื่อที่จะกลับบ้านไปทำอาหารให้กับคนที่บ้านให้เร็วที่สุด

สลัมแห่งหนึ่ง

เธอมาถึงที่สลัมของตนเองแต่ค่าแท็กซี่ระหว่างที่เธอมาจากคอนโดของเขามาถึงที่บ้านของเธอห่างหลายกิโลเมตรทำให้ค่าแท็กซี่ที่เธอเดินทางมาค่อนข้างแพงไม่ใช่น้อยเมื่อเธอกำลังจ่ายเงินคุณลุงแท็กซี่พูดคุยกับเธอ

“บ้านหนูอยู่ในนี้หรอกเหรอ?”

“เอ่อ…ใช่ค่ะหนูอยู่ที่นี้มาหลายปีแล้วค่ะ…”

“อ๋อ แต่ก็มันน่าแออัดน่าดูเนอะ แล้วทำไมหนูไม่หาซื้อบ้านอยู่แบบสบาย ๆ ล่ะอยู่ที่นี้ไม่แออัดบ้างเลยเหรอ” คุณลุงแท็กซี่ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเธอคลี่ยิ้มบาง ๆ กับคำถามเมื่อครู่เธอเคยมีความฝันอยากซื้อบ้านหลังโตมาอาศัยแต่มันก็ได้แค่ฝันเพราะชีวิตจริงของเธอกับไม่มีอะไรเลย

“หนูอยู่ที่นี้จนชินแล้วค่ะและหนูเองก็ไม่มีเงินซื้อบ้านหลังโต ๆ เหมือนคนอื่นเขาหรอกค่ะคุณลุง J”

“อืม ลุงเข้าใจหนูแต่ยังไงลุงก็เอาใจช่วยหนูนะเพราะคุณภาพชีวิตของคนเรามันไม่เท่ากันหนูก็ สู้ ๆ นะ อย่าท้อลุงหวังว่าคุณภาพชีวิตของหนูมันจะดีขึ้นไปเอง…” คุณลุงแท็กซี่ให้กำลังใจเธอเธอคลี่ยิ้มบาง ๆ เพราะเธอรู้สึกดีที่มีคนเข้าใจเธอ

“ขอบคุณนะคะคุณลุง หนูจะเอาคำสอนที่ลุงพูดวันนี้จะนำมาใช้สำหรับหนูนะคะ^^”

“อืม ค่าแท็กซี่ลุงขอไม่คิดเงินนะถือซะว่าลุงมาส่งหนูกลับบ้านนะ…”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง คุณลุงรับไปเถอะค่ะที่หนูมามันไกลจากบ้านหนูด้วย รับไปเถอะนะคะ” เธอยื่นเงินให้คุณลุงแท็กซี่อีกครั้งจนคุณลุงส่ายหน้าและคลี่ยิ้มให้กับเธอด้วยความอ่อนโยน

“ไม่เป็นไร หนูเก็บเงินของหนูเอาไว้เถอะ…”

“ข…ขอบคุณค่ะ…” เธอเอ่ยขอบคุณและลงจากรถแท็กซี่ช่วงที่เธอกำลังปิดประตูรถคุณลุงคลี่ยิ้มให้กับเธออีกครั้งและขับออกไปในที่สุดจนลับสายตาเธอจึงเดินเข้าไปในตัวสลัมเพื่อไปที่บ้านของเธอและมีผู้คนต่างเดินกันไปมา

5 นาทีต่อมา…

เธอกลับมาถึงบ้านเพื่อที่จะเข้าบ้านแต่ยังไม่ทันที่ได้ก้าวขาลงพื้น “ลิตา”ลูกสาวของแม่เลี้ยงมาขวางซะก่อนและใบหน้าของลิตาต่างมองเธอด้วยไม่สบอารมณ์

“แกไปไหนของแกมา ทำไมถึงกลับมาถึงป่านนี้” ลิตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้วนเพราะคนอย่างลิตาไม่เคยเรียกเธอว่า พี่ แม้แต่ครั้งเดียว

“พี่ไปงานวันเกิดเพื่อนมา” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเพราะทุกครั้งที่เธอกลับมาบ้านเธอจะโดนน้องสาวมารังแกทุกครั้ง

“ฮึ น้ำหน้าอย่างแกเนี่ยนะจะไปงานวันเกิดเพื่อน เพื่อนของแกยังคิดจะกล้าคบกับแกอยู่อีกเหรอ…”

“แล้วเธอมายุ่งอะไรด้วย พี่จะไปไหนมันก็เรื่องของพี่แล้วพี่จะคบกับใครมันก็เรื่องของพี่ ต่างคนต่างอยู่เถอะ…” เธอบอกด้วยน้ำเสียงใจเย็นเพราะเธอชินแล้วที่น้องสาวต่างมาดูถูกเธอจนเป็นประจำ

“ฉันจะฟ้องแม่ว่าแกเพิ่งกลับมาบ้าน ชิ!” ลิตาเดินกระแทกเท้าอย่างไม่สบอารมณ์จนลิตาเดินพ้นสายตาของเธอทำให้เธอส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยหน่ายที่ต้องมาปะทะคารมณ์กับน้องสาวเพราะเธอไม่ได้บอกคนในบ้านว่าเธอไหนมาในที่บ้านเธอเองต่างไม่สนใจอยู่แล้วว่าเธอจะไปที่ไหนเธอถอนหายใจเฮือกใหญ่และเดินขึ้นห้องเพื่อที่จะไปชำระร่างกายเพราะเธอรู้สึกว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้อาบน้ำหลังจากที่นอนกับเขามา…