LOGINNamula ang mukha ni Klaire nang marinig iyon. Ano ang ibig nitong sabihin sa pagiging manugang nila? Para bang gustong-gusto naman talaga niyang maging asawa nito.“Hindi nga! Umuwi sila kahapon at may dalang mga regalo para sa akin. Natural lang na bigyan ko rin sila ng mga regalo bilang kapalit.”“Ah,” sagot ni Wade, na tila sadyang pinahaba ang tono. “Napakamaalalahanin mo naman sa mga magulang ko. Balak mo bang alagaan sila pagtanda nila?”“Ikaw…”Namula ang mukha ni Klaire. Gusto niyang magsalita, pero hindi niya alam kung ano ang sasabihin Matagal na siyang nahihirapang makaisip ng isasagot sa mga ganitong sitwasyon. Lalo na kapag si Wade ang kaharap niya at ang bibig nitong walang pakundangan.“Sasamahan kita pagkatapos ng trabaho.”“Hindi na kailangan. Kaya ko nang mag-isa.”Dahan-dahang nagsalita si Wade. “Nangako ako sa Mommy ko na sisiguraduhin kong makakauwi ka pagkatapos ng trabaho. Kung hindi kita sasamahan pauwi, hindi ko maipapaliwanag iyon sa kanya.”Saglit na nawalan
Matapos maglaro hanggang hating-gabi ay nag aya nang matulog si Klaire dahil kailangan pa niyang gumising nang maaga para bukas. Pero nang humiga siya sa kama, hindi siya mapakali. Paulit-ulit sa isip niya ang mga tagpong hinahalikan at inaasar siya ng lalaking nasa katabing kuwarto.Hindi na siya isang inosenteng menor de edad na walang alam. Alam na alam niya kung ano ang nangyayari sa katawan niya. Nagngalit siya ng ngipin, tinakpan ang mga tainga, at ilang beses na pilit na inulit sa isip ang isang mantra para pakalmahin ang sarili. Unti-unti siyang inantok hanggang sa tuluyang makatulog.Pero gaya nga ng kasabihan, kung ano ang iniisip mo sa araw, iyon din ang napapanaginipan mo sa gabi. Nang mahimbing na siyang makatulog, nanaginip siya ng isang bagay na hindi pa niya naranasan noon, isang napakalaswang panaginip.Sa panaginip, magkasama silang lumulutang sa mga ulap ng isang lalaki habang nagmamahalan. Sa kasukdulan ng kanilang pagtatagpo, malinaw niyang nakita ang mukha ng lal
Kinurot ni Wade ang baba ni Klaire gamit ang mga daliri nito bago muling bumaba ang mga labi niya sa labi ng dalaga. Dahan-dahang bumaba ang mga daliri nito, dalubhasang pinupukaw ang bawat bahagi ng katawan niya. Nawala ang pagpipigil ni Klaire, at hindi niya mapigilang manginig.Marahang hinaplos ng lalaki ang nag-aapoy at namumulang mukha niya. “Nararamdaman mo na ba?”Napailing si Klaire. Nag-uumapaw na sa luha ang maganda niyang mga mata, basang-basa at tila isang kaawa-awang munting nilalang. Pero kapag bahagya pang nagiging marahas ang kilos ng lalaki, hindi na niya ito kinakaya at agad na sumusuko.“Hindi, hindi, hindi! Nararamdaman ko na…”Paos na nagtanong ang lalaki, "So, do you like me treating you like this?"
[Huwag mong kalimutang pumunta sa kuwarto ko mamayang gabi.]Walang pag-aalinlangang sumagot si Klaire, [Nagbago na ang isip ko. Hindi na ako pupunta.]Tutal, pumayag lang naman siyang pumunta sa kuwarto nito habang nasa banyo siya sa ibaba dahil gusto lang niyang makaiwas muna sa sitwasyon. Bukod pa roon, sinong matinong tao ang kusang pupunta sa kuwarto ng isang lalaki para hayaan itong gawin ang kahit anong gusto nito?Kahit sinong tanga, mahuhulaan kung anong klaseng kapahamakan ang naghihintay sa kanya kapag pumasok siya sa kuwarto nito.Kakatapos lang ding maligo ni Wade. Nakasuot lang siya ng itim na bathrobe, at wala nang iba sa ilalim nito. Nang makita niya ang sagot ni Klaire, hindi na siya nagtaka. Dahan-dahan siyang nag-type ng sagot.
Hindi na siya naghintay na may sumagot. Nagmamadali siyang umalis, hindi pinansin ang mga nagtatakang tingin ng mga taong nasa hapag-kainan. Pagdating na pagdating niya sa banyo, tumayo si Klaire sa harap ng salamin at tahimik na nagngitngit sa galit.“Bwisit! Bwisit! Bwisit! Ang lakas ng loob niyang gawin iyon sa akin sa harap ng pamilya niya!”At hindi basta kung sinu-sino ang mga taong naroon. Nakaupo mismo roon ang mga magulang niya at ang kapatid niya! Sobrang kapal ng mukha niya! Paano nagagawang maging ganoon kasama ng isang tao?“Walanghiyang lalaki! Napakasama niya! Kaya ko siyang kagatin hanggang mamatay!”Pagkasabi na pagkasabi niya nito, biglang bumukas ang pinto ng banyo. Pumasok ang isang matangkad at madilim na pigura nang walang anumang pag-aalinlangan.Naramdaman ni Klaire na may tao sa likuran niya kaya mabilis siyang pumihit. Sa isang iglap, naipit na siya ni Wade sa pagitan nito at ng lababo. Agad niyang ipinatong ang dalawang kamay sa matigas nitong dibdib, pilit
Nang maipamigay na ang lahat ng regalo, inutusan ni Irene ang kusina na maghanda ng masaganang hapunan. Nang handa na ang lahat ay agad na nagtipon sila upang kumain nang magkakasama.Magiliw na hinikayat ni Irene si Klaire na mag-relax at kumain nang marami hangga't gusto niya. Sinabi rin niyang huwag itong mahiya at ituring na sariling tahanan ang lugar.Naantig sa mainit na pagtanggap ng pamilya, ngumiti si Klaire at tumango. “Sige po.”Naglagay si Irene ng isang pirasong karne sa plato ni Klaire. “Klaire, hindi ko pa pala naitatanong. Ilang taon ka na?”“Twenty-three po.”“Kung ganoon, kaedad ka ng anak ko. Katatapos mo lang sa kolehiyo, hindi ba?”Tumango si Klaire. “Opo, sa iisang unibersidad po kami nagtapos.”Agad na nakisali si Sofia. “Mom, napakahusay ni Klaire noong nag-aaral pa kami! Palagi siyang nangunguna sa klase namin, at taun-taon ay isa siya sa mga pangunahing kandidato para sa pambansang scholarship!”Humanga si Irene. “Talaga ba? Napakagaling mo naman!”Masiglan







