MasukThird Person’s POVKatatapos lang ni Sebastian makipag-deal sa bagong project nang nakatanggap siya ng tawag mula sa kapatid niyang si Arturo.“Seb, naaksidente ang asawa mo. Maraming dugo ang nawala sa kaniya,” sabi ni Arturo sa kabilang linya.Umawang ang labi ni Seb. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig.“Where is she? I'm on my way.”“Nadala ko na siya sa ospital. Mabuti na lang nakita ko siya.”Napamura si Sebastian at mabilis na lumabas ng opisina niya.Dumiretso siya sa ospital kung saan nagtatrabaho ang kaniyang kapatid na si Arturo.Labinlimang minuto lang ang biyahe papunta sa ospital, pero para kay Sebastian, parang umabot iyon ng isang oras. Dumaan siya sa bawat pulang ilaw nang hindi humihinto. Wala siyang pakialam sa ticket o sa puntos sa lisensya niya.Ang tanging nasa isip niya ay ang mukha ni Vanessa noong umaga na iyon.Gumawa siya ng kape para sa kanya. Itim, walang asukal. Eksakto sa gusto niya. Lagi nitong naaalala ang maliliit na bagay. At siya… lumabas lang
Third Person’s POVKatatapos lang ni Sebastian makipag-deal sa bagong project nang nakatanggap siya ng tawag mula sa kapatid niyang si Arturo.“Seb, naaksidente ang asawa mo. Maraming dugo ang nawala sa kaniya,” sabi ni Arturo sa kabilang linya.Umawang ang labi ni Seb. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig.“Where is she? I'm on my way.”“Nadala ko na siya sa ospital. Mabuti na lang nakita ko siya.”Napamura si Sebastian at mabilis na lumabas ng opisina niya.Dumiretso siya sa ospital kung saan nagtatrabaho ang kaniyang kapatid na si Arturo.Labinlimang minuto lang ang biyahe papunta sa ospital, pero para kay Sebastian, parang umabot iyon ng isang oras. Dumaan siya sa bawat pulang ilaw nang hindi humihinto. Wala siyang pakialam sa ticket o sa puntos sa lisensya niya.Ang tanging nasa isip niya ay ang mukha ni Vanessa noong umaga na iyon.Gumawa siya ng kape para sa kanya. Itim, walang asukal. Eksakto sa gusto niya. Lagi nitong naaalala ang maliliit na bagay. At siya… lumabas lang
Third Person’s POVPauwi na si Vanessa sa bahay ni Sebastian nang biglang may kotseng lumiko at nabangga ang kotse niya sa malaking puno.Napahawak siya sa ulo niya nang nakita ang dugo. Lumabo ang paningin niya.Bubuksan niya sana ang pintuan ng kotse, pero hindi niya ito mabuksan.Maya-maya'y biglang may bumasag sa salamin ng kotse.Walang iba kundi ang kapatid ni Sebastian na si Dr. Arturo Montefalco.Agad tiningnan ng doktor ang kalagayan ng bayaw niya pagkatapos maalis sa kotse.Tumawag siya ng ambulansiya habang ginagamot ang sugat ni Vanessa.Hindi makita ni Vanessa ang taong tumulong sa kaniya dahil malabo ang paningin niya.“Mamamatay na ba ako?” hindi niya mapigilang sabihin dahil sobrang sakit ng kaniyang ulo dahil sa malakas na pagkabagok.“No, you’re not going to die,” Arturo said firmly, pressing a clean cloth against the wound on her forehead. “But you need to stay still. Don’t move your head too much. Can you tell me your name?” dagdag niya. Hindi niya alam na si Vanes
Kabanata 20Vanessa’s POV“Vanessa, paki-review nga ng new project natin sa Montefalco,” utos ni Sebastian sa akin nang pumasok ako sa opisina niya.Katatapos ko lang kumain kasama ang ibang empleyado. Medyo pagod pero maayos ang mood ko—hanggang sa makita ko ang mukha niya nakabusangot.Napahinto ako sa paglakad at tinitigan siya.“May problema ka ba sa akin?” diretsong tanong ko.Hindi siya agad sumagot. Nakatingin lang siya sa laptop niya, parang hindi ako narinig.“Sebastian,” ulit ko, mas madiin na ang boses. “I’m talking to you.”Huminga siya nang malalim bago tumingin sa akin.“Wala,” tipid niyang sagot.Napatawa ako nang bahagya.“Wala?” ulit ko. “Sigurado ka?”“Yes.”Lumapit ako sa kanya. Hindi ako kumbinsido. Kilala ko na siya kahit paano.Kapag ganito siya, may iniisip siya.Tumayo ako sa likod niya at dahan-dahang hinilut ang balikat niya.“Seb…” malambing kong tawag.Hindi siya gumalaw.Yumuko ako at hinalikan ang leeg niya.“Huwag mo akong daanin sa ganiyan,” saway niya,
Kabanata 20Vanessa’s POV“Vanessa, paki-review nga ng new project natin sa Montefalco,” utos ni Sebastian sa akin nang pumasok ako sa opisina niya.Katatapos ko lang kumain kasama ang ibang empleyado. Medyo pagod pero maayos ang mood ko—hanggang sa makita ko ang mukha niya nakabusangot.Napahinto ako sa paglakad at tinitigan siya.“May problema ka ba sa akin?” diretsong tanong ko.Hindi siya agad sumagot. Nakatingin lang siya sa laptop niya, parang hindi ako narinig.“Sebastian,” ulit ko, mas madiin na ang boses. “I’m talking to you.”Huminga siya nang malalim bago tumingin sa akin.“Wala,” tipid niyang sagot.Napatawa ako nang bahagya.“Wala?” ulit ko. “Sigurado ka?”“Yes.”Lumapit ako sa kanya. Hindi ako kumbinsido. Kilala ko na siya kahit paano.Kapag ganito siya, may iniisip siya.Tumayo ako sa likod niya at dahan-dahang hinilut ang balikat niya.“Seb…” malambing kong tawag.Hindi siya gumalaw.Yumuko ako at hinalikan ang leeg niya.“Huwag mo akong daanin sa ganiyan,” saway niya,
Kabanata 19Vanessa's POV Yumuko ang mga sales lady. Ang isa sa kanila, 'yung kanina ay nang-iinsulto sa akin, ay halos hindi na makahinga sa takot. Namumutla siya. Nanginginig ang mga kamay niya.Biglang namutla si Leona. Hindi na siya 'yung babaeng kanina ay punong-puno ng kumpiyansa. Ngayon, para siyang isang daga na nahuli sa bitag. Hindi niya inaasahan na makikita ni Sebastian dito. Hindi niya inaasahan na maririnig ni Sebastian ang lahat ng sinabi niya. At higit sa lahat, hindi niya inaasahan na tatayo si Sebastian para sa akin.“Nasaan na ang manager dito?” tanong ni Sebastian. “Ipapatanggal ko lahat ng nang-insulto sa asawa ko.”Hinawakan ko ang kamay ni Sebastian. Hindi dahil sa gusto ko siyang pigilan. Dahil gusto kong maramdaman niya na nandito ako. Na hindi niya kailangan gawin ang lahat para sa akin. Na kaya ko rin ipagtanggol ang sarili ko.“Hindi na kailangan,” bulong ko sa kanya. Sapat na ang ginawa niya. Sapat na ang pagtayo niya sa tabi ko. Pero tumingin siya sa ak
Kiara’s POVPagkaalis ni Joan, agad akong bumalik sa silid namin ni Chase para makapagpahinga kasi buong araw akong gising.Mabigat ang pakiramdam ko. Hindi ko alam kung dahil sa pagod, sa pagbubuntis, o sa dami ng nangyari nitong mga nakaraang araw. Kahit anong pilit kong ipikit ang mga mata ko, hi
Kiara’s POVKanina pa ako hindi mapakali mula nang umalis si Chase upang puntahan si Kara sa ospital. Hindi na ako sumama dahil gabi na rin at ayaw niyang mapagod ako. Ilang beses pa niya akong pinigilan bago siya umalis.“Stay here, Kiara,” sabi niya kanina habang suot na niya ang coat niya. “I do
Kiara’s POVAbala kami ni Joan sa pamimili ng mga bago kong damit. Halos lahat ng lumang damit ko sa bahay ay hindi na kasya sa katawan ko; lumalaki ang tiyan ko, at ramdam ko na ang pagbabago ng hugis ko sa bawat araw na lumilipas. Siya lang ang kaibigan kong may alam tungkol sa pagbubuntis ko, kay
Kara’s POVKagigising ko lang dahil tumawag si Papa sa akin. “Kara, kumain na kayo. Kailangan sabay-sabay tayo kasi umuwi na ang paborito ninyong anak, si Kiara,” ang boses niya mula sa sala, malinaw at may kasamang pagkaudyok.Kahit labag sa loob ko ang makita ang babaeng laging inuuna sa kanila,







