FAZER LOGINKabanata 120Vanessa's POV Yumakap si Sebastian sa aming mag-ina. Dumagan ang dibdib niya sa likod ko habang nakapatong ang baba niya sa balikat ko."I love you both, Wife," bulong ni Sebastian bago hinalikan ang kamay ko.Hinalikan niya ang kamay ko.Pagkatapos ay ang ulo ni Conrad. At saka ang pisngi ko."I love you more, Husband," sagot ko.“Paano ba 'yan? Cancel muna ang wedding night natin dahil kasama natin si Conrad.”Napangiti na lang ako. Napatingin ako sa anak namin.Mahimbing pa rin siyang natutulog. Payapa. Perpekto."We have the rest of our lives for wedding nights," sabi ko."Promise?""Promise.""Then I'll wait."Hinalikan niya ang noo ko. Pagkatapos ay tumayo siya at nagtungo sa banyo.Narinig ko ang pagbukas ng gripo. Narinig ko siyang nagsisipilyo. Narinig ko rin siyang humuhuni ng kung anong kanta.Muli akong tumingin kay Conrad."Your father is a good man," mahina kong sabi. "He loves us. He takes care of us. He would do anything for us."Bumuntong-hininga si Conr
Kabanata 119Vanessa’s POVPinunasan ko ang mga mata ko gamit ang napkin."Are you crying?" tanong ni Sebastian."No.""Your mascara is running.""I don't wear mascara.""Then why are your eyes leaking?""Shut up."Napatawa siya at hinalikan ang sentido ko.Sumunod na nagsalita si Mommy Kiara.Hindi na siya gumamit ng mikropono.Tumayo lang siya sa tabi ng mesa at nagsalita para marinig ng lahat."I have waited a long time for this day," sabi niya. "Not because I wanted my son to get married. But because I wanted my son to be happy."Napatingin siya sa akin.Punong-puno ng pagmamahal ang mga mata niya."Vanessa, you brought happiness into our family. You brought light into Sebastian's life. You brought Conrad into the world. We are forever grateful to you."Tumayo ako at lumapit sa kaniya. Mahigpit ko siyang niyakap.Niyakap niya rin ako pabalik."I love you, Mom," pabulong kong sabi."I love you too, anak."Nanatili kaming ganoon nang ilang segundo.Parang totoong mag-ina. Hindi dahi
Kabanata 118 Vanessa's POV "Mabuhay ang bagong kasal!" sabay-sabay na bati ng lahat nang lumabas kami ni Sebastian sa simbahan pagkatapos ng ceremony ng kasal namin. The sun was bright. The sky was blue. The flowers in my hands were white and pink and smelled like heaven. I blinked against the light and felt Sebastian's hand tighten around mine. People were everywhere. Family. Friends. Colleagues. People I had known my whole life and people I had just met. They were all smiling. All clapping. All cheering. Napatingin ako kay Sebastian. Nakasuot siya ng itim na suit na may puting necktie. Maayos na nakaayos paatras ang buhok niya. Malinis ang mukha niya at walang kahit anong balbas. Sobrang gwapo niya. Halos makalimutan ko kung paano huminga. "You're staring," sabi niya. "I'm admiring my husband." "There's a difference?" "With you, no." Ngumiti siya. Iyong bihira niyang buong ngiti na umaabot hanggang sa mga mata niya. Iyong ngiting para lang sa akin at kay Conrad. Pinisil
Kabanata 117Sebastian's POV "Relax, Monsieur Montefalco," Camille said. "You look like you are at a business meeting.""I don't know how to relax.""Pretend your wife is the only person in the world.""She is.""Then look at her like she is."Napatingin ako kay Vanessa.Karga niya si Conrad habang nakaharap sa camera. Gumagawa siya ng kung anu-anong nakakatawang mukha para mapatawa ang anak namin.Napangiti ako.Hindi iyong pilit na ngiti para sa litrato.Tunay na ngiti."Perfect," sabi ni Camille. "Stay like that."Nagpatuloy ang photoshoot.Kami ang ginagabayan ni Camille."Move a little to the left.""Turn slightly.""Look at each other.""Now look at the baby.""Great. Look at the tower."Masayang-masaya si Vanessa.Mahilig talaga siyang magpakuha ng litrato. Mahilig din siyang maging sentro ng atensyon.Samantalang ako naman ay binibilang ang bawat minutong lumilipas. Naghihintay ng tamang pagkakataon.Pagkatapos ay sinabi ni Camille, "Let me take some photos of just the two of
Kabanata 116 Sebastian's POV Marahan ko siyang inihele sa mga bisig ko. Naglakad-lakad ako sa loob ng kuwarto. Tinapik ko ang likod niya. Humuni ako ng isang kanta. Iyong dating kinakanta ng nanay ko para sa akin noong bata pa ako. Hindi ko na alam ang lyrics. Ang naaalala ko lang ay ang himig. Unti-unti, kumalma si Conrad. Ang malakas niyang iyak ay naging hikbi. Ang hikbi ay naging pagsinghot. At ang pagsinghot ay nauwi sa katahimikan. "There you go," mahina kong bulong. "That's better." Ipinatong niya ang ulo niya sa balikat ko. Pagkatapos ay bumuntong-hininga siya nang malalim. Napakadrama. Parang may napakalaking pagsubok siyang pinagdaanan sa buhay. "You're so dramatic. You get that from your mother." Hindi naman nakipagtalo si Conrad. Pumikit lang siya ulit. Ilang sandali ko siyang kinalong habang nakatayo lang ako roon. Ramdam ko ang tibok ng puso niya laban sa dibdib ko. Ramdam ko ang init ng maliit niyang katawan. Ramdam ko ang bigat niya sa mga braso ko. Ito an
Kabanata 115 Sebastian's POV Mahigpit kong hawak ang singsing na binili ko para kay Vanessa. Plano kong mag-propose ulit ng kasal sa kaniya sa mismong lugar kung saan kami magbabakasyon nang isang linggo kasama ang anak naming si Conrad. Maliit lang ang singsing. Simple. Isang diyamante sa manipis na platinum band. Malayong-malayo sa unang singsing na ibinigay ko sa kaniya. Malaki iyon. Agaw-pansin. Napakamahal. Binili ko iyon dahil akala ko iyon ang gusto ng mga babae. Malalaking diyamante. Grand gestures. Mahal na regalo. Pero hindi ganoong klase ng babae si Vanessa. Isang taon niyang sinuot ang unang singsing. Pagkatapos, tinanong niya ako kung puwede niya itong ipapalit sa mas simpleng disenyo. "Bakit?" tanong ko sa kaniya. "Kasi masyadong malaki ang singsing na ito. Lagi itong sumasabit sa mga damit ko. Tapos minsan nasasagi nito si Conrad kapag nagpapalit ako ng diaper niya." "Iyon lang ba ang dahilan?" Natahimik siya sandali. Pagkatapos ay sinabi niya, "Noong una tayo
Chase’s POVPagod na pagod ako galing sa sunod-sunod na meeting. Ramdam ko ang bigat ng katawan ko habang nagmamaneho pauwi, parang bawat segundo humihila pababa sa akin. Pero kahit gano’n, malinaw ang nasa isip ko—si Kiara. Ang buntis kong asawa. Siya lang ang gusto kong makita. Gusto kong marinig
Kiara’s POVDahil marami ang nakakita sa nangyari kagabi sa labas ng ospital, hindi na ako nagulat nang kinabukasan ay nasa headline na agad sina Eliza at Chase sa halos lahat ng balita. Hindi ko na kailangang magbukas pa ng TV; sapat na ang sunod-sunod na notification sa cellphone ko. Mga kaibigan,
Kara’s POV“Jack!” sigaw ko nang bigla kong maramdaman ang matinding pagsakit ng tiyan ko matapos kong inumin ang gamot na ibinigay niya sa akin kanina. Parang pinipilipit ang loob ko. Napayuko ako at napahawak sa gilid ng mesa para hindi tuluyang bumagsak.“Jack!” ulit kong sigaw, mas malakas, pero
Kiara’s POV“Anak, anong oras ka uuwi mamaya? Susunduin ka na lang namin,” sabi ni Mama nang sagutin ko ang tawag niya.Hindi ko agad sinagot. Nakatutok pa rin ang mga mata ko sa screen ng computer, binabasa ang mga detalye ng kasong hawak ko. May hearing ako bukas, at ayokong magkamali kahit sa isa







