Little Miss Assistant

Hindi ko na maalala kung paano ako nakalabas ng building, ang huling natatandaan ko na lang ay ang nag-aalalang mukha ni Hari habang naghihintay sa akin sa malapit na cafe.

Ang bilis ng mga pangyayari, hindi ko na nasundan pa ang lahat matapos ang suhestyon ng lalaking yon na gawin akong assistant because after that ay may ilan silang taong tinawagan to prepare me as an assistant.

I mean… As the CEO's executive secretary's assistant.

This is crazy!

Sa loob lang ng ilang araw ay napakarami ng nangyari at kapag nasundan pa to ay baka ikabaliw ko na.

Napabuga ako ng hangin at pabagsak na naupo sa sofa ng bahay, habang si Hari ay nakasunod sa akin na mukhang hanggang ngayon ay hindi makapaniwala ng maikwento ko sa kanya ang mga nangyari.

Pareho kaming parang lutang na nakaupo ngayon sa tahimik na salas, at tila ba walang gustong bumasag ng katahimikan.

This is so messed up!

Ano ba tong napasok ko?

I can't believe that I'll be an assistant to the Executive Secretary of the Esquivel Corporation's CEO.

How does that even work?

“What do assistant of secretaries usually do?” bulalas ko ng wala sa sarili.

“I don't know either…” nakangiwi na ani Hari.

“And it feels like I'm literally hired just to be watched. Just to keep an eye on me…” napangiwi na din na nasabi ko.

“Yan ang pagka intindi ko base sa mga na kwento mo… But more importantly, I think it's a good thing in our side,” umayos ng upo si Hari paharap sakinip. “Firstly, you got the job…”

Tumango ako.

Tama siya.

“Secondly wala kang dapat ikatakot kung gusto lang naman nila na masiguradong wala kang alam sa dokumento na yon, because we both know that that was really an accident.”

Tumango ulit ako sa pagsang-ayon. “All I have to do is do my job and get my paycheck…”

“Yes, and lastly, you'll get to see him every freaking day!” may pag-irit na na aniya. “Make sure to get lots of chances to look at him! Don't waste the chance! Hindi lahat ay nabibiyayaan ng ganyan!”

“Hari! Really?” hindi makapaniwala na sabi ko sa kanya.

“What? I'm serious! It's the most eligible bachelor we are talking about!”

“Here we go ag—”

“Oh come on! You experienced his presence first hand, don't tell me wala ka man lang naramdaman?” nanliliit ang mga mata na tinitigan ako ni Hari.

Dahil sa pinagsasabi ni Hari ay hindi ko maiwasan ang balikan ang nangyari kaninang umaga.

Kagaya ng mga sinasabi sa magazine ay kakaiba ang presence niya, don palang ay hindi na maipagkakaila ang lakas ng dating niya. Maging ang pagdadala niya sa sarili niya, like an elite he is… na para bang ang hirap niya abutin kahit pa nasa harapan mo na siya.

Napalunok ako.

At sino ba naman ang hindi ma-a-attract sa ganong mukha?

What she's saying is right, ayaw ko man aminin. He is definitely every woman's dream — wait, what am I thinking?

“Just stop it, Hari…” umiling nalang ako para alisin sa isip ko yon.

Hindi maganda ito na kung anu-ano ang itinatanim ni Hari sa isip ko lalo pa na magtatrabaho ako sa lalaking pinag-uusapan namin.

“She can't deny it!” natatawang ibinato ni Hari ang throw pillow sakin.

“I'll just work, okay?”

“Come on! It will not hurt to take a good look at your first kiss!” may pagtaas at baba ng kilay na aniya. “He's gorgeous!”

Indeed, he is.

Napalunok ako at bahagyang napakagat sa pang-ibabang labi.

Matapos namin mag-usap ni Hari tungkol sa ilan pang bagay ay nagpaalam na siya para makapag handa sa flight niya. At habang hinihintay ko siya ay hindi ko naman na pigilan ang isip ko sa paglalakbay pabalik sa mga nangyari kanina.

Working for Esquivel Corporation is one thing… but working for the CEO’s executive staff directly is something…

Kaya ko ba?

Will I be able to handle this job?

I should be, right?

Napabuga ako ng hangin.

Ang mga mata ko ay napatitig sa kulay puting kisame at kasunod non ay ang biglaang paglabas ng mukha niya dito.

Just like his company… the owner looks untouchable.

Wala sa sariling napataas ang kamay ko at parang may sariling buhay to na inabot sa ere ang imahe ng CEO.

Nababaliw na yata ako…

Kaagad kong ibinaba ang kamay ko at mariing ipinikit ang mga mata. Pero bigo ako, dahil kahit anong gawin ko ay hindi na mawala sa isip ko ang perpekto niyang mukha.

“What the hell?” bulong ko sa sarili ko.

Mabilis akong tumayo sa sofa para abalahin ang sarili.

“Hari, are you done?” sigaw ko at saka nagsimulang maglakad papunta sa kwarto nya at sumilip sa p***o. “Magluluto ako, may gusto ka ba?”

“I want something veggie, please! Thank you!”

Tumango ako at nagtungo na sa kusina.

Kagaya kanina ay walang ibang laman ang isip ko kung hindi ang nangyari at ang unang araw ko sa trabaho.

Bukas.

It's not like I don't want the job, it's just that kapag inisip ko pa yan ay mas lalong sasakit lang ang ulo ko kaya naman pinilit kong alisin sa isip ko yon at nag focus nalang sa ginagawa at sa mga lakad ngayong araw.

Nang matapos kaming kumain ni Hari ay inihatid ko na siya sa airport gamit ang kotse niya na iiwan sakin para may magamit ako sa trabaho. Matapos yon ay diretso na ako sa pamimili ng mga kailangan sa bahay.

At ng sumapit ang gabi ay muli akong tinamaan ng malalim na pag-iisip kaya naman halos wala akong tulog.

This is not a good start.

Napabuga ako ng hangin at saka sinuri ang building na nasa harapan ko.

Kahit medyo masakit ang ulo at wala sa sarili dahil sa puyat ay nagawa kong makarating dito ng mas maaga pa sa nasabing oras ng pagre-report ko.

Humugot ako ng isang malalim na paghinga at saka naglakad na papasok.

Kagaya ng unang pagkakataon na nakapasok ako dito ay hindi ko maiwasan ang i-appreciate ang lugar na para bang hindi opisina ang kinaroroonan ko. It's like a grand hotel, paano pa kaya ang mga hotel ng kompanya na to?

Employees are starting to swarm the lobby. Kaya naman minabuti ko nang dumiretso sa receptionist.

“Good morning…” I looked at her nameplate. “Ma'am Glaiza, I'm here to report to Executive Secretary George,” nakangiti na sabi ko sa cute na receptionist.

She looks like an innocent puppy.

Ngumiti siya sakin na mas kinalitaw ng ganda sa kanya. “Miss Eleanor Celestia Velasco?”

“Ah, yes,” naiilang na sagot ko.

Buong-buo ang pangalan ko.

“The Executive Secretary will be here in 30 minutes, but he sent a note that we can escort you to the Executive floor.”

“Thank you...”

Matapos yon ay tumawag siya ng isang staff at saka ako nito inassist hanggang sa makarating kami ng 64th floor.

Kagaya kahapon ay sinalubong kami ng pagbati ng receptionist do'n.

“You can wait there,” turo sakin ng staff sa seating area na nasa kanang bahagi ng lugar.

“Okay, thank you.”

Kaagad akong nagtungo don.

Nang nakaupo ako ay inilibot ko ang mga mata ko sa kabuuan ng lugar.

Dahil sa bilis at gulo ng mga pangyayari sa isip ko kahapon ay hindi ko nagawang libutin ng tingin ang floor na to. At ngayon na nagkaroon ako ng pagkakataon ay mas naipa-realize sakin nito ang trabahong papasukan ko.

Napalunok ako.

The high-end design of the floor exudes power and elegance, reflecting the company's brand and values.

Hindi kagaya sa lobby ay ilan lang mga nandito.

Nasa kaliwa ng kinaroroonan ko ang elevator at tanaw na tanaw mula sa pwesto ko ang mga nanggagaling don. Sa harapan ko ay ang reception area kung saan nakaupo ang sexy na babae na kanina ko pa nararamdaman na pasulyap-sulyap sa akin.

To my right, behind the glass wall, I can see the staff that are already busy organizing papers in their cubicles.

Habang naghihintay ako ay muling napadako ang mga mata ko sa receptionist na naabutan kong nasakin na naman ang tingin.

May gusto ba siyang sabihin sakin?

Naputol lang ang titigan namin ng bumukas ang elevator at lumabas don ang CEO kasunod ang Executive Secretary.

Sabay kaming napatayo ng receptionist.

“Good morning Mr. Esquivel and Sir George,” bati ng receptionist ng may napaka lawak na ngiti.

Tumango ang CEO sa kanya at nagpatuloy na ng paglakad na para bang nagmamadali habang si Sir George naman ay tumigil sa harapan niya.

“Good morning,” nakangiti balik nito. “Is everything ready?”

“Yes sir.”

“Good,” tumango si Sir George at saka ako binalingan.

Naglakad ako palapit sa kanya. “Good morning, sir.”

“Well, good morning to you, too little miss assistant,” he said all smiles.

He has a cute smile and a very welcoming aura.

Kahapon ko pa ito napansin pero… why do Esquivel Corporation has a lot of good looking employees?

“Miss Valery, this is Eleanor Velasco, my new assistant, she's here for her summer job.”

“Hello, nice to meet you,” ani Miss Valery sabay lahad ng kamay niya sakin.

“Nice to meet you din po, Miss Valery.”

Matapos akong ipakilala ni Sir George ay sumunod naman niya akong inintroduce sa mga staff ng secretarial department. Sila yung nakita ko kanina na maagang busy sa mga papeles.

Kasunod nito ay nagtungo kami sa opisina niya.

Pagpasok sa opisina niya ay makikita agad ang table niya na nakaharap sa secretarial department. At dahil glass wall din ang gamit dito ay kitang-kita ang lahat mula sa mga cubicle ng mga staff, sa seating area, ang reception area at ang elevator.

His office has a simple yet elegant design.

It's like his office is here to see that everything is functioning well.

“That will be your table,” turo niya sa table na nasa glass wall. “The staff has already prepared everything you'll need.”

Tumango ako. “Yes, Sir.”

Lumakad siya sa table niya at saka may kinuhang mga papeles don. “Firts task, I need you to sort these out and photocopy them before lunch.”

“Okay sir.”

Kinuha ko ang documents.

“Miss Velasco.”

“Yes sir? And uh… Elle is fine,” tipid ang ngiti na sabi ko.

Tumango siya. “Would you mind getting us some coffee?”

“Oh, of course sir…” mabilis kong sagot.

Right! I'm his assistant! I should've prepared his coffee first!

“The pantry is right at the hallway from the seating area.”

“Yes sir, I'll be right back!”

Mabilis kong nakita ang pantry. And wow, they are spoiled. They have a lot of supplies and the room has a comfortable feeling.

Kaagad akong nagtungo sa counter at nagsimulang magtimpla ng kape. At nang malapit na akong matapos ay siya naman pagdating ni Sir George.

“Are you done?”

“Yes sir.”

“I'll take them, please prepare another cup for the CEO.”

Kumabog ang dibdib ko sa narinig at tila ba nabingi ako don.

“Po?”

“He likes it black, you can look for his stuff at the very last drawer,” he smiled and took his coffee. “Bring the coffee directly to his office, thanks!”