Chapter 4

Ysla

Lunes, pagkagaling sa Batangas, agad akong nagtungo sa mansyon ng mga Dela Peña. Ang tahanan ng pamilya ng aking tiyuhin. Isang lugar na dati kong itinuring na kanlungan, pero ngayo’y naging pugad ng mga traydor.

Pagkapasok ko, narinig ko ang halakhakan mula sa living room. Ang dating malamig at matigas na atmospera ng bahay ay tila naglaho sa kasayahang umiikot sa pagitan ng mga nasa loob. Parang walang nangyari. Parang wala silang ginawang masama.

“Hija! Saan ka ba nanggaling?” gulat na tanong ni Tito Sandro nang makita niya ako. Napalingon ang lahat sa akin, at agad na huminto ang tawanan nila. Nasa sofa sina Lizbeth at Arnold magkatabi at nakangiti pa kanina, ngunit ngayon ay natigilan.

Gusto kong matawa. Hindi dahil sa saya, kundi sa absurdong reaksyon ng tiyuhin ko. Wala man lang bahid ng pag-aalala, kundi purong pagkagulat. Para bang hindi nila inasahan na babalik ako.

Lumapit ako sa kanila, at ramdam ko ang pag-iwas ng kanilang tingin. Hindi ko pinalampas ang pagkunot ng noo ni Arnold at ang alanganing kilos ni Lizbeth. Napansin kong bumitiw ang lalaki sa pagkakaakbay sa pinsan ko, parang natatakot na mahuli sa akto, pero huli na. Alam ko na ang lahat.

“Alalang-alala kami sa'yo! Hindi malaman nina Lizbeth at Arnold ang gagawin nang bumalik sila rito na hindi ka kasama,” sabi ni Tito Sandro, may halong pekeng pag-aalala sa kanyang boses.

Napatingin ako kay Arnold. Nakita kong nanlumo ang kanyang ekspresyon, pero ilang minuto lang ang nakalipas, abot langit ang kanyang ngiti habang nakayakap sa babaeng lihim niyang kinahuhumalingan.

“Hon, grabe ang paghahanap namin sa'yo. Saan ka ba naglulusot? Alam mo bang natagpuan naming natutulog ang apat na lalaki sa kwartong tinulugan mo?”

Napangisi ako. Ano 'to? Baliktad na ang mundo at ako pa ang nagmukhang masama?

“Talaga ba?” tugon ko, may bahid ng panunukso sa aking boses.

“Hija, may nangyari ba?” tanong ni Tita Betchay, lumapit pa siya at hinagod ang aking buhok na tila ba tunay siyang nagmamalasakit.

Gusto kong matawa. Gusto kong iwaksi ang kamay niya sa aking ulo. Pero hindi, hayaan ko siyang magkunwaring mabait.

“Ano naman ho ang pwedeng mangyari sa akin?” balik ko, hindi inaalis ang titig ko sa kanya.

“Cous, buti naman at maayos ka,” singit ni Lizbeth, pilit ang ngiti habang dahan-dahang lumalapit.

Ang pagkakamali niya? Ang pagsubok na hawakan ako.

PAK!

Isang malutong na sampal ang lumanding sa kanyang pisngi.

“Ysla!” sigaw ni Tito Sandro, halatang nagulat sa ginawa ko.

“Anong ginawa mo?! Bakit mo sinaktan ang pinsan mo?” sigaw ni Tita Betchay habang mabilis na hinawakan ang pisngi ni Lizbeth na ngayo’y nangingilid ang luha.

“Cous…” Mahinang bulong ni Lizbeth, kunwari’y api-apihan. Di pa “cous, cous” pa siyang nalalaman. Traydor siya.

“Ysla, nakalimutan mo na ba na ang pamilya ng pinsan mo ang kumupkop sa’yo? Bakit mo siya sinaktan?” tanong ng magaling kong fiance.

PAK!

Muli, isa pang sampal ang lumanding, pero ngayon ay sa pisngi na ni Arnold.

Kitang-kita ko ang pamumula ng kanyang mukha.

“Hindi mo alam kung bakit ko siya sinampal?” tanong ko kay Arnold, na ngayo’y hawak ang kanyang pisngi at mariing nakatingin sa akin. “Ngayong pati ikaw ay nakatikim, alam mo na ba?”

Nagngalit ang kanyang panga, halatang naiirita.

“Bakit hindi mo sabihin sa akin kung ano ang nangyari at nagkakaganyan ka?” bumakas ang inis sa kanyang boses. “Wala kaming ginagawang masama—”

PAK!

PAK!

Dalawang magkasunod na sampal.

Nanlilisik na tingin ang binigay sa akin ni Arnold at dama ko ang pagngangalit ng kanyang bagang habang sapo sapo ang magkabila niyang pisngi.

Sigurado akong nasaktan siya dahil kahit ako ay namamanhid at mahapdi ang palad dulot ng ginawa ko. Buwisit yan! Ako na ang nanakit, ako din ang nasaktan.

“Ysla! Sumosobra ka na!” Galit na sigaw ni Tito Sandro, nag-iigting ang kanyang bagang. Lumapit siya sa akin, waring handa akong pagbuhatan ng kamay.

Pero hindi ako umurong. Tiningnan ko siya nang diretso sa mata bago ako nagsalita.

“Bakit hindi niyo tanungin ang magaling ninyong anak?” sinadyang huminto ako, tinitiyak na lahat sila ay nakatingin sa akin. “Tanungin niyo siya kung paano siya kainin ng boyfriend ko. Kung paano siya humalinghing habang iniiyot siya ng boyfriend ko!”

Nag-freeze ang lahat.

Napansin ko ang bahagyang pag-angat ng kilay ni Tito Sandro. Hindi dahil sa nagulat siya. Hindi, hindi iyon. Alam niya. Alam niya ang katotohanan.

“Nagmamahalan kami, cous. I’m really sorry. Hindi ko sinasadya, nahulog ang loob ko kay Arnold,” sagot ni Lizbeth, at tuluyan nang bumagsak ang kanyang luha.

Kung inaakala niyang maaawa ako, nagkakamali siya.

Natawa ako. Isang mapaklang tawa na nag-echo sa buong silid.

“Paano mong nalaman—” walang sa sariling tanong ni Arnold.

Napangisi ako. Alam kong sa sandaling iyon, kinutuban na siya.

“Narinig mo?” tanong niya, ngunit agad na nanlaki ang kanyang mga mata.

Sa isang iglap, nagbago ang kanyang ekspresyon. Mula sa pagkagulat ay bigla itong ngumisi.

“Kung gano’n, kaninong lalaki ka nagparaos?”

Natawa ako, mas malakas kaysa kanina.

“Sa tingin mo, walang lunas sa ipainom ni Lizbeth sa akin?” Matalim ang tingin ko kay Lizbeth, na ngayo’y nag-iwas ng tingin.

Nanlaki ang mga mata nila.

Ayan, kitang-kita na ang takot.

“Anyway, magsama kayo kung gusto niyo. Naparito lang ako para kunin ang iilang gamit ko.”

Binalewala ko sila at agad na umakyat sa aking kwarto.

Nilagay ko sa isang maleta ang mga mahahalagang bagay sa akin, mga alaala ng aking mga magulang. Huling kinuha ko ang isang picture frame, at saglit akong natulala sa larawan ng aming pamilya.

Pagkababa ko, handa na akong umalis. Ngunit bigla akong napahinto.

Huminga ako nang malalim bago muling hinarap sila.

“Alam niyo ba kung ano ang nakapagtataka?”

Lahat sila napatingin sa akin.

“Pwede ka namang makipaghiwalay sa akin kung talagang mahal mo si Lizbeth, Arnold. Pero bakit kailangan niyo akong ipagahasa?”

Tumahimik ang buong silid.

“Tito,” inilibot ko ang tingin ko sa kanila, “bakit gusto mo akong masira?”

“Wala akong alam sa sinasabi mo!” galit niyang sagot.

Napangiti ako.

“Tumanggi ka hanggang gusto mo, pero isa lang ang masasabi ko…” Lumakad ako papunta sa pintuan. “Malalaman at malalaman ko rin ang totoo.”

At sa huling pagkakataon, tinalikuran ko sila.

Paglabas ko, agad akong sumakay sa naghihintay na sasakyan.

Sa loob, naroon si Nathan Del Antonio.

Ang aking asawa.