Chapter 5

Ysla

Wala na akong nagawa kundi makipagkasundo kay Nathan. Kailangan niya ng asawa na maipapakilala sa kanyang lola, at ako naman ay kailangan kong ibangon ang aking puri, pati na rin ang sarili kong buhay.

Wala na akong ibang matatakbuhan. Kailangan kong makaalis sa poder ni Tito Sandro bago pa tuluyang malunod ang sarili ko sa pait ng paninirahan doon.

Isa pa, tumugma sa akin ang kasabihang, "Kung saan ka nadapa, doon ka bumangon." Masakit mang aminin, pero totoo. Nakita na ni Nathan ang lahat-lahat sa akin.

Ang buong katawan ko at hindi ko man alam kung ano ang mga nasabi ko ng gabing 'yon, sapat na ang narinig ko mula sa T.V. upang makaramdam ng sobrang kahihiyan. Sa puntong ito, hindi ko na kayang isipin na may ibang lalaking hahawak pa sa akin.

Sa kabila ng lahat, hindi ko rin maitatanggi na may kung anong kakaiba sa lalaking pinakasalan ko. Hindi siya basta-basta. Ang paraan ng kanyang pagdadala sa sarili, ang tikas ng kanyang tindig, at ang paraan ng kanyang pananalita, lahat iyon ay nagpapatunay na may mataas siyang pinag-aralan at may malalim na pinagmulang pamilya.

Isa rin iyon sa mga dahilan kung bakit, kahit papaano, pasok na pasok na siya sa banga. Hindi ko akalaing darating ang araw na mag-iisip ako ng ganito tungkol sa isang lalaki, lalo na sa isang estrangherong napilitan kong pakasalan.

“Didiretso tayo sa bahay ni Lola,” malamig na sabi ni Nathan matapos kong umayos ng upo sa kanyang tabi at nagsimula ng umandar ang sasakyan.

Bahay ni Lola. Parang title ng isang horror film.

"Okay," sagot ko nang hindi siya nililingon. Nakatingin lamang ako sa labas ng bintana at sinsikap mag-isip sa kung ano ang kahihinatnan ko pagkatapos nito.

Bago tuluyang mawala sa paningin ko ang bahay na naging tahanan ko sa loob ng maraming taon, nilingon ko pa ito sa huling pagkakataon. Isang iglap lang, ngunit sapat para balikan ang lahat ng sakit at hinanakit na naiwan ko roon.

Galit ako.

Galit na galit.

Mula noong namatay ang aking mga magulang noong ako ay limang taong gulang pa lamang, napilitan akong manatili sa pamilya ni Tito Sandro. Sa takot na hindi ako tanggapin, sinikap kong maging mabuting pamangkin. Masunurin, walang reklamo, laging nagpapakabait. Pinaniwalaan ko na bahagi ako ng kanilang pamilya, at sa mahabang panahon, nagawa nila akong lokohin sa kanilang pagbabalatkayo.

Itinuon ko sa kanila ang buong mundo ko. Sila ang naging prioridad ko, sapagkat naniwala akong tinatrato nila ako ng mabuti. Pinag-aral nila ako, binigyan ng matutuluyan at mga bagay na ipinagpapasalamat ko noon.

Pero pagkatapos ng lahat ng narinig ko... pagkatapos ng mga nalaman ko...

Sigurado akong ang lahat ng kabutihang ipinakita nila sa akin ay isa lamang malaking pagpapanggap. Isang ilusyon na hinayaan kong yakapin ko nang buong-buo.

Ang tanong ay bakit?

Bakit nila ginawa iyon? Ano ang dahilan sa likod ng lahat ng pagpapanggap na iyon?

Malalaman ko rin. Hinding-hindi ako titigil hangga’t hindi ko natutuklasan ang sagot.

Ngunit sa ngayon, may mas mahalaga pa akong dapat pagtuunan ng pansin. Kailangan ko munang harapin ang kasunduan namin ng lalaking tahimik na nakaupo sa tabi ko.

At simula ngayon, wala nang atrasan.

“I would like to remind you about our contract.”

Lumingon ako nang marinig ang malamig at seryosong tinig ni Nathan. Ang matigas na guhit ng kanyang mukha at ang matalim niyang tingin ay nakatutok sa akin, waring binibigyang-diin ang bigat ng kanyang mga salita.

“Titira ka kasama ko sa iisang bahay. Hindi kailangang malaman ninuman na mag-asawa tayo, maliban kay Lola,” patuloy niya, walang bahid ng emosyon.

Pinilig ko ang ulo ko at bahagyang tumawa nang mapakla. “Alam ko na ‘yan.”

“Hindi mo ako pakikialaman sa mga ginagawa ko, lalo na sa trabaho ko. Gano’n din naman ako sa’yo. But, if you need anything, para lang maiwasan ang masira ang pangalan ko, you are free to come to me and ask for help.”

Napairap ako. “I hope that never happens.” Totoo naman, napaka-akala mo kung sino! Hmp!

Hindi ko namalayan ang bahagyang pag-igting ng kanyang panga bago siya muling nagsalita. “Once Grandma dies, we’re over.”

Mas matindi pa sa hampas ng hangin ang pagkakapukpok ng katotohanang iyon sa akin. Parang wala lang sa kanya, parang isang kontrata lang talaga ang lahat.

“Got it,” sagot ko, hindi inaalis ang tingin sa kanya.

Dumilim ang tingin niya, tila pinapakiramdaman kung may sasabihin pa ako. Pero sa halip, isang malalim na buntonghininga ang pinakawalan niya bago tuluyang bumaling palayo.

“And don’t ever fall in love with me.”

Napangisi ako nang mapait. Kayabangan! Akala niya siguro lahat ng babae mahuhulog sa kanya. Matapos ang nangyari sa amin ni Arnold? Maniniwala pa ba ako sa pag-ibig?

“Hindi ko na rin gustong ma-in love pa, so rest assured. Kung makaramdam ako ng kakaiba, ako na mismo ang lalayo. Hindi ko pa kukunin ang compensation na ibibigay mo at the end of the contract.”

Bahagyang tumaas ang isang kilay niya. “Mabuti na ang malinaw. Ang unang beses na nangyari sa atin ay hindi na kailangang masundan. Unless hilingin ni Lola na magka-apo sa tuhod. But as stated in our contract, as much as possible, no kids.”

Napalunok ako. Mga bagay na hindi ko pa lubusang pinag-iisipan ay tila biglang bumagsak sa harapan ko. Hindi ako agad nakasagot. Pero nang magtagpo ulit ang mga mata namin, naramdaman ko ang pangangailangan kong ipaglaban ang sarili ko.

“If I ever get pregnant at wala na ang lola mo, aalis akong kasama ang anak ko.”

Saglit siyang natigilan bago mabagal na ngumisi. Isang ngising alam kong may iniisip na naman siyang kung ano. Ayaw kong mabigyan siya ng maling ideya kaya pinutok ko na agad ang lobong nagsisimula nang lumobo sa utak niya.

“Hindi ko siya gagamitin para sa pera mo. Kung gusto mo, gumawa ka na rin ng prenuptial agreement. Isama mo na na walang mahahabol ang anak ko kung sakali. May tiwala ako sa sarili at hindi ako tamad kaya alam ko na kaya kong buhayin ang sarili kong anak.”

Unti-unting nawala ang ngisi niya. Napalitan iyon ng matinding seryosong ekspresyon, tila sinusukat ang sinseridad ng sinabi ko.

“Kung ganon, iwasan natin ang magkaroon ng anak.”

Napakuyom ang mga palad ko. Ang kapal talaga ng mukha niya! Para bang siya pa ang agrabyado? Sa panahon ngayon, ibang klase na talaga ang mga lalaki.

Dahil sa sinabi niya, mas lalong tumibay ang desisyon ko. Kailangan kong magtrabaho. Hindi ako dapat umasa sa kanya dahil alam kong wala akong mapapala.

Napag-usapan na namin ito ngunit talagang pinaulit-ulit pa niya ngayon.