Kabanata 5

Mabilis na bumukas ang pinto ng sasakyan at nagmamadaling bumaba si Eiden. Agad na nag-unahan ang kaba at galit sa kaniyang dibdib habang pinagmamasdan niya ang mabilis na pagtakbo ng kambal patungo sa madilim at mataong bahagi ng parke.

“Kairo! Kara! Bumalik kayo rito!” sigaw ni Eiden, ngunit tila walang narinig ang dalawang bata.

Mabilis na lumapit ang dalawang bodyguards na lulan ng hiwalay na sasakyan sa likod. “Sir Eiden!”

“Hatiin ninyo ang parke! Hanapin ninyo ang kambal ngayon din!” mariing utos ni Eiden habang siya mismo ay nagsimula na ring tumakbo. Kahit naka-amerikana at pormal ang suot, wala na siyang pakialam. Ang tanging laman ng isip niya ay ang kaligtasan nina Kara at Kairo.

Habang hinahanap ni Eiden ang kambal ay naglalakad naman si Kiara sa kahabaan ng parke. Katatapos lang ng shift niya sa jewelry shop at mabigat pa rin ang kaniyang loob dahil sa pambabastos ng kaniyang manager na si Freddy. Upang kahit papaano ay kumalma, bumili siya ng paborito niyang milktea—isang malaking baso ng wintermelon na may marami pang ice at sago.

Umupo si Kiara sa isang bench at tahimik na sinisimsim ang milktea. “Kailangan ko nang maghanap ng maiiharap kong asawa sa mataba at pangit na Freddy na ‘yon. Ayokong mapunta lang sa wala ang mga pinaghirapan ko sa loob ng dalawang quarter. Siguro naman ay may papayag na magpanggap bilang asawa ko. Hindi naman ako pangit at higit sa lahat, malakas naman ang appeal ko."

Bumuntong hininga si Kiara. Bigla siyang nakaramdam ng kakaiba. Parang may mga matang nagmamasid sa kaniya. Maingat niyang iniikot ang kaniyang mga mata sa paligid at doon ay napansin niya ang kaguluhan sa 'di kalayuan. May dalawang maliliit na bata—isang lalaki at isang babae—ang tumatakbo nang mabilis. At sa likod ng mga ito ay may isang matangkad na lalaking naka-suit na mabilis namang humahabol. Kasunod ng mga ito ang dalawa pang malalaking lalaki na mukhang mga goons.

“Diyos ko, may nangingidnap ng mga bata!” bulong ni Kiara sa sarili.

Awtomatikong umakyat ang dugo ni Kiara. Kahit hindi niya nasaksihang lumaki ang mga anak niya ay hindi mawawala sa kaniya ang mother’s instinct niya. Hinding-hindi niya masisikmura na makakita ng batang inaagaw o sinasaktan.

Nakalampas sa kaniya ang isang batang babae at isang batang lalaki. May isinigaw ang mga ito pero hindi niya iyon naintindihan. Ang alam niya lang ay kailangan ng mga ito ng tulong.

“HOY!" matapang na sigaw ni Kiara habang itinuturo ang lalaking hindi niya maaninag ang mukha.

Sa dilim ng gabi at sa tindi ng adrenaline, hindi na napansin ni Kiara ang mukha ng lalaki. Blangko rin ang kaniyang ala-ala sa mukha ng estrangherong nakasama niya noon sa isang gabi kaya wala siyang anumang ideya kung sino ang taong papalapit sa harap niya.

Nang lumapit ang lalaki sa tapat ni Kiara ay buong lakas niyang ibinato ang hawak niyang milktea.

Splash!

Eksaktong tumama ang malamig at malagkit na milktea sa dibdib ng mamahaling suit ni Eiden. Nagkalat ang mga sago sa kaniyang mukha at damit. Nabasa ang kaniyang polo at natigilan siya sa mismong gitna ng kalsada ng parke, gulat na gulat at nanginginig sa lamig.

Bago pa man makapagsalita si Eiden ay mabilis siyang hinarangan ni Kiara. Ipinosisyon ng dalaga ang sarili nito bilang proteksyon sa mga bata na nakatigil na rin pala ilang metro ang layo sa kanila.

“Huwag mo nang habulin ang mga bata!” sigaw ni Kiara. Nagngangalit ang kaniyang mga mata habang dinuduró niya ang basang-basang lalaki. “Umalis na kayo rito kung hindi isisigaw ko sa buong parke na mga kidnapper kayo! Ipatatawag ko kayo sa mga pulis!”

Halos lumabas na ang mga mata ni Eiden sa galit. Pinunasan niya muna ang mukha niyang natutuluan ng gatas at sago bago niya tiningnan nang diretso at matalim ang babae. “What the hell is your problem?! Sino ka ba sa akala mo?”

“Pa english english pa, kidnapper naman,” bulong ni Kiara. 

“Who the hell are you? You ruined my attire. Alam mo ba kung magkano ito?" nanlilisik ang mga matang tanong ni Eiden.

"Wala akong pakialam kung magkano man ang suot mo. Makaporma ka naman, akala mo ang tino-tino mong tao. Hoy, lalaki! Ako lang naman ang magpapakulong sa’yo! Creepy kidnapper! Ang tatanda ninyo na, mga bata pa ang binibiktima ninyo!” bulyaw ni Kiara. Wala siyang takot kahit na mas matangkad sa kaniya ang lalaki.

Habang nagbabangayan sina Eiden at Kiara ay dahan-dahang napalingon sina Kara at Kairo sa kanila. Napahinto sila sa pagtakbo nang marinig nila ang pagtatanggol ng isang babae.

“Siya ‘yong nasa bench kanina," bulong ni Kairo.

“Oo. Ang ganda niya, ‘no? Ang tapang pa! Kaya niya sigurong patiklupin si daddy," natatawang bulong ni Kara.

Tinitigan ni Kairo ang mukha ng babae na maliwanag na nasisinagan ng ilaw ng parke. Pagkatapos ay muli siyang tumingin sa kaniyang kakambal. Parang may kung anong kuryenteng dumaan sa pagitan nila.  Hindi nila alam kung bakit, ngunit sa isang kurap ay nakaramdam sila ng kakaibang init at kaligtasan.

“M-Mommy…” bulong ni Kara.

“Mommy!” mas malakas na sigaw ni Kairo.

Bago pa man makapagsalitang muli sina Eiden at Kiara ay sabay na tumakbo ang kambal—hindi palayo, kung hindi papalapit sa kinatatayuan ni Kiara. 

Buong lakas na isinubsob ng kambal ang kanilang mga mukha at yumakap sa mga binti ng nagulat na dalaga.

“Mommy!" sabay na sigaw ng kambal.

Nanigas si Kiara sa kaniyang kinatatayuan. Tumingin siya sa dalawang batang mahigpit na nakakapit sa kaniya. Hindi niya maintindihan ang kaniyang sarili kung bakit bigla na rin lang niyang niyakap pabalik ang mga ito.

"Kambal ba kayo?” wala sa sariling tanong ni Kiara.

Tumango sina Kairo at Kara.

“Miss, whoever you are, let them go," Eiden said in a warning tone.