Share

Ch. 5: Home

last update publish date: 2025-04-23 21:02:54

Ingrid Alessia's point of view

The day had come.

The supposed-to-be grand wedding na dati kong inisip na may orchestra, petals sa aisle, at hundreds of guests watching with awe, had turned into something unrecognizable.

Ni hindi ko manlang ma-invite 'yung mga kaibigan ko from other country. Wala rin 'yung mga favorite kong flowers. Pati 'yung vows hindi napaghandaan. Walang mga taong umiiyak sa tuwa o nagtatawanan sa speeches. Just a sterile courtroom, a bored judge, and the sound of papers shuffling like it was just another Tuesday. At higit sa lahat hindi ako masaya sa sarili kong kasal.

I wore white, not a gown, but a plain tailored dress na pinili ng stylist para sa media. Gusto ko sana sa wedding ko ay 'yung kaibigan ko ang gagawa ng gown. Wala talagang kadrama drama sa buhay. Just enough elegance to look acceptable on camera, but simple enough para hindi halata kung gaano kabigat ‘yung bigat sa dibdib ko.

Leonhardt arrived exactly on time. Ni hindi manlang siya sumulyap sa akin. Nakasuot siya ng charcoal gray suit, manang-mana talaga sa ama na  parang business meeting lang ang pinuntahan. He just walked in and signed his name, sat back down like he was signing off a new company merger. Because that’s what this was, diba? A transaction.

Pagkatapos kong pirmahan ang kontrata, I looked at our names beside each other. I just signed my name into a cage. The judge declared it official. Wala manlang halik. Napairap ako sa sarili ko. Hindi naman sa gusto ko, dzuh.

Paglabas namin ng korte, sinalubong kami ng ilang press. Not a huge crowd, just enough for headlines the next morning. Enough for the world to see na ang anak ng Moretti at ang anak ng isang struggling family ay ikinasal na, perfect publicity. I blinked through the lights, feeling exposed. Flash left and right. At may tanong pa ang press na wala namang sagot. Paano ko naman 'to sasagutin? Hanggang dito ba naman sa kasal, hindi pa pinapalampas?

“How do you feel, Ingrid?”

“Is it love or strategy?”

“Is this a power move from both families?”

Leonhardt offered his arm. Just like a gentleman would. Pero hindi ko ito tinanggap. I held my clutch tighter and walked forward, I kept my face neutral, expressionless, yeah. Hindi ko alam kung galit ako, malungkot, o simpleng manhid na lang. Naglakad nalang kami sa gitna ng ingay, pero ang tanging naririnig ko lang ay ang tibok ng puso ko. Ang bigat nito at parang tinataga bawat segundo.

Nang makapasok kami sa kotse, bigla ring bumigat ang hangin. Lagi naman ata kapag si Leonhardt na 'yung kasama ko. The door shut with a soft thud, sealing us inside with nothing but silence.

For a few seconds, neither of us spoke.

Then he broke it.

“So,” he began. “Congratulations, Mrs. Moretti. I hope you enjoy your blood money.” The vein in his temple pulsed, jaw clenched so tight it looked like he might shatter his own teeth. 

Sinamaan ko naman siya ng tingin. “Excuse me?”

“Come on,” His nostrils flared, looking straight ahead. “Nakuha mo na kung ano ang gusto mo. Your family survives. You get the mansion, the name, the headlines. Isn’t that the dream?”

“'Wag kang magkunwari like you’re the victim here,” I snapped. “You agreed to this, too.”

“I agreed,” he nodded, still not looking at me, “because I was cornered. I didn’t marry you because I wanted to. I married you because it was better than crawling back to my past.”

“Wow,” I breathed. “So I’m the lesser evil?” Finally napatingin na rin siya sa akin. Ito na naman 'yung tingin na para akong sasaksakin sa mga titig niya. “No. You’re the convenient one. Alam mo, ikaw ‘yung babae na kahit kailan, hindi nanghihingi ng pagmamahal. Just security.”

Napatitig ako sa mukha niya ang I was stunned. “You don’t know a damn thing about me.”

“I know enough,” iritadong saad niya. “You didn’t even say no. Ni hindi mo manlang ipinaglaban 'to. You were ready to sign your name the second the offer hit the table.”

Napayukom nalang ako ng kamao. Isa nalang talaga masusuntok ko na ang lalaking 'to. “I signed because I had no choice.”

“Same,” mariing sambit niya. “So let’s stop pretending either of us is noble.”

The silence that followed wasn’t quiet. It screamed between us. Inirapan ko nalang siya at ibinaling ang tingin sa bintana. Nagsimula ng umambon, banayad lang sa una, tapos biglang lumakas. What a perfect timing for this dramatic life.

He leaned back against the leather seat. “You’ll have everything you need, Ingrid. But don’t expect anything more from me.”

“Good,” I mumbled coldly. “Because the last thing I want is anything from you.”

A bitter smile tugged at his lips. “Perfect match, then.”

Pagdating namin sa condo, bumuhos na ang mas malakas na ulan. The car stopped in front of a private high-rise in the city. Polished and intimidating just like him. Nauna nang bumaba si Leonhardt, umikot, at binuksan ang pinto sa side ko. His expression still unreadable.

He held out an umbrella.

“Talaga ba?” I muttered, glaring at him. “Trying to play the gentleman now?”

“This isn’t for you,” he replied coolly. “It’s to keep the contract from dissolving in water.”

I froze. And damn it, para akong pinagsasaksak. And rght there, the truth slaps me sharp and merciless. Hindi niya talaga ako kayang protektahan. Hindi talaga niya ako mahal. Gosh, parang gusto kong batukan 'yung sarili ko, sino ba naman ako para mahalin ng ganitong kadali? I’m just paper to him. A signature and a deal sealed with ink. Ayt?

Bigla namang sumikip 'yung dibdib ko, but I refused to let it show. I stared at the umbrella, then walked past him without taking it. Letting the rain pour down on me, cold drops soaking my back, my arms, and my scalp. Hindi manlang siya gumalaw para habulin ako. He just stood there, holding the umbrella like it didn’t matter whether I drowned or disappeared.

We reached the entrance drenched. Wala ni isang ngiti kahit pagbati manlang. Wala ring mainit na pagtanggap. Walang reaksyon ang security, isang tango lang kay Leonhardt, na para bang isa lang ‘to sa pangkaraniwan niyang lakad. Business world really svcks. Halos stampahan ko na ng paa sa sobrang inis ko.

A private elevator took us straight to the top floor. Pagdating namin sa hallway, everything was glass, steel, and silence. The condo was massive, cold as the iceberg, glossy, and of course expensive. Pwedi ko na siyang gawing sugar daddy. Haisttt, wala manlang kahit anong palatandaan na may tao sa loob. Walang larawan na naka display. Walang kakulay-kulay. Just emptiness. Ganito ba talaga ang taong 'to? Parang daig pa siya ng robot sa pagkacreative.

“This is home,” he muttered.

Home. What a lie. He led me down the hallway and stopped in front of a door on the left.

“This is your room,” he pointed.

Napakunot noo ako. “What?”

He opened the door without further explanation.

Pumasok naman ako ng dahan-dahan. The room was beautiful, a queen-sized bed, full-length windows with a view of the city, and warm lighting. Pero kahit gano’n, para pa rin itong kulungan, ang tahimik. Parang may yelo na ngang yumakap sa akin.

“You’ll sleep here,” he declared. “We sleep in separate rooms. That’s the arrangement.”

Ni hindi na niya hinintay ang sagot ko, itinuro na lang niya ang kabila ng hallway. “My room’s there. If you need anything, call the staff. Not me.”

He turned to walk away.

“Leonhardt,” I called my voice almost a whisper. “Wala bang kahit konting respeto rito?”

Tumigil naman siya, pero hindi na siya lumingon. “I gave you a home, a name, and protection. Don’t ask for the respect you never earned. Akala ko ba, okay na tayo kanina?”

Umiling-iling naman siya at tuluyan nang naglaho sa paningin ko. And his footsteps faded into the silence.

I stood in the center of the room, dripping wet, and completely alone. Isinuot ko ang robe na nakasabit sa loob ng closet, ang lambot niya. Parang ngayon ko lang na-realize na baka hindi na 'to nababagay para sa akin. Probably, this is worth more than a semester of my degree. I sat at the edge of the bed, strands of wet hair sticking to my cheeks.

Then I remembered everything he said. You’re the convenient one. Don’t expect anything more from me.

Ang sakit. Hindi dahil gusto ko siya. Pero kahit hindi ko siya gusto, wala akong karapatang masaktan.

And still, I was. Humiga ako sa malamig at hindi pamilyar na kama, nakatitig lang sa kisame. But the silence only made my skin itch, this time parang hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa bigat ng araw. I sat up with a sigh and glanced around the room again, eyes scanning every corner.

That’s when I saw it. My luggage. Nandoon na pala. Someone must’ve brought it up while we were arguing, or maybe habang nakatulala ako sa ulan.

I dragged it closer to the bed and unzipped it, the sound echoing in the stillness. Inside is a familiar bottle, rolled-up clothes, and the faint scent of lavender from the sachet my mom insisted on hiding inside. Naghalungkat ako kung saan-saan hanggang sa makita ko ang skincare kit ko, at buti na lang, buo pa rin ito.

My fingers paused over the serums, creams, and the routine that once made me feel human. Gamit na gamit na. It was the only ritual I had left, something that reminded me I still existed.

So I stood in front of the mirror, basa pa ang buhok ko, e, at maingat ko nalang na inilagay ang skincare sa mukha ko, like nothing was falling apart. Na parang ako pa rin 'to, kahit ang totoo nagbago na ang lahat sa paligid ko.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Owned By Contract    Ch. 73: Criminal

    Ingrid Alessia's point of view Ang forty-eight hours na palugit ay lumipas na parang isang mabilis na kidlat sa gitna ng bagyo. Hindi na namin alam kung anong oras na sa labas, ang tanging basehan lang namin ay ang malamig na artificial light ng bunker. Bago kami iharap sa tribunal, dinala muna kami sa holding room ni General Volkov.Nakatayo ang Heneral sa harap ng isang dambuhalang mapa, humihithit pa ng mamahaling cigar. His uniform was crisp, decorated with medals that probably cost thousands of lives. Nang pumasok kami, ang titig niya ay agad na dumapo sa akin so cold with pagbabanta pa."Today, Attorney Moretti, you determine if I continue my work... or if this bunker becomes your tomb," sabi niya sa kanyang namamaos na boses. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang panga ko, forcing me to look at him. "Make them believe the lie. If you stutter, if you hesitate... Allah ma'ak (God be with you), because I won't be."Sa tabi ko naman na si Ashl

  • Owned By Contract    Ch. 72: Contract

    Ingrid Alessia's point of view Hanep. Sa paglapag palang ng chopper sa gitna ng restricted zone ay parang isang eksena na mula sa isang nightmare military movie. Pagbaba namin, akala ko nga sasalubungin na kami ng red carpet. We were greeted by men in full tactical gear, holding rifles na parang wala lang sa kanila ang pumatay. The bunker wasn't just a hole in the ground. It was a massive, reinforced concrete structure na nakabaon sa gilid ng isang talampas. It looked cold, impenetrable, and lethal. Napansin ko si Ashlie sa tabi ko. Her hands were shaking so hard she had to clutch her Hermes bag like a life vest. Ang pagiging it girl niya sa Pilipinas? Totally useless dito. She looked pale, her expensive makeup smudging from the heat and the sheer terror. Hah. Deserve, I thought to-myself. Deep inside, nagdiriwang ang maliit na parte ng pagkatao ko. This was her plan, her and Niño's greed brought us here. Ngayon, lasapin n

  • Owned By Contract    Ch. 71: Bunker

        Ingrid Alessia's point of view Sumikat na ang araw sa disyerto na parang isang nagbabagang ginto, tumatagos pa ang liwanag sa floor-to-ceiling glass walls ng villa. Sana all nalang. Parang gusto ko na rin tumagos kasi wala na ata akong matinong tulog. Pero rito naman sa loob, parang nasa Antarctica na. Nakatayo lang ako sa gitna ng sala, suot na ang isang simpleng abaya na ibinigay nila para makibagay sa pupuntahan, habang sa harap ko ay ang nakangising si Niño. Tsk. Parang sigbin naman 'to kung ngumisi. Bitbit ko lang ang isang leather briefcase na punong-puno ng mga duguang kaso at pekeng ebidensya. Ramdam ko na rin ang bigat nito, pero mas mabigat ang tensyon sa pagitan nina Niño at Ashlie na nasa gilid lang, abala sa pag-aayos ng kanyang designer sunglasses. Where's the sun na ba rito. "Ingrid, look at me," malambing na utos ni Niño, humakbang pa siya palapit at hinawakan ang magkabilang balikat ko. Ang mga mata niya ay puno ng pekeng pag-aalala

  • Owned By Contract    Ch. 70: Crisis

    Ingrid Alessia's point of view Nasa malawak na sala kami ng villa, kung saan ang bawat sulok ay kumikinang sa ginto at mamahaling marmol, pero para sa akin, ang bawat disenyo ay parang tinik sa mata. Nakaupo ako sa isang velvet chair, pinipilit nalang na nilulunok ang mga dates at baklava na meryenda ko, habang sa tapat ko ay nakaupo si Malik, ang mentor kong tila walang kapaguran sa pagpapahirap sa utak ko. Ang boses ni Malik ay may mabigat na Arabic accent, bawat salita ay parang gasgas na bakal. "You are too soft, Ingrid. In this region, Justice is a fairy tale told to children. Here, we speak the language of Wasta—influence. If your client kills, he was protecting his interest. If he steals, he was recovering his assets. Change your mind, or the desert will swallow you." "I am a lawyer, Malik! Hindi ako tagalinis ng dumi ng mga mamamatay-tao!" sigaw ko, itinatapon ang hawak kong case file sa lamesang ginto. "Ang ebidensya rito ay malinaw! He bombed a civilian sector!" "And you

  • Owned By Contract    Ch. 69: Mentor

        Ingrid Alessia's point of view Ang paglapag namin sa Dubai International Airport ay hindi marangyang pagtanggap na inaasahan ng sinuman. Habang dahan-dahang bumababa ang jet mula sa dumilim na na kalangitan, ang horizon ay hindi lamang puno ng mga ilaw ng siyudad, kundi ng mga mabilis na kislap ng mga interceptor missiles sa malayo. Ang tensyon sa pagitan ng Iran at ng mga US-backed forces sa rehiyon ay nauwi sa isang biglaang palitan ng apoy na yumanig sa buong Gitnang Silangan."Brace for impact!" sigaw ng piloto sa intercom.Isang malakas na pagsabog ang nagpagitla sa amin. Hindi kami tinamaan, pero ang pressure wave mula sa isang missile na hinarang ng defense system malapit sa runway ay nagpadunggol sa eroplano.     Naglaglagan ang mga gamit sa loob ng cabin. Si Ashlie ay napasigaw pa habang nakakapit sa upuan, si Niño naman ay nananatiling kalmado, pero bakas din ang tensyon sa mukha niya."Fvck! Sabi ko sa inyo gulo ang pinu

  • Owned By Contract    Ch. 68: Dubai

    Ingrid Alessia's point of view Nakatitig nalang ako sa bintana, sinusubukan na basahin ang mga anino sa labas. Wala na ba talaga? Wala na bang darating?Nilingon ko si Niño na abala sa pag-check ng flight documents sa tablet niya, habang si Ashlie naman ay prenteng nakaupo sa tabi ko, tinitingnan ang kanyang bagong manicure na parang wala kaming ginagawang krimen. This was my only chance. Bago kami makarating sa tarmac, bago ako tuluyang lamunin ng ingay ng makina ng jet.With one desperate roar, sinunggaban ko ang manibela mula sa likuran. I tried to jerk it to the left, hoping to crash the car, to create a scene, to attract the airport police, anything but a peaceful departure."ANO BA, INGRID!" sigaw ng driver na tauhan ni Niño, binabalanse na niya ang sasakyan habang sumisigid ang tunog ng preno sa kalsada.Pero hindi ako nagtagumpay. Masyadong malakas ang driver, at bago ko pa man maabot ang gear shift, isang marahas na kamay a

  • Owned By Contract    Ch. 63: Victim

        Ingrid Alessia's point of view Nagising ako sa isang pamilyar na bigat sa aking dibdib, isang parang kaba na hindi ko maipaliwanag. Tumingin ako sa lumang wall clock ng silid; it was 3 o’clock in the morning. Ang oras kung kailan pinaka-tahimik ang mundo, pero para sa akin, ito ang

  • Owned By Contract    Ch. 53: Death threat

    Ingrid Alessia's point of view Focc. Ramdam ko na agad ang bigat ng katawan ko, isang matingkad na paalala ng reward na ibinigay sa akin ni Leonhardt kagabi sa opisina niya. Napangiti ako nang tipid. Beyond the exhaustion, I felt more powerful than ever. Tumayo a

  • Owned By Contract    Ch. 49: Caught me

    Ingrid Alessia's point of view I rubbed my palms together, trying to shake off the cold na hindi ko alam kung galing sa aircon or kaba. Then suddenly, may dumampi nalang sa kamay ko. And oh, it was Leonhardt. His fingers brushed mine na para bang sinasabing nandito lang ako. And yeah, always na

  • Owned By Contract    Ch. 45: Victory dinner

    Ingrid Alessia’s point of view After five in the afternoon. The whole day, we stayed inside our suite, 'yung kaming dalawa lang. For once, hindi ako nakaramdam ng pagod sa trabaho, kasi all I felt was Leonhardt making it up to me in his own quiet, stubborn way. He didn’t let me lift a finger. S

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status