LOGINLeonhardt Dietrich’s Point of View
Pagpasok ko sa wing ko, I loosened my tie and tossed it on the dresser. Pakiramdam ko pati damit ko, bumigat sa stress ng buong araw. I didn’t want to see her. Hindi pa nga nagsisimula nang maayos lahat, pagod na ako. I grabbed a glass from the mini-bar, poured some bourbon. Hindi na ako naupo. Tumayo lang ako ro’n, staring out the window habang binabayo ng ulan ang salamin. Then, tumunog ang phone ko. Tsk. Ashlie: You looked miserable. Why marry her if you still hate the idea of love? Napapikit nalang ako, jaw tightening in frustration. Bago ko pa madelete ang thread, another text popped up. Ashlie: You don’t have to do this. We can fix us, Leon. I still love you. Damn it. Hindi pa rin ba siya susuko. I was about to delete it when I heard the door creak behind me. "Kasama 'ba sa kontrata ang pag-iinsulto ng ex mo sa akin?" Matalim na sabi ni Ingrid, hindi rin nawala yung pagod sa boses niya. I turned slowly. Nakatayo siya roon, naka-pajamas na, ang buhok niya medyo basâ pa rin, may hawak pa na towel at cell sa kabila. Her eyes flicked to my phone, then back to me. “So, you're still texting her, ha.” she snorted, her voice was so low and dangerous. Hindi ko siya sinagot. Wala naman akong tamang sagot dito. “Wow,” she scoffed, stepping further inside. “Wala pang 24hours tayong ikinasal pero ex mo pa rin ang iniisip mo? Pwedi bang pakisabi sa kanya na lubayan niya ako?” “She texted me,” I gritted my teeth, struggling to stay calm. “Hindi nga ako nag-reply.” “Pero binasa mo naman diba? Alam mo bang ginugulo niya ako? Magkasabwat ba kayo?” Her hands trembled in her side. “You could've blocked her. Pero hinayaan mo.” I threw the phone onto the bar with a loud thud. "You want honesty, Ingrid? Fine. Oo, nag-text siya. Oo, binasa ko. Because part of me still wants to understand why she destroyed everything." “And marrying me helps with that, huh?” singhal niya. “Ginawa mo lang pala akong distraction.” “Don’t twist this—” “Damn it, Leonhardt! Hindi ko rin naman ginusto 'to!” Her voice cracked. “Pero at least sinusubukan ko! Pero naman 'wag nyo naman akong idamay sa gulo niyo.” I stepped closer. "So am I." I answered not minding the last what she said. “Bullshit,” she spat. “You don’t even see me. All you see is her shadow. And me? I’m here, pretending this cold fucking condo is a home, habang ikaw, nagpapakasaya pa, isama mo pa 'yang ex mo. Puñeta magsama nalang talaga kayo.” She pressed a hand against her chest, breathing heavily. “I don’t care kung mahal mo pa siya. But don’t drag me down with you kung hindi ka rin naman lalaban.” That hit deeper than I wanted to admit. Tinitigan ko siya ng mariin. And for the first time, really looked. She wasn’t crying, but you could see she wanted to. Her chest rose with heavy breaths, fists clenched tight. Namumutla na rin ang balat niya sa lamig. And under all that anger is fear. Not fear of me, but fear of being left to drown alone. “I’m not asking you to save me,” she whispered, stepping back. “Pero ‘wag mo rin akong tuluyan na lunurin.” And with that, she walked out na iniwang bukas ang pinto. Her words lingered like smoke in the air. Ashlie's name blinked again on the screen. Pero this time, hindi ko na binuksan. I turned the phone off. Some ghosts weren’t worth resurrecting. At siguro, mas masakit pa itong katahimikan na iniwan ni Ingrid kaysa kahit anong sigawan. ✧✧✧ The morning after, tahimik lang ang buong mansion. Halos marinig ko pa nga ang tunog ng second hand ng grandfather clock sa hallway. I stayed in my wing longer than usual. I wasn’t avoiding her, I was avoiding what came next. Ang pamilya ko. Pagbaba ko sa main hall, nandun na agad sina Uncle Joel, tita Juna, at si Rachel, my cousin. Nakaayos na parang may pupuntahang opera, kahit breakfast pa lang. Of course, press appearances were everything to them. “Ah, there he is,” my uncle said with a tight smile. “The newly married heir.” “Where’s your wife, Leon?” Tita Juna asked, sipping her black coffee. “O baka naman you already scared her off?” I gave her a dry smile. “She’s upstairs.” “Sleeping in or crying?” sabat naman ni Rachel. I didn’t respond. Instead, I sat across them, grabbing a slice of toast. Silence stretched, until my uncle leaned forward. “So, what’s the verdict? Maganda nga ba talaga siyang trophy o tinik sa lalamunan?” Napatingin ako sa kanya dahil sa sinabi niya. “She’s not a trophy, tito. She’s my wife.” “A wife you didn’t even look at during the ceremony,” Rachel nodded, crossing her legs, amused. “You think people didn’t notice?” “They noticed enough,” I muttered. “Which means the press ate it up. 'Yun lang naman ang mahalag, right?” Tito Joel chuckled. “He learned the language of the family.” Then suddenly, there's heels clicking. Lahat kami napalingon. It's Ingrid. She walked down the stairs slowly, composed pero ramdam mo ang tensyon sa bawat hakbang niya. She wore a simple beige dress, her hair up, skin pale, and eyes blank. Pero ang ganda niya. Even in silence, kuha pa rin niya ang atensyon ng buong silid. Tita Juna stood up. “Oh, finally. The bride emerges.” “Apologies,” Sabi ni Ingrid ng mahinahon. Hindi mo halata na nagkasagutan kami kagabi. Na akala mo matagal na kami nagsasama. “I didn’t know there was a family inspection scheduled.” Napangisi naman si Tita Juna. “You’ll get used to it. We’re big on performance here.” “I grew up surrounded by politicians,” Ingrid replied, taking her seat beside me. “Performances don’t scare me.” Ramdam na ramdam ko ang presensya niya sa tabi ko, kasing lamig ng ulan sa gabi na kahit malayo pero hindi pa rin natinag. Bumuntong hininga ako. Tito Joel leaned back, observing her. “So, tell us, Ingrid. What’s the plan now that you’re part of the Dietrich line? Charity events? Babies? Or just existing for headlines?” Bubuka na sana ako ng bibig para putulin siya, pero nauna nang magsalita si Ingrid. “I’m not here to be paraded,” she said calmly. “I’ll fulfill the contract as required, but don’t expect me to smile and nod for your games.” Wala namang umimik sa amin ng ilang minuto, pero bigla nalang may humalakhak na galing kay tito Joel. “Feisty,” ani niya habang patango-tango, sipping his whiskey despite the hour. “No wonder you picked her.” “I didn’t pick her,” I said, my voice colder than I intended. “I signed a deal.” Everyone went quiet again. Napalingon naman ako kay Ingrid. She was staring straight ahead, her chin lifted. She didn’t flinch. Pero 'yung mga kamay niya? Clenched on her lap. And I hated that I always noticed her. Because it meant I still cared, even just a little. "Sulitin nyo na ang almusal nyo," sambit ko habang tumatayo. "Marami pa kaming kailangang ayusin." Ingrid stood with me, just as poised. Aalis na sana kami ng biglang magsalita si Rachel , “Careful, Ingrid. The Dietrich name cuts deeper than any knife. Especially when worn like protection.” Napatigil naman si Ingrid, then looked over her shoulder. “Good thing I stopped bleeding a long time ago.” Hindi na siya naghintay ng sagot. Basta na lang siya naglakad palayo sa hall. And me? Of cours, sinundan ko na siya. Because for once, someone had outplayed my family. And it wasn’t me.Ingrid Alessia's point of view Ang forty-eight hours na palugit ay lumipas na parang isang mabilis na kidlat sa gitna ng bagyo. Hindi na namin alam kung anong oras na sa labas, ang tanging basehan lang namin ay ang malamig na artificial light ng bunker. Bago kami iharap sa tribunal, dinala muna kami sa holding room ni General Volkov.Nakatayo ang Heneral sa harap ng isang dambuhalang mapa, humihithit pa ng mamahaling cigar. His uniform was crisp, decorated with medals that probably cost thousands of lives. Nang pumasok kami, ang titig niya ay agad na dumapo sa akin so cold with pagbabanta pa."Today, Attorney Moretti, you determine if I continue my work... or if this bunker becomes your tomb," sabi niya sa kanyang namamaos na boses. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang panga ko, forcing me to look at him. "Make them believe the lie. If you stutter, if you hesitate... Allah ma'ak (God be with you), because I won't be."Sa tabi ko naman na si Ashl
Ingrid Alessia's point of view Hanep. Sa paglapag palang ng chopper sa gitna ng restricted zone ay parang isang eksena na mula sa isang nightmare military movie. Pagbaba namin, akala ko nga sasalubungin na kami ng red carpet. We were greeted by men in full tactical gear, holding rifles na parang wala lang sa kanila ang pumatay. The bunker wasn't just a hole in the ground. It was a massive, reinforced concrete structure na nakabaon sa gilid ng isang talampas. It looked cold, impenetrable, and lethal. Napansin ko si Ashlie sa tabi ko. Her hands were shaking so hard she had to clutch her Hermes bag like a life vest. Ang pagiging it girl niya sa Pilipinas? Totally useless dito. She looked pale, her expensive makeup smudging from the heat and the sheer terror. Hah. Deserve, I thought to-myself. Deep inside, nagdiriwang ang maliit na parte ng pagkatao ko. This was her plan, her and Niño's greed brought us here. Ngayon, lasapin n
Ingrid Alessia's point of view Sumikat na ang araw sa disyerto na parang isang nagbabagang ginto, tumatagos pa ang liwanag sa floor-to-ceiling glass walls ng villa. Sana all nalang. Parang gusto ko na rin tumagos kasi wala na ata akong matinong tulog. Pero rito naman sa loob, parang nasa Antarctica na. Nakatayo lang ako sa gitna ng sala, suot na ang isang simpleng abaya na ibinigay nila para makibagay sa pupuntahan, habang sa harap ko ay ang nakangising si Niño. Tsk. Parang sigbin naman 'to kung ngumisi. Bitbit ko lang ang isang leather briefcase na punong-puno ng mga duguang kaso at pekeng ebidensya. Ramdam ko na rin ang bigat nito, pero mas mabigat ang tensyon sa pagitan nina Niño at Ashlie na nasa gilid lang, abala sa pag-aayos ng kanyang designer sunglasses. Where's the sun na ba rito. "Ingrid, look at me," malambing na utos ni Niño, humakbang pa siya palapit at hinawakan ang magkabilang balikat ko. Ang mga mata niya ay puno ng pekeng pag-aalala
Ingrid Alessia's point of view Nasa malawak na sala kami ng villa, kung saan ang bawat sulok ay kumikinang sa ginto at mamahaling marmol, pero para sa akin, ang bawat disenyo ay parang tinik sa mata. Nakaupo ako sa isang velvet chair, pinipilit nalang na nilulunok ang mga dates at baklava na meryenda ko, habang sa tapat ko ay nakaupo si Malik, ang mentor kong tila walang kapaguran sa pagpapahirap sa utak ko. Ang boses ni Malik ay may mabigat na Arabic accent, bawat salita ay parang gasgas na bakal. "You are too soft, Ingrid. In this region, Justice is a fairy tale told to children. Here, we speak the language of Wasta—influence. If your client kills, he was protecting his interest. If he steals, he was recovering his assets. Change your mind, or the desert will swallow you." "I am a lawyer, Malik! Hindi ako tagalinis ng dumi ng mga mamamatay-tao!" sigaw ko, itinatapon ang hawak kong case file sa lamesang ginto. "Ang ebidensya rito ay malinaw! He bombed a civilian sector!" "And you
Ingrid Alessia's point of view Ang paglapag namin sa Dubai International Airport ay hindi marangyang pagtanggap na inaasahan ng sinuman. Habang dahan-dahang bumababa ang jet mula sa dumilim na na kalangitan, ang horizon ay hindi lamang puno ng mga ilaw ng siyudad, kundi ng mga mabilis na kislap ng mga interceptor missiles sa malayo. Ang tensyon sa pagitan ng Iran at ng mga US-backed forces sa rehiyon ay nauwi sa isang biglaang palitan ng apoy na yumanig sa buong Gitnang Silangan."Brace for impact!" sigaw ng piloto sa intercom.Isang malakas na pagsabog ang nagpagitla sa amin. Hindi kami tinamaan, pero ang pressure wave mula sa isang missile na hinarang ng defense system malapit sa runway ay nagpadunggol sa eroplano. Naglaglagan ang mga gamit sa loob ng cabin. Si Ashlie ay napasigaw pa habang nakakapit sa upuan, si Niño naman ay nananatiling kalmado, pero bakas din ang tensyon sa mukha niya."Fvck! Sabi ko sa inyo gulo ang pinu
Ingrid Alessia's point of view Nakatitig nalang ako sa bintana, sinusubukan na basahin ang mga anino sa labas. Wala na ba talaga? Wala na bang darating?Nilingon ko si Niño na abala sa pag-check ng flight documents sa tablet niya, habang si Ashlie naman ay prenteng nakaupo sa tabi ko, tinitingnan ang kanyang bagong manicure na parang wala kaming ginagawang krimen. This was my only chance. Bago kami makarating sa tarmac, bago ako tuluyang lamunin ng ingay ng makina ng jet.With one desperate roar, sinunggaban ko ang manibela mula sa likuran. I tried to jerk it to the left, hoping to crash the car, to create a scene, to attract the airport police, anything but a peaceful departure."ANO BA, INGRID!" sigaw ng driver na tauhan ni Niño, binabalanse na niya ang sasakyan habang sumisigid ang tunog ng preno sa kalsada.Pero hindi ako nagtagumpay. Masyadong malakas ang driver, at bago ko pa man maabot ang gear shift, isang marahas na kamay a
Someone’s point of view Tumawa ako nang mahina habang pinapanood ang replay ng audio file sa maliit kong device. The voice was clear, Leonhardt’s so strong and furious. “You come for her again, and I’ll ruin you so thoroughly you won’t remember who you were.” Grabe. He actually thinks it was Ash
Ingrid Alessia's point of view Hawak ko pa rin ‘yung sulat na parang asido sa palad ko. Hindi ako makapaniwala. Pero mas hindi ko matanggap kung sino ang unang naniwala. Bumuntong hininga ako ng malalim, and tap my shoulder to give myself a good luck. Well, pinuntahan ko lang naman si Leonhardt to
Ingrid Alessia's point of view Wala kaming kibuan ni Leonhardt nang nasa kotse na kami. Well, hindi naman siya galit. Hindi rin awkward sa feeling 'yung katahimikan. Parang pareho lang kaming emotionally drained. Pagpasok namin sa penthouse, automatic niyang kinuha ang coat ko at pinaupo ako sa b
Ingrid Alessia’s point of view After five in the afternoon. The whole day, we stayed inside our suite, 'yung kaming dalawa lang. For once, hindi ako nakaramdam ng pagod sa trabaho, kasi all I felt was Leonhardt making it up to me in his own quiet, stubborn way. He didn’t let me lift a finger. S
![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






