Home / Romance / Owned By Contract / Ch. 4: Photo engagement

Share

Ch. 4: Photo engagement

last update publish date: 2025-04-23 19:13:10

Ingrid Alessia’s Point of View

Dalawang araw ang lumipas, at heto ako ngayon sa isang penthouse suite na para bang ginawang battleground ng mga makeup brush, designer gown, at mga tripod ng camera.

“Final touch-ups!” sigaw ng makeup artist habang hinihila ang mukha ko pabalik sa center. I sat still, letting them paint me into the perfect image of a bride-to-be. Hindi na nga ako humihinga masyado. One wrong move and they’d think I was fragile. But I wasn’t. I was just worn out.

“Ma’am, your stylist sent the schedule,” sabi ng assistant ko, handing over a thin folder. “Whole day shoot po for the announcement. Six looks siya, and one couple shot by the rooftop.” I nodded, flipping through the neatly printed itinerary. My name, paired with his.

Ingrid Alessia Romano-Moretti.

Parang hindi pa rin totoo. Parang panaginip lang ang peg, pero nightmare nga lang. I glanced at the mirror. The woman who looked back at me was elegant, and her smile was a weapon. Pero sa likod ng smoky eyes and bold lipstick, I saw it, the exhaustion, the disbelief, and and the quiet fury na hindi mawala-wala. I took a deep breath. This was my life now. A fake fairy tale for public consumption.

“Ready?” tanong ng coordinator. “Mr. Moretti is on standby.”

Mr. Moretti. Hindi Leonhardt. Never, Leon. Lagi siyang ganun, formal, cold, and untouchable. I stood, smoothing down the silk gown and hugging my body. Champagne-colored, elegant, if they called it that, and expensive too. Parang ako. Mahal, pero hindi pag-aari ng sarili.

Bumukas bigla ang pintuan. There he was. Leonhardt Dietrich Moretti. Suot niya ang itim na suit, his shirt unbuttoned at the collar, at wala rin siyang suot na necktie. He maintained his cool and sharp vibe as always.

Nagtagpo ang mga mata namin, and for a second, everything else blurred. The noise, the flashing lights, and the clamor of staff all faded. Walang emosyon na makikita sa mukha niya. The expression remains unreadable. Palagi naman, e. Sanay na ata ako.

“Took you long enough,” he snorted.

“Sorry,” I replied, just as blandly. "I had to ensure my appearance was appropriate."

“You do.” He breathed it without blinking. He offered his arm. And I took it, duh? It was intended for a show. Not because I wanted to. But because the cameras were rolling.

As we posed, the photographer gave instructions like we were dolls. “Closer. Chin up. Smile like you’re in love. That’s it.”

I leaned in a little  closer to him. He placed a hand on my waist like he was checking for a weapon. I plastered on a smile. He didn’t. “Can you at least pretend you’re not dead inside?” I muttered through clenched teeth.

He angled his face closer, jaw sharp against the light. “Can you pretend you’re not lying through yours?”

Binaon ko ang mga kuko ko sa palad ko pero tuloy pa rin ang ngiti. Click dito, flash doon ang ganap. Napabuntong-hininga na lang ako. Lahat ng 'to, puro palabas.  Ano pa nga ba? Pagod na pati kaluluwa ko.

“Now, rooftop shot!” an assistant called out.

Tahimik ulit kaming naglakad, pinapalibutan ng mga handler, stylist, at kung sinu-sinong tao na wala namang pake kung nalunod na ba kami sa sarili naming pag-iisip, basta maganda pa rin kami habang ginagawa 'yon.

Pagdating sa rooftop, the wind was colder. The skyline stretched behind us, so beautiful, distant, and unreachable. Kagaya niya.

“Wrap your arms around him, Ingrid. Eyes on him like you’re in love,” sabi ng photographer.

Yumakap ako sa baywang ni Leonhardt. Hindi naman siya umiwas, pero ni hindi man lang lumapat ang mga kamay niya sa’kin. Para siyang estatwa. Tiningala ko siya at pinilit na malambingin ang tingin. Pero tumingin lang siya ng diretso na parang hindi ako nandito. At ayun nga, tuloy pa rin naman ang click ng mga camera.

This would be on every headline by tonight.

Moretti Heir Ties the Knot with Romano Heiress

Engagement of the Year.

Kung alam lang nila. We weren’t lovers. Kami lang naman ang dalawang taong naipit sa kasunduang tinatakan ng desperasyon. At naisip ko, hanggang kailan kami tatagal sa pagpapanggap na hindi masakit 'to?

After the press shoot, the real show began.

Hindi lang simpleng dinner ang engagement announcement namin. Isa siyang planadong eksena sa top floor ng hotel na pagmamay-ari ng Moretti. Red carpet, check.Crystal na chandelier, check. And people in expensive clothes pretended they liked each other, okay check.

Tumayo lang ako malapit sa may glass wall, a flute of champagne in hand, watching the skyline and blink beneath us like a warning.

“Parang gusto mo nang tumalon diyan,” bulong ni Leonhardt sa tabi ko, his voice was eerily calm, the kind that made silence feel like a loaded gun.

I rolled my eyes, and hindi rin ako lumingon sa kanya “Only if I can push you first.”

I can see in my peripheral view, his lips twitched. “Charming.”

“You brought me here to charm, didn’t you?” Tanong ko, finally at lumingon na sa kanya ng tuluyan.

“We’re announcing a merger, Ingrid. Not a love story.”

“Tama ka d’yan,” I said, sipping from my glass. “Because this feels more like a funeral, e.”

Dumapo 'yung tingin niya sa akin na para na niya akong sasaksakin. “Then mourn silently.”

Before I could bite back, we were approached by a server and then, them. 'Yung pamilya niya.

Naunang dumating ang ina ni Leonhardt, naka-beaded gown na parang reyna kung lumakad. Sa tabi niya, ang asawa nito na mukhang laging nasa boardroom, inaayos pa ang cufflinks na parang stockholders’ meeting ‘tong party na ’to. Sumunod ’yung isa pa—ni hindi ko pa rin maalala o pinaplanong alalahanin ang pangalan niya.

“Oh, look at the happy couple,” Mrs. Moretti said, voice dripping with diplomacy. “Such chemistry.”

Isinwitch ko agad ’yung ngiting pinraktis ko sa harap ng salamin. “We try.”

Hindi naman umimik si Leonhardt. Tinitigan lang niya ang ina niya na parang he was resisting the urge to set the room on fire.

His father gave me a firm nod. “Let’s make this quick. Investors are watching the livestream.”

Syempre naman, there are. Pagkatapos no’n ay ang toast. Merong maliit na stage malapit sa piano, at para kaming art piece sa museum nang akayin kami paakyat. Flash dito at flash doon na naman. Naka-kordon ang media sa likod ng velvet rope, pero ang mga lente nila, nakazoom in na parang mga mabangis na hayop, nag-aabang lang na madulas kami.

Kinuha ni Leonhardt ang mic. “To our families, our allies, and those who still believe in legacy,” he began. Nandoon pa rin 'yung pagkakalmado niya at 'yung pagiging stiff at cold. “This engagement marks not just a union, but the continuation of something far bigger than two people.”

I glanced at him. Napatingin din siya sa akin at inilahad ang kamay niya. I took it because I had to.

Itinaas niya ang magkahawak naming kamay sa harap ng mga bisita. “To Ingrid Alessia, who now carries the Moretti name with strength and grace. May this alliance bring peace and power to both sides.”

There was a polite applause. At nung tumingin ako sa crowd, nakita ko 'yung parents ko na pinipilit lang talaga nilang ngumiti.

When it was my turn to speak, I took the mic, my eyes scanning the crowd again. Alam ko kung ano ang nakikita nila. A girl in white, standing beside the devil. Am not different to a pawn who agreed to play the queen.

“I didn’t expect this,” I said honestly. “Not the lights, the whispers, or the headlines. But if you must step into a storm, you might as well dress for it.”

A few guests laughed softly. Napatingin ako kay  Leonhardt, pabalik ulit sa crowd. “Thank you for welcoming me into your world. I may not know all the rules yet, but I know how to survive.” Napatingin ulit ako kung nasaan ang parents ko. Kinindatan ko nalang si daddy. And their applause this time was more genuine. Because even vultures respect boldness.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Owned By Contract    Ch. 73: Criminal

    Ingrid Alessia's point of view Ang forty-eight hours na palugit ay lumipas na parang isang mabilis na kidlat sa gitna ng bagyo. Hindi na namin alam kung anong oras na sa labas, ang tanging basehan lang namin ay ang malamig na artificial light ng bunker. Bago kami iharap sa tribunal, dinala muna kami sa holding room ni General Volkov.Nakatayo ang Heneral sa harap ng isang dambuhalang mapa, humihithit pa ng mamahaling cigar. His uniform was crisp, decorated with medals that probably cost thousands of lives. Nang pumasok kami, ang titig niya ay agad na dumapo sa akin so cold with pagbabanta pa."Today, Attorney Moretti, you determine if I continue my work... or if this bunker becomes your tomb," sabi niya sa kanyang namamaos na boses. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang panga ko, forcing me to look at him. "Make them believe the lie. If you stutter, if you hesitate... Allah ma'ak (God be with you), because I won't be."Sa tabi ko naman na si Ashl

  • Owned By Contract    Ch. 72: Contract

    Ingrid Alessia's point of view Hanep. Sa paglapag palang ng chopper sa gitna ng restricted zone ay parang isang eksena na mula sa isang nightmare military movie. Pagbaba namin, akala ko nga sasalubungin na kami ng red carpet. We were greeted by men in full tactical gear, holding rifles na parang wala lang sa kanila ang pumatay. The bunker wasn't just a hole in the ground. It was a massive, reinforced concrete structure na nakabaon sa gilid ng isang talampas. It looked cold, impenetrable, and lethal. Napansin ko si Ashlie sa tabi ko. Her hands were shaking so hard she had to clutch her Hermes bag like a life vest. Ang pagiging it girl niya sa Pilipinas? Totally useless dito. She looked pale, her expensive makeup smudging from the heat and the sheer terror. Hah. Deserve, I thought to-myself. Deep inside, nagdiriwang ang maliit na parte ng pagkatao ko. This was her plan, her and Niño's greed brought us here. Ngayon, lasapin n

  • Owned By Contract    Ch. 71: Bunker

        Ingrid Alessia's point of view Sumikat na ang araw sa disyerto na parang isang nagbabagang ginto, tumatagos pa ang liwanag sa floor-to-ceiling glass walls ng villa. Sana all nalang. Parang gusto ko na rin tumagos kasi wala na ata akong matinong tulog. Pero rito naman sa loob, parang nasa Antarctica na. Nakatayo lang ako sa gitna ng sala, suot na ang isang simpleng abaya na ibinigay nila para makibagay sa pupuntahan, habang sa harap ko ay ang nakangising si Niño. Tsk. Parang sigbin naman 'to kung ngumisi. Bitbit ko lang ang isang leather briefcase na punong-puno ng mga duguang kaso at pekeng ebidensya. Ramdam ko na rin ang bigat nito, pero mas mabigat ang tensyon sa pagitan nina Niño at Ashlie na nasa gilid lang, abala sa pag-aayos ng kanyang designer sunglasses. Where's the sun na ba rito. "Ingrid, look at me," malambing na utos ni Niño, humakbang pa siya palapit at hinawakan ang magkabilang balikat ko. Ang mga mata niya ay puno ng pekeng pag-aalala

  • Owned By Contract    Ch. 70: Crisis

    Ingrid Alessia's point of view Nasa malawak na sala kami ng villa, kung saan ang bawat sulok ay kumikinang sa ginto at mamahaling marmol, pero para sa akin, ang bawat disenyo ay parang tinik sa mata. Nakaupo ako sa isang velvet chair, pinipilit nalang na nilulunok ang mga dates at baklava na meryenda ko, habang sa tapat ko ay nakaupo si Malik, ang mentor kong tila walang kapaguran sa pagpapahirap sa utak ko. Ang boses ni Malik ay may mabigat na Arabic accent, bawat salita ay parang gasgas na bakal. "You are too soft, Ingrid. In this region, Justice is a fairy tale told to children. Here, we speak the language of Wasta—influence. If your client kills, he was protecting his interest. If he steals, he was recovering his assets. Change your mind, or the desert will swallow you." "I am a lawyer, Malik! Hindi ako tagalinis ng dumi ng mga mamamatay-tao!" sigaw ko, itinatapon ang hawak kong case file sa lamesang ginto. "Ang ebidensya rito ay malinaw! He bombed a civilian sector!" "And you

  • Owned By Contract    Ch. 69: Mentor

        Ingrid Alessia's point of view Ang paglapag namin sa Dubai International Airport ay hindi marangyang pagtanggap na inaasahan ng sinuman. Habang dahan-dahang bumababa ang jet mula sa dumilim na na kalangitan, ang horizon ay hindi lamang puno ng mga ilaw ng siyudad, kundi ng mga mabilis na kislap ng mga interceptor missiles sa malayo. Ang tensyon sa pagitan ng Iran at ng mga US-backed forces sa rehiyon ay nauwi sa isang biglaang palitan ng apoy na yumanig sa buong Gitnang Silangan."Brace for impact!" sigaw ng piloto sa intercom.Isang malakas na pagsabog ang nagpagitla sa amin. Hindi kami tinamaan, pero ang pressure wave mula sa isang missile na hinarang ng defense system malapit sa runway ay nagpadunggol sa eroplano.     Naglaglagan ang mga gamit sa loob ng cabin. Si Ashlie ay napasigaw pa habang nakakapit sa upuan, si Niño naman ay nananatiling kalmado, pero bakas din ang tensyon sa mukha niya."Fvck! Sabi ko sa inyo gulo ang pinu

  • Owned By Contract    Ch. 68: Dubai

    Ingrid Alessia's point of view Nakatitig nalang ako sa bintana, sinusubukan na basahin ang mga anino sa labas. Wala na ba talaga? Wala na bang darating?Nilingon ko si Niño na abala sa pag-check ng flight documents sa tablet niya, habang si Ashlie naman ay prenteng nakaupo sa tabi ko, tinitingnan ang kanyang bagong manicure na parang wala kaming ginagawang krimen. This was my only chance. Bago kami makarating sa tarmac, bago ako tuluyang lamunin ng ingay ng makina ng jet.With one desperate roar, sinunggaban ko ang manibela mula sa likuran. I tried to jerk it to the left, hoping to crash the car, to create a scene, to attract the airport police, anything but a peaceful departure."ANO BA, INGRID!" sigaw ng driver na tauhan ni Niño, binabalanse na niya ang sasakyan habang sumisigid ang tunog ng preno sa kalsada.Pero hindi ako nagtagumpay. Masyadong malakas ang driver, at bago ko pa man maabot ang gear shift, isang marahas na kamay a

  • Owned By Contract    Ch. 41: Parking lot

    Matapos ang matagumpay na board meeting tungkol sa Southern Asian joint venture, nagpasya kaming umuwi muna sa presidential suite, imbes na tumuloy sa victory dinner na nakasanayan daw nila. Bukas na lang namin haharapin ang selebrasyon. At least ngayong gabi, pahinga muna. O iyon ang akala ko.

  • Owned By Contract    Ch. 33: First day

    Ingrid Alessia’s Point of View First official day ko sa Moretti HQ. And yes, kahit sinabihan akong assistant, alam kong hindi ito basta-bastang trabaho. Hindi ngayon na parang habang nakabitin pa sa leeg namin ‘yung bigat ng eskandalo, na habang ang apelyidong Romano ay nasa gitna ng damage contro

  • Owned By Contract    Ch. 29: Gut feeling

    Someone’s point of view Tumawa ako nang mahina habang pinapanood ang replay ng audio file sa maliit kong device. The voice was clear, Leonhardt’s so strong and furious. “You come for her again, and I’ll ruin you so thoroughly you won’t remember who you were.” Grabe. He actually thinks it was Ash

  • Owned By Contract    Ch. 28: Let's talk

    Ingrid Alessia's point of view Hawak ko pa rin ‘yung sulat na parang asido sa palad ko. Hindi ako makapaniwala. Pero mas hindi ko matanggap kung sino ang unang naniwala. Bumuntong hininga ako ng malalim, and tap my shoulder to give myself a good luck. Well, pinuntahan ko lang naman si Leonhardt to

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status