LOGINIngrid Alessia’s Point of View
I opened my phone, still hoping maybe it was a mistake. But when I saw the unknown number, I already knew it was her, Ashlie. Ashlie: “You really think you’re the one he’ll choose, Ingrid? You’ll never be enough. I’ll make sure of it. I have everything you need to know.” I froze, my fingers barely able to swipe. Pagbukas ko pa lang ng message, nakita ko na agad ang mga larawan, mga litrato nila ni Leonhardt na magkasama, masaya, at walang mga pighati. They looked like they were in a different lifetime, a different world. It was almost like I could hear the joy in their laughter through the images. May isa noong nasa party sila, nakayakap siya sa bewang ni Ashlie, at ngiting-ngiti siya sa kanya na parang siya na ang mundo niya. Another where they were in Paris, looking at the Eiffel Tower, their eyes locked in a perfect moment, one that should’ve been left in the past. I felt the knot in my chest tighten. So this was the woman who still had a hold on him. Hindi naman ako tanga. Alam ko ang nakaraan sa pagitan nila. Pero nang makita ko ‘yung mga litrato, para akong sinuntok sa sikmura. Ang sakit, ang sakit lang. Why the hell was she sending this to me? Was she trying to prove something? Ashlie: “You don’t stand a chance. And trust me, he won’t forget me. I’m still the one in his heart.” Bagsak na ang mga kamay ko, pero hindi ko kayang pigilan. I stared at the photos one more time. I could feel the anger and frustration building inside me, and it wasn’t just about Ashlie anymore, it was about how Leonhardt had let her into our lives even after everything. We are now here at Moretti Corporation Main Office Hindi pa ako nakakabawi from this morning. I still felt that tightness sa dibdib ko. Maybe it was the way tita Juna looked at me like I was the hired help. Or how Rachel kept whispering something behind her wine glass, clearly about me. Mukha lang talaga ako matapang pero deep inside I'm vulnerable. “We’re going to the office,” Leonhardt said flatly habang binubuksan niya ‘yung kotse. There was no explanation, no expression of regret, nothing. I didn’t even bother arguing. Nakakahiya pa kung magtatalo kami sa harap ng valet. Kaya umupo na lang ako sa passenger seat, walang imik at habang ‘yung tension sa pagitan namin ay parang usok sa loob ng sasakyan na makapal at mahirap lunukin. Nang tuluyan na kaming makalabas, halos lahat ng nasa lobby ay napatingin sa direction namin. "Is that her?" "'Yung asawa ni Sir Leonhardt?" “She looks... young.” I heard all of it. Pabulong lang naman pero sapat na para marinig ko. I held my head high. Chin up, Ingrid. You’ve faced worse. Leonhardt didn’t even flinch. He walked ahead like he owned the building which, technically, he did. Ako? Sumunod lang sa likod niya na parang alalay. Or worse, like a well-dressed ghost haunting beside him. Pagpasok namin sa executive elevator, hindi manlang niya ako tinapunan ng tingin. Nagmukha tuloy akong attention seeker. I took a deep sigh. “Seriously?” I blurted. “Wala man lang, ‘Hey, I’m dragging you to work, ingat sa stilettos mo?’” He pressed the 49th floor button and said without looking, “You’re my wife. You’re expected to be here eventually. I'm going to introduce you to them.” Wow. So ayun na nga. Wife lang ako kapag convenient. Sa public. Sa mga camera, sa kumpanya. Pagdating namin sa floor, agad kaming sinalubong ng mga empleyado with cold looks and fake smiles, most of them wore sleek black suits. “This is Mrs. Dietrich-Moretti,” Leonhardt introduced me stiffly. “Get used to seeing her around.” Ang awkward naman. I tried to smile politely, pero ramdam kong hindi talaga ako welcome. ‘Yung ibang babae, especially that one secretary with scarlet lips and hawk eyes, sinukatan ako ng tingin mula ulo hanggang paa. Gusto ko rin sana siya i-side-eye, kaso first day ko palang dito baka masira na ang image ko kaya 'wag nalang. Masyado na akong maganda para patulan sila. And then I heard her whisper as we passed. “Ashlie was more elegant.” Parang may bombang sumabog naman sa tenga ko. I froze mid-step. Ashlie, Ashlie na naman. Puro nalang Ashlie. Puñeta, baka pati pag nag-cr ako maririnig ko pati pangalan niya. Tsk. So, she used her name dito sa office, ha. Which means, either kilala nila siya, or worse she’s still connected here. I clenched my fists. Gusto kong bumalik at sabunutan ‘yung babae, pero I swallowed it down. Hindi ako pwedeng magmukhang insecure. Not here. Tinapos ni Leonhardt ‘yung quick introductions, then dumiretso siya sa glass-walled boardroom para makipag-meeting. Naiwan ako sa lounge na parang trophy na hindi alam kung saan ilalagay. Thirty minutes passed. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin ng hallway. Reflecting on my appearance in the mirror is something I enjoy doing so much that I consider it to be a hobby. As soon as I noticed him leaving the room by himself, I made my way toward him. Diretso na agad sa elevator. Pagpasok namin, tahimik ulit. Hanggang hindi ko na napigilan. “I heard them, you know,” I snorted, facing forward. “Ashlie. They still talk about her here.” There was no response from him. Of course he didn’t. As I continued, my voice became softer. "I am not jealous," I said. “Pero sana, just once, you’d consider how all of this looks. Na ako ‘yung mukhang intruder. Ako ‘yung palaging panggulo sa perfect image mo with her.” He turned to me, jaw tight. “This is not about her.” “Hindi?” I looked at him now. “Then why does it feel like I’m the one chasing after your ghost?” The elevator dinged. Wala manlang siyang sinagot. Tumalikod lang siya at naunang lumabas. At sa unang pagkakataon mula nang ikinasal kami, napagtanto ko na, mas masakit pala ang binabalewala kaysa sa kinamumuhian. I think he’s seriously practicing how to ignore me. And me? I’m out here practicing saint-level patience. Tsk. Hindi naman sa titigilan ko siya, ano. Good luck sa kanya. Kung ako nga ginugulo ng ex niya, edi siya naman ang guguluhin ko. “Can we drop by at the law firm?” tanong ko sa kanya habang nakatingin sa labas ng bintana. “May importante lang akong kailangang kunin.” Please lang, this time, sana sagutin niya ako nang normal. “Sure.” Progress. At least may sagot. Feeling ko naiiba na 'yung ugali ko kapag siya 'yung kasama ko. Just don't push the button magiging mabuti talaga akong tao. I gave him the directions and may uwak na naman na dumaan sa pagitan namin buong byahe. Grabe, parang road trip ng dalawang statue. Walang sound effects, walang background music, puro ego lang ang bumubunggo sa hangin. Pagdating namin sa law firm, lumingon ako sa kanya. “Wait ka lang ha, quick lang ‘to. As in mabilis pa sa five minutes. Promise.” Tumango lang siya. Wala pa ring emosyon. Tsk. Seryoso, minsan feeling ko robot siya with anger issues. Pagpasok ko sa loob, si Wayne agad ‘yung bumulaga sa akin. Mukhang bagong gising pa as usual. “Wayne!” bati ko sabay kiss sa cheek niya. “Buhay ka pa pala? Akala ko nilamon ka na ng deadline.” “Gising pa lang ako, gusto ko na ulit matulog,” reklamo niya, rolling his eyes. “Naku, dapat may loyalty card ka na sa pagod. Libre ka na sa next breakdown,” tukso ko sabay kurot sa braso niya. Tumawa naman siya tapos inabot ‘yung folder na kailangan ko. “Ito na ‘yun. Huwag mong i-lose ha, confidential ‘yan.” “Naks, parang ikaw lang. Confidential at complicated,” biro ko. Nagkwentuhan pa kami saglit, well, dapat saglit lang talaga pero si Wayne kasi, walang preno ‘pag nagsimula na. Napalingon ako sa pinto after a few minutes. Ayun na nga. Nando’n si Leonhardt, nakasandal sa pader. Mukha siyang poster boy ng 'I’m seconds away from killing someone.' Kinabahan ako ng slight. Uh-oh. I have a feeling that Wayne is going to be murdered today. Si Wayne, oblivious pa rin. “So ayun nga, sabi ko dun sa client—” “Wayne,” putol ko kaagad. “I need to go. The monster got out with his den. Baka mag-transform na ‘yun sa supervillain kung matagalan pa ako. Sabi ko kasi sandali lang ako.” “Nandiyan siya? Where?” tanong niya, and lean to the right. “Don’t. Look,” bulong ko, hawak ko na ‘yung folder. “Pero feeling ko gusto ka na niyang ipalibing nang buhay.” I tease him. Tinapik ko nalang siya sa balikat at naglakad na palabas, trying hard not to laugh or panic. Nasa pinto pa rin si Leonhardt, 'yung tingin niya parang gustong ipasara buong law firm dahil kay Wayne. “Let’s go,” sabi ko, seryoso na ako pero may konting sindak sa boses. Binuksan niya ‘yung pinto ng sasakyan. Gentleman pa rin kahit mukha siyang kakagaling sa purgatoryo. Well then, Mr. Ice Prince. Kung patigasan ng pride at hintayan ng unang bibigay, game ako.Ingrid Alessia's point of view Ang forty-eight hours na palugit ay lumipas na parang isang mabilis na kidlat sa gitna ng bagyo. Hindi na namin alam kung anong oras na sa labas, ang tanging basehan lang namin ay ang malamig na artificial light ng bunker. Bago kami iharap sa tribunal, dinala muna kami sa holding room ni General Volkov.Nakatayo ang Heneral sa harap ng isang dambuhalang mapa, humihithit pa ng mamahaling cigar. His uniform was crisp, decorated with medals that probably cost thousands of lives. Nang pumasok kami, ang titig niya ay agad na dumapo sa akin so cold with pagbabanta pa."Today, Attorney Moretti, you determine if I continue my work... or if this bunker becomes your tomb," sabi niya sa kanyang namamaos na boses. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang panga ko, forcing me to look at him. "Make them believe the lie. If you stutter, if you hesitate... Allah ma'ak (God be with you), because I won't be."Sa tabi ko naman na si Ashl
Ingrid Alessia's point of view Hanep. Sa paglapag palang ng chopper sa gitna ng restricted zone ay parang isang eksena na mula sa isang nightmare military movie. Pagbaba namin, akala ko nga sasalubungin na kami ng red carpet. We were greeted by men in full tactical gear, holding rifles na parang wala lang sa kanila ang pumatay. The bunker wasn't just a hole in the ground. It was a massive, reinforced concrete structure na nakabaon sa gilid ng isang talampas. It looked cold, impenetrable, and lethal. Napansin ko si Ashlie sa tabi ko. Her hands were shaking so hard she had to clutch her Hermes bag like a life vest. Ang pagiging it girl niya sa Pilipinas? Totally useless dito. She looked pale, her expensive makeup smudging from the heat and the sheer terror. Hah. Deserve, I thought to-myself. Deep inside, nagdiriwang ang maliit na parte ng pagkatao ko. This was her plan, her and Niño's greed brought us here. Ngayon, lasapin n
Ingrid Alessia's point of view Sumikat na ang araw sa disyerto na parang isang nagbabagang ginto, tumatagos pa ang liwanag sa floor-to-ceiling glass walls ng villa. Sana all nalang. Parang gusto ko na rin tumagos kasi wala na ata akong matinong tulog. Pero rito naman sa loob, parang nasa Antarctica na. Nakatayo lang ako sa gitna ng sala, suot na ang isang simpleng abaya na ibinigay nila para makibagay sa pupuntahan, habang sa harap ko ay ang nakangising si Niño. Tsk. Parang sigbin naman 'to kung ngumisi. Bitbit ko lang ang isang leather briefcase na punong-puno ng mga duguang kaso at pekeng ebidensya. Ramdam ko na rin ang bigat nito, pero mas mabigat ang tensyon sa pagitan nina Niño at Ashlie na nasa gilid lang, abala sa pag-aayos ng kanyang designer sunglasses. Where's the sun na ba rito. "Ingrid, look at me," malambing na utos ni Niño, humakbang pa siya palapit at hinawakan ang magkabilang balikat ko. Ang mga mata niya ay puno ng pekeng pag-aalala
Ingrid Alessia's point of view Nasa malawak na sala kami ng villa, kung saan ang bawat sulok ay kumikinang sa ginto at mamahaling marmol, pero para sa akin, ang bawat disenyo ay parang tinik sa mata. Nakaupo ako sa isang velvet chair, pinipilit nalang na nilulunok ang mga dates at baklava na meryenda ko, habang sa tapat ko ay nakaupo si Malik, ang mentor kong tila walang kapaguran sa pagpapahirap sa utak ko. Ang boses ni Malik ay may mabigat na Arabic accent, bawat salita ay parang gasgas na bakal. "You are too soft, Ingrid. In this region, Justice is a fairy tale told to children. Here, we speak the language of Wasta—influence. If your client kills, he was protecting his interest. If he steals, he was recovering his assets. Change your mind, or the desert will swallow you." "I am a lawyer, Malik! Hindi ako tagalinis ng dumi ng mga mamamatay-tao!" sigaw ko, itinatapon ang hawak kong case file sa lamesang ginto. "Ang ebidensya rito ay malinaw! He bombed a civilian sector!" "And you
Ingrid Alessia's point of view Ang paglapag namin sa Dubai International Airport ay hindi marangyang pagtanggap na inaasahan ng sinuman. Habang dahan-dahang bumababa ang jet mula sa dumilim na na kalangitan, ang horizon ay hindi lamang puno ng mga ilaw ng siyudad, kundi ng mga mabilis na kislap ng mga interceptor missiles sa malayo. Ang tensyon sa pagitan ng Iran at ng mga US-backed forces sa rehiyon ay nauwi sa isang biglaang palitan ng apoy na yumanig sa buong Gitnang Silangan."Brace for impact!" sigaw ng piloto sa intercom.Isang malakas na pagsabog ang nagpagitla sa amin. Hindi kami tinamaan, pero ang pressure wave mula sa isang missile na hinarang ng defense system malapit sa runway ay nagpadunggol sa eroplano. Naglaglagan ang mga gamit sa loob ng cabin. Si Ashlie ay napasigaw pa habang nakakapit sa upuan, si Niño naman ay nananatiling kalmado, pero bakas din ang tensyon sa mukha niya."Fvck! Sabi ko sa inyo gulo ang pinu
Ingrid Alessia's point of view Nakatitig nalang ako sa bintana, sinusubukan na basahin ang mga anino sa labas. Wala na ba talaga? Wala na bang darating?Nilingon ko si Niño na abala sa pag-check ng flight documents sa tablet niya, habang si Ashlie naman ay prenteng nakaupo sa tabi ko, tinitingnan ang kanyang bagong manicure na parang wala kaming ginagawang krimen. This was my only chance. Bago kami makarating sa tarmac, bago ako tuluyang lamunin ng ingay ng makina ng jet.With one desperate roar, sinunggaban ko ang manibela mula sa likuran. I tried to jerk it to the left, hoping to crash the car, to create a scene, to attract the airport police, anything but a peaceful departure."ANO BA, INGRID!" sigaw ng driver na tauhan ni Niño, binabalanse na niya ang sasakyan habang sumisigid ang tunog ng preno sa kalsada.Pero hindi ako nagtagumpay. Masyadong malakas ang driver, at bago ko pa man maabot ang gear shift, isang marahas na kamay a
Ingrid Alessia's point of view Wala kaming kibuan ni Leonhardt nang nasa kotse na kami. Well, hindi naman siya galit. Hindi rin awkward sa feeling 'yung katahimikan. Parang pareho lang kaming emotionally drained. Pagpasok namin sa penthouse, automatic niyang kinuha ang coat ko at pinaupo ako sa b
Someone’s point of view Tumawa ako nang mahina habang pinapanood ang replay ng audio file sa maliit kong device. The voice was clear, Leonhardt’s so strong and furious. “You come for her again, and I’ll ruin you so thoroughly you won’t remember who you were.” Grabe. He actually thinks it was Ash
Ingrid Alessia's point of view Hawak ko pa rin ‘yung sulat na parang asido sa palad ko. Hindi ako makapaniwala. Pero mas hindi ko matanggap kung sino ang unang naniwala. Bumuntong hininga ako ng malalim, and tap my shoulder to give myself a good luck. Well, pinuntahan ko lang naman si Leonhardt to
Ingrid Alessia’s point of view After five in the afternoon. The whole day, we stayed inside our suite, 'yung kaming dalawa lang. For once, hindi ako nakaramdam ng pagod sa trabaho, kasi all I felt was Leonhardt making it up to me in his own quiet, stubborn way. He didn’t let me lift a finger. S







