HIS SECRET BLUEPRINT

Ang ulan sa labas ng The Glass Lounge ay tila nakikiramay sa bigat ng nararamdaman ni Liza. Sa loob ng eksklusibong bar na iyon, kung saan ang bawat baso ng alak ay nagkakahalaga ng kalahati ng kanyang buwanang suweldo bilang guro, nakaupo siya sa pinakasulok.

Tatlong baso na ng tequila ang nasa harap niya. Pero ang pait sa kanyang lalamunan ay wala pa sa kalahati ng pait na nararamdaman ng kanyang puso.

"Isa pa... kuya, isa pa," gumaralgal ang boses ni Liza habang itinataas ang kanyang nanginginig na kamay.

"Ma'am, baka po tama na. Nakaka-apat na shot na kayo," magalang na sagot ng bartender.

"Bakit? May pambayad naman ako, ah!" Inilabas ni Liza ang kanyang pitaka, pero ang tumambad sa kanya ay ang wedding photo nila ni Mark na hindi pa niya natatanggal. Doon siya tuluyang nanghina. Ang lalaking pinangakuan niya ng habambuhay, nahuli niya sa mismong kama nila—kasama ang isang babaeng mas bata, mas sexy, at mas "fresh" kaysa sa kanya.

"Liza. That’s enough."

Isang malalim at baritonong boses ang pumutol sa kanyang pag-iisip. Hindi na kailangang lumingon ni Liza para malaman kung sino iyon. Ang amoy pa lang ng mamahaling sandalwood at peppermint ay sapat na para makilala niya ang lalaking laging dumarating kapag kailangan niya ng tulong.

Si Architect Julian Valderama. Ang matalik na kaibigan ng kanyang biyenan. Ang nag-iisang tumayo bilang Ninong sa kasal nila ni Mark dalawang taon na ang nakakaraan.

"Ninong..." pabulong na sabi ni Liza, bago siya muling humagulgol. "Bakit ka nandito? Sasabihin mo rin ba sa akin na 'intindihin' ko si Mark? Na 'lalaki lang' siya?"

Umupo si Julian sa tabi niya. Hindi ito naka-suit ngayon, kundi naka-puting polo shirt lang na nakatupi hanggang siko, dahilan para makita ang matitigas na masel sa kanyang braso. Inagaw ni Julian ang baso ng alak mula sa kamay ni Liza.

"Hindi ko sasabihin 'yan. Dahil kung ako ang asawa mo, hinding-hindi ko gagawin ang ginawa niya," seryosong sabi ni Julian. Tumingin siya sa bartender at inabutan ito ng itim na credit card. "Close the tab. I’m taking her home."

"Ayoko! Wala na akong bahay! Nandoon silang dalawa... sa kama ko... sa unan ko..." bulong ni Liza habang sinusubukan niyang tumayo pero agad ding napa-upo dahil sa hilo.

Sa isang iglap, naramdaman ni Liza ang malalapad na palad ni Julian sa kanyang baywang. Inalalayan siya nito nang buong ingat, tila ba isa siyang mamahaling sining na baka mabasag sa isang maling galaw.

"Sa penthouse ko muna tayo. Doon ka magpahinga," utos ni Julian.

"Bakit mo 'to ginagawa, Ninong? D-dapat kay Mark ka pumanig, 'di ba? Kaibigan mo ang pamilya niya..."

Tumigil si Julian sa paglalakad at hinarap si Liza. Sa ilalim ng madilim na ilaw ng bar, nakita ni Liza ang bagsik at ang hindi maipaliwanag na emosyon sa mga mata ng arkitekto.

"Huwag mo akong tawaging Ninong, Liza. Hindi ngayon. Dahil sa bawat pagbigkas mo ng salitang 'yan, mas nahihirapan akong pigilan ang sarili ko na huwag saktan ang asawa mo sa ginawa niya sa'yo."

Habang nasa loob ng elevator patungo sa penthouse ni Julian, hindi na nakayanan ni Liza ang antok at hilo. Sumandal siya sa dibdib ni Julian. Naririnig niya ang mabilis at malakas na tibok ng puso ng lalaki.

Inangat ni Julian ang baba ni Liza. Sobrang lapit ng kanilang mga mukha—isang pulgada na lang at magdidikit na ang kanilang mga labi. Ramdam ni Liza ang init ng hininga ni Julian.

"Liza, kung alam mo lang kung gaano ko gustong burahin ang bawat alaala mo sa kanya," bulong ni Julian. Dahan-dahang hinaplos ng kanyang hinlalaki ang labi ni Liza. "Mula ngayon, ako na ang bahala sa'yo. Kahit itakwil pa ako ng mundo, hinding-hindi ka na muling iiyak."

Sa sandaling iyon, sa loob ng maliit at tahimik na elevator, naramdaman ni Liza na ang "Ninong" na kinagisnan niya ay may itinatagong apoy na siya lang ang pwedeng makapagpa-amo.

Nang bumukas ang pinto ng penthouse, hindi na nag-aksaya ng panahon si Julian. Binuhat niya si Liza na parang isang bagong kasal—pero walang kaba, puro nag-aapoy na pagnanasa lang ang bakas sa kanyang mga mata. Inihiga niya si Liza sa malambot na kama na gawa sa Egyptian cotton, ang bango ng silid ay halo ng alak at ng maskuladong presensya ni Julian.

"Ninong..." pabulong na tawag ni Liza. Ang kanyang paningin ay malabo dahil sa tequila, pero ang nararamdaman niya ay kristal sa linaw. Ang init ng katawan ni Julian na nakapatong sa kanya ay ang tanging bagay na nagpapalimot sa kanya sa lamig ng pagtataksil ni Mark.

"Liza, stop me now. Sabihin mo lang na huminto ako at lalabas ako ng kwartong ito," paos na sabi ni Julian. Ang kanyang mga kamay ay nakabaon sa magkabilang gilid ng ulo ni Liza, ang kanyang mga braso ay naninigas sa pagpipigil.

Sa halip na sumagot, hinila ni Liza ang batok ni Julian at isinara ang distansya ng kanilang mga labi. Isang ungol ang kumawala sa lalamunan ni Julian—isang tunog ng pagsuko at pag-angkin. Ang halik na iyon ay hindi banayad; ito ay gutom, parang isang lalaking naglakad sa disyerto ng sampung taon at ngayon lang nakakita ng tubig.

Mabilis na tinanggal ni Julian ang kanyang polo shirt, inilantad ang matitigas na masel ng kanyang dibdib at abs na tila inukit ng isang arkitekto. Sinundan iyon ng pagtanggal sa damit ni Liza. Sa bawat sentimetro ng balat na nalalantad, ang mga mata ni Julian ay tila sumasamba.

"You have no idea how long I’ve imagined this," bulong ni Julian sa pagitan ng mga halik sa leeg pababa sa malusog na dibdib ni Liza. "Watching you from afar was a torture. Tonight, I’m ending that torture."

Naging maalab ang bawat haplos. Ang mga kamay ni Julian ay gumapang sa bawat kurba ni Liza, mapang-angkin at dominante. Sa ilalim ng impluwensya ng alak, nawala ang lahat ng hiya ni Liza. Itinaas niya ang kanyang balakang para sumabay sa ritmo ni Julian. Ang bawat lapat ng kanilang balat ay naglalabas ng kuryente—masidhi, marahas, pero puno ng damdamin.

Dahan dahan naglalakbay mula sa pusod pababa sa dalawang hita ni liza ang mga labi ni julian.

"Ninong... ah... Ninong," ungol ni Liza, ang kanyang mga kuko ay bumaon sa likod ng arkitekto habang nararamdaman ang bawat bigat at lakas ng lalaki.

Sa loob ng kwartong iyon, nawala ang mundo. Walang Mark, walang iskandalo, walang bawal. Mayroon lang isang lalaki na handang ibigay ang lahat, at isang babaeng sa wakas ay natutong sumuko sa tamang mga kamay. Ang bawat galaw ni Julian ay may kasamang bagsik at pag-iingat, tila ba tinitiyak niyang bawat hibla ng pagkatao ni Liza ay matatatakan ng kanyang pangalan.

Nang marating nila ang rurok ng kanilang pagnanasa, sabay silang huminga nang malalim sa gitna ng katahimikan ng gabi. Balot ng pawis at pagod, niyakap ni Julian si Liza nang mahigpit, na tila ayaw na itong pakawalan kailanman.