LOGINCALEBGigil na gigil kong pinagmasdan ang blangkong kama sa loob ng ICU. Shit talaga! Putangina! Naunahan kami ng mga demonyo. Bwisit! Sinamantala talaga nila ang sinadyang gulo sa ICU wing at ginamit pa ang mother card para lang legal na mailipat si Joana. Ang galing magplano ng matandang 'yon! Kuhang-kuha nila ang matinding gigil at galit sa sistema ko. They knew exactly which buttons to push to catch us off guard!Iniharap ko ang head security at ang attending physician na nakatayo malapit sa pinto. The suffocating aura around me made everyone in the room step back in absolute fear. "Mga tanga ba kayo? Sino ang nagbigay sa inyo ng karapatang magpalabas ng pasyente nang walang permiso mula sa amin? Si Seline ang tunay na guardian ni Joana! Siya ang nakatayo at nag-alaga sa kapatid niya sa loob ng napakahabang taon, not her fake greedy mother na pumapel lang nung may maaagaw na pera!""Mr. Foster, medical emergency po kasi at legal parent ang nagprisenta.""Shut the fuck up!
SELINE"Caleb, nagmamadali man tayo pero please dahan-dahan lang sa pagmamaneho!" bulyaw ko sa kanya, nakatitig sa daan habang halos mabali na ang kamay sa sobrang mahigpit na pagkakahawak sa seatbelt. Kinakabahan ako nang sobra. Legit, tangina! Nakita ko na naman kasi yung version ng isang Caleb Foster kung gaano namin nilampaso ang highway para lang makarating agad ng hospital.Gulong-gulo na ang utak ko. Shit naman kasi! Bakit sa dinami-dami ng araw, ngayon pa nagka-Code Red sa ICU wing? Bakit ngayon pa nagka-power surge at defect alarm nung mismong oras na makukuha na namin ang pinakamalaking ebidensya laban kay Tasha? Sinasadya ba ito?It couldn't be a random coincidence. Kilala ko ang galaw ng mga demonyong 'yun. Hindi sila kikilos nang walang masamang agenda. Mapapaano na ang kapatid ko? Si Joana na lang ang natitirang dahilan kung bakit pilit kong ginagapang ang buhay na ito. Tapos ngayon? Nakakabit siya sa mga makinang pwedeng mamatay anumang segund dahil sa kagagawan nil
CALEBTahimik ang buong silid. Sa gitna ng lamig na nanggagaling sa aircon, nakatutok lang ang tingin ko sa kisame habang nakahiga kami ngayon ni Seline sa kama. Nakasuksok ang ulo niya sa kili-kili ko, her warm breath fanning softly against my chest. My fingers automatically traced soothing circles on her soft hair, twirling a few strands of it. Pareho kaming tahimik, pero ramdam na ramdam ko ang matinding kabog ng dibdib niya. We were physically resting, pero ang mga utak namin? Running a hundred miles per hour.Fvck! Lahat ng nangyari ay parang isang napakabilis na bangungot. Si Drew na pilit na binubungkal ang katotohanan habang hinaharap ang sarili niyang corporate drama. Si Seline na kailangang magpanggap at magpakababa sa harap ng sarili niyang ina. At sina Tasha, Veronica, at Mrs. Patterson na patuloy na kumikilos sa kanilang mga plano.I tightened my grip around Seline's shoulder. Gagawin ko ang lahat. I desperately hoped that this fvcking blueprint would work. Kailangan n
TASHAConfident kong nilakad ang kahabaan ng maliwanag na hallway ng hospital. I held my head high, posing like a woman who owned the whole damn building. Failure was never an option today. Hindi ako pwedeng magkamali, kahit sa pinakamaliit na detalye. I needed to execute this flawlesly para makuha ko ang buong tiwala ni Mrs. Patterson at mapatunayan sa kanya na ako lang ang may kakayahang magpalakad ng lahat.Kasi naman, lecheng Caleb Foster na yon! Bigla ba naman akong pinabayaan sa ere matapos mangakong tutulungan ako sa plano? Akala siguro ng gago ay mauuwi ako sa wala dahil lang tinalikuran niya ako. Well, joke’s on him. Hindi niya alam na mas matalas pa ako sa inaakala niya. Mabuti na lang at mabilis akong nakahanap ng bagong alas na gagamitin laban sa kanilang lahat. And just like the blueprint I pitched in Veronica's car, I moved quietly toward the ICU section’s primary utility module. Sa loob ng maliit na maintenance lounge malapit sa critical care wing, mabilis kong hina
VERONICA"Sigurado ka ba talaga sa gagawin mo, Tasha?" Malamig ang aircon sa loob ng car ko, pero pawis na pawis ang likod ko. Gosh. Nakatitig lang ako sa labas ng tinted na bintana kung saan nagtataas ang puting gusali ng ospital. Nasa backseat si Mrs. Patterson, nakade-kwatro habang hawak ang paborito niyang mamahaling leather bag, samantalang si Tasha naman ay busy sa front passenger seat. Tasha didn't even bother to look back at me. Dahan-dahan niyang inayos ang collar ng kanyang black silk blouse, running a hand through her polished hair before checking her lipstick sa rearview mirror. Super unbothered pa siya, cold at sobrang yabang."How many times do I have to remind you, Veronica?" Tasha scoffed, napa-smirk pa ang puta sa harap ko. "Ikaw ang utak, ako ang katawan. You draft the plans, and I do the dirty work. Simula’t sapul, ganyan na ang division of labor natin, right? So why the cold feet now?""Hindi sa nagdadalawang-isip ako, gaga!" asik ko habang pilit kong kinak
"Bullshit!" sigaw ni George, his voice echoing violently inside the damp concrete walls. "Huwag mo akong madaang-daang gago ka sa mga kathang-isip mong kwento! Do you really think I'm that gullible, Drew?"Marahas niyang binitiwan ang buhok ko, causing my head to snap backward against the wooden chair. Napapikit ako nang madiin. Fvck. Ang sakit ng panga ko, at ramdam ko ang maligamgam na dugong patuloy na dumadaloy mula sa sugat ng labi ko patungong leeg.Inangat ko ang tingin ko sa kanya, keeping my gaze steady. "I'm telling you the fvcking truth, Georgie. It's up to you kung paano mo tatanggapin.""Liar!" sigaw niya uli, taking a step back while running his shaking hands through his messy hair. "Hindi tanga si Tasha para magbuntis sa akin at ipasa sa'yo! Yes, may nangyari sa amin. Ilang beses pa nga. But hindi siya ganung tao! At alam kong wala kang ibang ginawa kundi iiwas ang sarili mo sa kanya! Hindi ako naniniwala sa'yo!"Nagsimulang dumaan ang kaba sa dibdib ko. Fvck. My j







