My Bestfriend Stole My Husband, So I Married Hers

FLORA

“Kabit ng asawa ko ang asawa mo.”

Naibuga ko ang tubig bago ko pa napigilan ang sarili ko. Pagkatapos, napatitig ako kay Luke Santillan na nakaupo sa kabilang bahagi ng mesa. Sigurado akong mali ang narinig ko, dahil imposibleng totoo ang sinabi niya. Kailan hindi ako pagtataksilan ng mabait at loyal kong asawa. Hindi talaga p’wedeng mangyari ‘yon. 

“Mr. Santillan,” sabi ko bago maingat na ibinaba ang tall glass sa mesa. “Hindi nakakatuwa ang biro mo.” 

“Sa tingin mo ba nagbibiro ako?”

Ikiniling ko ng bahagya ang aking ulo at matiim na tumitig sa kaharap. Hindi naman talaga nagmumukhang nagbibiro si Luke Santillan. Palagi siyang seryoso, cold, intimidating, at kalkulado ang bawat kilos. Pero hindi ibig sabihin noon na tama ang paratang niya sa asawa ko. 

“Mahal ako ni Dony,” mariin kong sabi. Sinikap kong patatagin ang boses sa kabila ng panginginig ng aking kamay dahil ayokong ipahalata sa kanya ang matinding tensyon na bumalot sa akin. 

“Hindi niya kayang gawin sa akin ang bagay na ‘yan.”

“Alam ko,” mahina at tila ba pagod na ang boses niya. “Iyan din mismo ang sinabi ko sa sarili ko tungkol kay Agatha three months ago.”

Sa simpleng pagbanggit ng pangalan ng babae’y parang may kung anong matigas na bakal na humampas sa dibdib ko. Si Agatha Salcedo ay ang bestfriend ko mula pa pagkabata. Ang babaeng umiyak sa araw ng kasal ko. Ang babaeng halos araw-araw tumatawag sa akin para sabihing napakaswerte kong magkaroon ng lalaking gaya ni Dony. Halos magkapatid na ang turingan namin kaya hindi ko maproseso ang sinabi ni Luke. 

“Imposible talaga ang sinabi mo,” ani ko sa maliit na boses. 

Nakita ko ang pinagsamang galit at awa sa mga mata ni Luke nang magtama ang mga paningin namin. 

“Seriously? Hindi mo ba talaga napansin ang mga senyales ng pagloloko ng mister mo?” tanong niya.

“Wala naman akong napansing kakaiba sa mga kilos niya.”

“Six months, Flora. Mahina ba talaga ang radar mo sa mga manloloko?”

“Hindi.”

“Ni minsan hindi mo siya pinaghinalaan man lang?” 

“Sinabi ko nang hindi,” sagot ko at saka nagpatuloy. “You know what, wala akong panahon para pag-usapan ‘to.” Walang babala akong tumayo at saka itinulak paatras ang upuan. “Buong-buo ang tiwala ko sa asawa ko. Nagkakamali ka sa mga ibinibintang mo kay Dony.”

“Get back on your seat, Flora.”

“Ayoko. Aalis na ako.”

“Sit down and listen to me.”

Hindi siya sumigaw. Ni hindi man lang nag-angas o naging agresibo. It was not like a request, but a stern command I needed to obey. Hindi ko alam kung anong mahika mayroon sa boses niya dahil sinunod ko ang gusto niya. Dahan-dahan akong naupo ulit at marahang tumikhim.

“Anim na buwan na ang nakalipas. . .” Tumigil siya saglit para lumapit pasulong at ipinatong ang mga braso sa mesa at saka nagpatuloy, “. . .may nagbago ba sa pagitan ninyo ni Dony?”

Ibinuka ko ang bibig para lamang muling isara. Sa gitna ng katahimikan, sunod-sunod na nag-flashback ang mga nangyari sa loob ng nakalipas na anim buwan. Mga alaalang matagal kong hindi binigyan ng kahulugan at sensyales na paulit-ulit kong inignora. Naalala ko ang madalas na pagpunta ni Agatha sa bahay namin. No’ng una isang beses lang in a week hanggang naging dalawa. Minsan apat na beses pa nga sa loob ng isang linggo, kung saan palaging timing na naroon sa bahay si Dony. 

No’ng mga panahong ‘yon, naramdaman kong sobrang importante ng friendship namin dahil talagang naglalaan siya ng oras na dumalaw sa akin. Masaya ako dahil nakakapag-bonding kami sa kabila ng pagiging busy niya sa personal niyang buhay. Akala ko pa nga, palagi niya akong nami-miss. At si Dony? Nanatili siyang maalaga, maunawain, at mapagmahal na asawa. Araw-araw siyang nagpapadala ng bulaklak na may kalakip na sweet nothings card. Madalas siyang mag-message sa akin sa gitna ng trabaho para ipaalala kung gaano niya ako kamahal, na para bang ako pinakamahalagang bagay sa mundo. Pero tatlong buwan na mula nang huling kaming magtabi sa kama. We hadn’t sex since then. Naalaa ko pa ang sinabi niya no’ng isang beses akong nagpahiwatig na gusto kong gawin ang bagay na ‘yon. 

“Pagod lang ako, baby. Pag natapos itong project, babawi ako sa'yo. Isang taon na lang. Makukuha na natin ang lahat ng pinapangarap natin.”

Pinaniwalaan ko ang bawat salita niya, ang bawat kasinungaliang itinanim niya puso ko. Akala ko sobrang perfect ng pagsasama namin, pero nagkamali ako. He would kiss me every night and lie to me in the morning. Ang sakit…sobrang sakit na halos hindi ako makahinga. Tama na. Ayoko na! Iwinaksi ko ang mga masalimuot na alaala sa isipan ko at muling hinarap si Luke. 

“Sabihin na nating may nagbago sa pagsasama namin ni Luke,” maingat kong sabi. “Hindi pa rin ‘yon sapat na dahilan para masabing totoo ang ipinagtapat mo ngayon.”

Hindi nagsalita si Luke. Sa halip, kinuha niya ang cellphone at saka iniharap sa akin ang screen ng gadget. Tatlong segundo akong nakatitig roon bago tuluyang na-absorb ng utak ko ang nakita ko ro’n. It was a dimly-lit VIP room inside a high-end bar. Obviously, hindi ‘yon sa lugar para mag-bonding with friends. At ang matindi, magkasama sina Dony at Agatha roon. Naglalampungan at naglalaplapan. Animo may sumuntok sa sikmura ko at para akong masusuka habang pinanonood ang nakakadiring video ng dalawa. 

“Kuha iyan noong nakaraang linggo,” malamig na sabi ni Luke.

“No. This isn’t possible…” nanghihinang anas ko. Itinulak ko palayo ang cellphone niya at nahihiyang tumingin sa kanya. “Nasa ibang bansa si Dony last week para sa isang business trip. Sa buong linggong ‘yon, gabi-gabi siyang nagbi-video call hanggang sa makatulog ako.”

Hindi na nakipagtalo si Luke. Tinitigan niya lang ako nang matiim. 

“Tumatawag siya sa akin,” ulit ko sa nanginginig na boses. “Every damn night, Luke.”

“Alam ko.” Kinuha niyang muli ang cellphone at itinabi ‘yon. “Ang bagsik ng asawa mo magplano.”

Ang lakas ng impact ng sinabi niya. It was like rubbing salt into a fresh wound. 

“Kung may duda ka pa rin,” sabi niya, “makikita mo mismo ang katotohanan.”

Mabilis kong pinunasan ang magkabilang gilid ng aking mga mata. Lihim kong kinastigo ang sarili dahil muntik na akong mag-breakdown sa harap niya.

“Ano'ng ibig mong sabihin?”

“Sinabi ba sa'yo ni Dony kaninang umaga na aalis siya bukas?” makahulugang tanong niya. 

Bigla akong nanigas at tila naumid ang aking dila. 

“Apat na araw na business trip ang paalam niya, tama ba?”

“Paano mo nalaman ang tungkol do’n?”

“Dahil sinabi rin ni Agatha na apat na araw siyang bibisita siya sa nanay niya.”

Tumikwas nang bahagya ang dulo ng kanyang labi bago isang mapait na ngiti ang dumaan roon. Malungkot at hungkag ang kanyang mga mata nang muling magsalita. 

“Magkikita sila, Flora. Ni-reserve ni Dony ang private suite sa isang eksklusibong resort sa Tagaytay.Silang dalawa lang sa loob ng apat na araw.”

Bigla akong nahilo dahil sa rebelasyon. Para akong nasa tsubibo dahil umiikot ang buong paligid ko. Mariin kong ipinikit ang mga mata at inaalala ang mga sinabi ni Dony kaninang umaga bago siya umalis papuntang opisina. 

“Mami-miss kita bawat segundo, baby.”

Iyon mismo ang sinabi niya. Mainit pa ang katawan niya mula sa pagkakagising nang halikan niya ang noo ko.

“Sumama ka sa akin bukas ng gabi,” sabi ni Luke. “Malalaman mo kung mali ang sinabi ko.” Sandali siyang tumigil at saka nagpatuloy. “At kung tama ako...”

Hindi na niya kailangang tapusin dahil kuha ko na ang lahat. Hindi ko maalala kung kailan ako pumayag pero tumango ako. That night, I didn’t even know how I get home. 

Pakiramdam ko may nakapatong na napakabigat sa dibdib ko nang makapasok ako sa bahay. Habol ko ang paghinga habang paulit-ulit na kinukumbinsi ang sarili kong hindi ‘yon totoo. Spliced at edited ang video sa bar at posibleng nagsinungaling sa akin si Luke. Na baka naiinggit lang siya sa pagsasama namin ni Dony. Walang gamot sa inggit at nakakabaliw ang matinding selos. 

“Alam kong mahal na mahal ako ng asawa ko,” paulit-ulit kong sambit habang pinipiglan ang pa-iyak. 

Ilang saglit pa, dumating na rin si Dony. May dala siyang boquet ng red and pink roses na madalas niyang ibigay sa akin. Iniabot niya ‘to sa akin bago ikinulong sa mainit na yakap. Sa puntong ‘yon, tila may kung anong nabasag sa loob ko. 

Kita mo? Tingnan mo siya. Hindi ka kayang lokohin ng lalaking ‘to.

Mabagal at maingat niyang sinakop ang mga labi ko habang nakatayo kami roon sa gitna ng kusina. S’yempre tinugon ko ang maiinit niyang halik…pero may hinahanap ako. Isang kasinungalingan. Isang pagkakamali. Isang maliit na senyales. Anumang makapagpapatunay na tama si Luke ngunit wala akong nakita. Walang bakas akong nadama. Tinanong niya kung kumusta ang araw ko, pero tahasan akong nagsinungaling. Ngumiti ako sa kanya na para bang hindi gumuho ang mundo ko noong hapon. 

Nang gabing iyon, sinubukan kong muli siyang akitin. Lumapit ako sa kanya sa kama bago idinikit ang katawan ko sa kanya. Marahan kong hinaplos ang dibdib niya ngunit dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko. He rejected me, just as he had every time over the past three months. 

“Baby,” malambing ang boses niya. “Pagod na pagod lang talaga ako. Kapag natapos itong kontrata, babawi ako sa'yo. I’m yours every night. Pangako ‘yan.”

“Okay, naiintindihan ko,” dismayadong bulong ko. 

“Mahal na mahal kita, baby.”

“I know….”

Hinalikan niya ang noo ko bago siya tumalikod habang ako’y tahimik na nagsintir sa gitna ng dilim. Di naglaon, narinig ko ang magaan niyang paghinga. Hindi ko lubos-maisip kung paano siya nakakatulog nang mahimbing gayong matagal na niya akong niloloko. 

Sa kabilang banda, naisip ko ulit na baka hindi naman siya nagsisinungaling. Baka si Luke talaga ang sinungaling at nag-iimbento ng chismis. Kumapit ako sa ideyang iyon na para bang iyon na lang ang natitirang bagay na pumipigil sa akin na tuluyang madurog nang pinung-pino. Kinabukasan, naramdaman kong hinalikan ni Dony ang pisngi ko habang nagpapanggap akong tulog.

“Mami-miss kita palagi. Mahal na mahal kita, Flora.”

Hindi ko iminulat ang mga mata hanggang sa marinig ko ang pagsara ng pintuan. Hindi ako gumalaw, ni hindi ako bumangon. At sa halip, nanatili akong nakahiga roon hanggang magtanghali.