LOGINAng paghinto ng matte-black Ducati Panigale V4 R sa harap ng grand entrance ng L’Étoile de Monteverde ay sinalubong agad ng mga valet attendant na halos manginig sa paggalang. Ngunit bago pa man tuluyang mamatay ang makina ng motor, ang inis na kanina pa pinipigilan ni Reagan Avery Mendez ay tuluyan nang sumabog na parang bulkan. Mabilis siyang bumaba—o mas tamang sabihing padabog siyang kumalas sa pagkaka-angkas—at padaskol na inalis ang kanyang helmet. Ang kanyang mukha ay namumula hindi dahil sa kilig kundi dahil sa matinding pambubwisit ng lalaking katabi niya. "Seth Axel Castillo! Isa na lang talaga! Ubos na ang pasensya ko sa mga kahibangan mo!" nanggigigil na singhal ni Avery habang dinuduro ang binata. "Sabi mo kakain lang tayo! Sabi mo simple at tahimik na lunch lang 'to para makabawi ka sa akin! Bakit dito mo pa ako dinala sa pinakamahal at pinaka-eksklusibong restaurant ng mga Monteverde?! Eh kung ginawa mo na lang sana akong tanga simula pa lang, edi sana nakapagpalit m
Ang napakalakas at magandang ugong ng matte-black Ducati Panigale V4 R ay sumasabay sa malamig na simoy ng hangin habang mabilis nitong binabaybay ang malawak at malinis na kahabaan ng Grand Boulevard. Sa likod ng dambuhalang big bike, nakayakap pa rin nang mahigpit si Reagan Avery Mendez. Ang kanyang dalawang kamay ay nakalapat sa ilalim ng polo ng binata—direktang nakakaramdam sa matitigas, bakas na bakas, at tila pumuputok na abs ni Seth Axel Castillo. Sa bawat pag-piga ni Seth sa throttle at sa bawat paglikong ginagawa ng motor sa kalsada, lalong napapahigpit ang yakap ng dalaga. Bagamat pilit na isinisiksik ni Avery sa kanyang utak na kumakapit lamang siya para sa kanyang sariling kaligtasan, ang bilis ng pintig ng kanyang puso at ang init na dumadaloy sa kanyang mukha ay may ibang sinasabi. Ang patutunguhan nila ay ang L’Étoile de Monteverde—ang pinakamamahaling fine-dining restaurant sa buong Lungsod na pagmamay-ari ng pamilya ng isa sa kanilang tropa na si Duke Monteverde.
Nakatayo pa rin si Avery sa tabi ng mamahalin at nagtataasang matte-black Ducati Panigale V4 R. Ang kanyang puso ay parang gustong tumalon palabas ng kanyang dibdib dahil sa tindi ng pagkakatitig at mga salitang ibinitiwan ni Seth nitong mga nakaraang minuto. Pilit niyang pinalalabas sa kanyang mukha ang nakagawiang sungit at kaangasan, ngunit ang panginginig ng kanyang mga kamay ay hindi maikakaila. "Dami mong echebureche, Castillo," malamig at paangil na sabi ni Avery, bagamat mabilis siyang sumakay sa likod ng big bike upang matapos na ang tagpong iyon. Dahil naka-nursing uniform at maikling skirt, bahagyang naging mailang ang posisyon ni Avery. Upang hindi magmukhang sobrang madaling makuha o masyadong malapit sa binata, pilit niyang pinanatili ang distansya. Sa halip na humawak sa baywang ni Seth, inilagay niya ang kanyang dalawang kamay sa magkabilang gilid ng dalawang gulong—kumakapit nang mahigpit sa bakal at sa dulo ng upuan sa kanyang likuran. Inihilig ni Seth ang ka
Sariwa pa rin sa mukha ni Avery ang kaunting pamumula habang sabay silang naglalakad ni Seth palabas ng Central Library. Bitbit ni Seth sa kanyang isang kamay ang sarili nitong laptop bag pati na rin ang navy-blue backpack ng dalaga—isang bagay na hindi na nagawang tanggihan ni Avery dahil binuhat na ito ng binata bago pa man siya makapagreklamo. Habang binabagtas nila ang pathway patungo sa VIP Parking Area, abala si Avery sa pag-aayos ng kanyang uniform skirt. Sa kanyang isipan, malinaw na ang senaryo: sasakay sila sa kulay abong McLaren ni Seth, tulad ng karaniwang ginagawa ng binata kapag pumapasok ito sa CIU. "Castillo, paki-bilisan nga 'yang lakad mo," reklamo ni Avery habang hindi tumitingin sa tabi niya. "Nagmumukha tayong nagde-date sa bagal mong maglakad. At tsaka gutom na talaga ako, buksan mo na 'yang McLaren mo pagdating natin sa lot." Isang pilyo at misteryosong ngiti lamang ang isinagot ni Seth. Hindi siya nagsalita hanggang sa makarating sila sa pinakagitna ng ex
Matapos ang halos tatlong oras ng walang humpay na pag-type, pagbabasa ng mga academic journals, at seryosong pag-aanalisa ng datos, sa wakas ay naramdaman ni Seth Axel Castillo ang tamang oras para sa isang victory stretch. Ibinaba niya ang takip ng kanyang space-gray laptop nang may swabeng tunog, hudyat na tapos na niya ang Chapter 3 ng kanilang synthesis report—ang bahagi na sadyang ibinigay ni Avery sa kanya para pahirapan siya. Humarap si Seth kay Avery na kasalukuyan pa ring nakatutok sa sarili nitong laptop, ngunit halatang pagod na rin ang mga mata nito. "Misis ko," swabeng tawag ni Seth, ang kanyang boses ay puno ng tagumpay at lambing. "Tapos ko na ang Chapter 3. Perfect details, complete citations, at siguradong papasa sa standards mo. Kaya dahil napakahusay ng partner mo ngayon, at mag-aalas dose na rin ng tanghali... oras na para sa premyo." Dahan-dahang inangat ni Avery ang kanyang tingin, pilit na itinatago ang pagkamangha na natapos nga ng binata ang mahirap na
Tahimik at tila ba hiwalay sa maingay na mundo ng unibersidad ang buong Archives Section ng CIU Central Library. Ang tanging nagpapasayaw sa katahimikan ng silid ay ang mahinang hum ng centralized aircon, ang dahan-dahang pag-tipak ng kutsara sa mga lalagyan ng dessert, at ang mabilis, walang humpay, at tuloy-tuloy na pagpindot ng mga daliri ni Reagan Avery Mendez sa keyboard ng kanyang laptop. Sa tapat ng dalaga, nakalapag pa rin ang dalawang mamahaling paper bags mula sa pinakasikat na artisanal dessert shop sa Lungsod. Dahan-dahang kinakain ni Avery ang Chocolate Mousse Cake habang pasimpleng humihigop sa mainit at mayaman na Premium Hot Chocolate. Bagamat pilit niyang itinutanggi sa kanyang sarili, hindi niya maikakailang napakasarap ng timpla nito—tamang-tama ang tamis para gisingin ang kanyang utak na pagod at puyat mula sa magdamag na pagre-review para sa kanilang Major Duty Exams sa College of Nursing. “Bwisit ka talaga, Castillo,” inis na bulong ng isip ni Avery habang p
Hindi agad umuwi si Althea matapos ang nangyari sa conference room. Hindi dahil may hinihintay pa siya sa opisina. Hindi rin dahil may trabaho pang kailangang tapusin. Kundi dahil pakiramdam niya—kapag agad siyang umuwi, dadalhin niya ang bigat ng araw na ito hanggang sa loob ng kwarto niya. Kay
Hindi agad bumaba si Althea mula sa rooftop. Nanatili muna siyang nakatayo roon, nakaharap sa lungsod na unti-unting binabalot ng dapithapon, habang ang hangin ay marahang humahaplos sa pisngi niya—parang paalala na huminga, na hindi lahat ng bigat ay kailangang dalhin nang sabay-sabay. Sa unang p
Hindi agad umalis si Clarisse.Nanatili siyang nakatayo sa gitna ng opisina ni Sebastian, hawak pa rin ang paper bag ng takeout na matagal nang lumamig. Ang eksenang nadatnan niya ay paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip niya—ang paraan ng pagyakap ng kapatid niya, ang pagkapit ng babae rito, ang a
Hindi agad umatras si Sebastian. Hindi rin si Althea. Matapos ang sandaling idikit niya ang noo sa noo nito, parang may kung anong bumigay sa loob nilang dalawa—isang pader na buong araw nilang pilit pinananatili. Maingat ang galaw ni Sebastian. Hindi nagmamadali. Parang sinusukat ang bawat segun







